Eind januari hoopt Maas van Beek, 59 jaar, het werelduurrecord aan te vallen. De voorbereiding daarvoor vindt plaats in de bergen rondom La Paz, Bolivia. Zes weken harde en meedogenloze trainingen zitten erop. Wat de locals niet is ontgaan. De Monnik van de Veluwe is in La Paz geen onbekende verschijning.
Ze noemen het zelf een ‘rondje’, wat een eufemisme is voor een helse duurloop. Waarbij longen in de fik staan, en het hart tekeergaat als een goedkoop Hema-wekkertje. Ieder dag een uur rennen op een hoogte van ruim drie kilometer. Gevolgd door twee uur fietstraining. Eén grote sollicitatie om de cardioloog een hand te geven. Topsport is ongezond. Voor een hoog hemotrocietgehalte moet je soms wel je hoofd onder een heiblok liggen. Waar anderen een beroep op een Epokuurtje doen, haalt Maas van Beek dat uit zijn trainingen hoog in de Andes. Over een parkoers dat in ieder geval historische verantwoord is. Rennen over een eeuwenoud trappenstelsels door de Inca’s aangelegd. Dwars door dorpen en stadjes naar een hoogte van tweeënveertighonderd meter. Omringd door eeuwig besneeuwde toppen. Maas van Beek en begeleider Chris Bongers doen dat niet in anonimiteit. Vanaf balkons, en platte daken klinkt massaal het ‘olee, Maas’. In een vers gestorte cementen stoep staat zijn naam geschreven, met dank aan bouwvakkers.
Maas van Beek mag de locals tot zijn supporters rekenen. In La Paz, Bolivia is Van Beek populair. Zijn bijnaam the Monk zingt in het rond. In een land waar goden en heiligen nooit ver weg zijn, doet Van Beek ruimschoots een duit in het kerkzakje voor een heiligverklaring. Al was het alleen maar het acclimatiseringproces.Een lijdensstatie alleen bestemd voor een aspirant heilige.
Met stervenskoude nachten waarbij urenlang wakker naar zuurstof werd gehapt. Het lijf van Van Beek, een man van uitersten, is inmiddels aan zuurstofarmte gewend. Volgende week vertrekt hij naar een trainingskamp op 5600 meter hoogte. Naar het rijk van de Grijze Beer en de Condor. Het zijn de laatste weken. Weken van pijn, afzien, ascetisch leven met de handen boven de dekens en dat voor het uur U. Dat als een slingerende, scherp geslepen bijl nadert. Op 28 januari is het zover. De Monnik van de Veluwe valt dan het werelduurrecord aan. En niet op de beoogde baan in La Paz.
Dat laatste was één grote desillusie. Een wielerbaan vol kuilen, bobbels en butsen. Na een week trainen stond het bloed in Van Beeks koersbroek.
De kont van de komende recordaanvaller is één groot mijnenveld. De aanval op het record vindt dan ook plaats op de supersnelle baan van Mexico City, waar de Monnik op een versnelling van 80×14 met omwentelingen van tweeënzeventig per minuut hoopt naar zijn Nirvana te razen.
De Zuid-Amerikaanse blitzkrieg van Maas van Beek is niet ongemerkt. Van Greame Obree, die in de jaren negentig op een zelfgebouwde fiets van wasmachineonderdelen twee keer naar het record snelde, kreeg Van Beek een persoonlijke mail. Obree, nog zo’n kleurrijke vogel, hoopt vurig dat de missie van de Monnik slaagt. Al was het alleen maar om de lange neus die getrokken wordt naar het wieler-establishment.
