Nee, geen trauma. Ook is hij niet bang geworden. De man is namelijk stressbestendig. En keihard voor zich zelf. Wat moet er eigenlijk gebeuren om Dex Groen uit balans te krijgen? Daar moeten we maar niet aan denken. Afgelopen zondag, tijdens het nationale stayerskampioenschap maakte hij een ware doodssmak. Met als extraatje een zware 450 cc gangmaakmotor boven op zijn lijf. En schoof vervolgens onder de motor meters door op de houten wielerbaan. Waarbij de poorten van de hel héél even open ging. Met apocalyptisch geraas van brullende motoren, brekend en splinterend hout, en een collectieve schreeuw van afschuw afkomstig van de volle tribune. Als de stofwolk is opgetrokken zijn er drie slachtoffers: gangmaker Uwe Smit en de renners Marc Oostendorp en Dex Groen. Vooral de laatste. Die bleef roerloos op de baan liggen. Heel even maar. Groen stond op. Een wonder. Shirt helemaal aan flarden. Rug, armen en benen onder de brandplekken en schaafwonden. Voor stayers die bang zijn is maar één remedie: de fiets pakken en opstappen. Groen deed dat gewoon. In het Sportpaleis gaf geen zinnig mens één eurocent voor hem en zijn titelaspiraties. En te bedenken dat Groen tot het moment suprême bezig was om Patrick Kos, de kanshebber, met een mooie en harde koers het zo moeilijk mogelijk te maken.
Gebutst, gekneusd en gewond, ging de Noord-Hollander opnieuw van start. Groen, gegangmaakt door Sam Mooij, startte rustig. Bungelend op de vijfde plaats, draaide Sam Mooij rustig aan de gashendel. Mooij en Groen stoomden langzaam, ronde voor ronde op. De eerste plaats was al vergeven aan de ongenaakbare Patrick Kos. Wat restte was het gevecht om het zilver. Waar Groen met pijn in zijn hele lijf op een bewonderwaardige manier naar toe knokte. Wat niet gemakkelijk was. De oude en taaie Raymond Rol hield nog het langst stand. Om in de laatste vijf ronden het hoofd te buigen.
Tijd om een feestje te vieren, laat staan te herstellen was er niet. Dex Groen, zilveren medaille, vertrok een dag later richting Spanje voor een trainingskamp. Waar hij laat weten zich lichamelijk niet zó goed te voelen. Hij is stijf, voelt zich koortsig en heeft pijn in zijn hele ‘lijer’. Slapen of zitten in een stoel is heel lastig. Maar ondanks dát traint hij dagelijks. Weliswaar op een klein programma, maar toch. Dex Groen wil in de voorjaarsklassiekers er ‘staan’. Ook als stayer blijft hij actief . Wat mooie tijden belooft in het Alkmaarse sportpaleis.
Gebutst en geschaafd naar het zilver
februari 10, 2015 — StuyfssportverhalenSportpaleis ontsnapt aan inferno
februari 8, 2015 — Stuyfssportverhalen
Een inferno lag op de loer. Het móest wel mis gaan. Drie motoren naast elkaar. Ruim zeventig in het uur en de bocht komt er aan. Zenuwstrengen van gangmakers worden op stressbestendigheid getest. Russisch roulette. Eén millimeter uit de lijn, en de muil van het monster catastrofe gaat open. Dat laatste gebeurde. Valpartij. Motor, gangmaker en renners schuiven meters over de baan. Splinters ter grote van aanmaakhoutjes vliegen rond. Bloedspatten kleuren de baan rood. Dat Dex Groen en Mark Oostendorp, met ontvelde ledematen, minuten later staan na te trillen is een godswonder. Waarmee meteen het nationale kampioenschap stayeren, gehouden in het Sportpaleis van Alkmaar, van zijn spanning was beroofd.
En Dex Groen was met Patrick Kos nog wel een van dé kanshebbers. Niet Raymond Rol. Na achttien jaar koersen achter de motor reed hij, als vijfenveertigjarige, zijn laatste koers. Ook niet Matthé Pronk. Die zag voor zich zelf een vijfde plek in het verschiet. Pronk, een voormalige kasseienstamper met een schitterende erelijst behaald op de weg, had dit jaar pas vier keer getraind. De ritjes van en naar zijn werk want Tuitjenhorn richting Petten, niet meegerekend.
Het moest van streekgenoot Dex Groen 24 jaar, komen. Groen, serieuze stayer die vorig jaar meerdere grote koersen in Duitsland en Zwitserland reed, was de enige renner die Patrick Kos, dé grote favoriet, serieus partij kon geven. De ouverture van het kampioenschap was veelbelovend. Motoren komen brullend tot leven. Een geluid dat de inmiddels achtenzeventig jarige Henny Marinus, een voormalige stayerskampioen, doet huiveren van spanning. De goed gevulde tribune ziet na tien ronden het duel Groen versus Kos losgaan. Groen opende de aanval op Kos. Elkaar opjagend, wordt de combinatie Uwe Smit met renner Oostendorp op een ronde gezet. En dan gaat het mis.
In de Grote Stayershemel schudt Piet Dickentman bezorgd het hoofd. De lezingen van de betrokkenen lopen sterk uiteen. Maar dat Uwe Smit ten val komt en Groen onder zijn motor meesleept, is een feit.
Oostendorp duikt er volop. Met een paar flinke brand- en schaafplekken komen beiden renners er goed vanaf. Nadat de koers opnieuw gestart is, zonder Oostendorp, ijlt Kos onbedreigd ver voor alles en iedereen naar zijn vierde titel.
Wat een spannend gevecht om de eerste plaats had moeten worden, gebeurde nu voor het zilver. Het was Raymond Rol die heel lang daar uitzicht op had om in de slotfase te buigen voor de geestelijk en lichamelijk gekneusde Dex Groen. Met een derde plaats kon Rol terug kijken op een geslaagd afscheid.
Foto 1: Seconden voor de val. Foto 2: Uwe Smit valt, onder de motor ligt Dex Groen. Oostendorp knalt er boven op. Foto 3: Dex Groen.
Een biefstuk op een gepalpeerde zak
februari 6, 2015 — Stuyfssportverhalen
Het trainingskamp in de Andes zit erop. Tjokvol zuurstof maar financieel platzak is Maas van Beek, samen met documentairemaker Luis Velasco Schmiedl, gearriveerd op de supersnelle wielerbaan van Mexico-City. Waar over een maand de Monnik een aanval gaat doen op het werelduurrecord. De laatste voorbereiding verloopt alles behalve gladjes.
Lijden, het liefst met een helse dood als finale. Voor de katholiek kerk een schriftelijke garantie voor een heiligverklaring. Helemaal in het Roomse Mexico. En mocht zo’n gemiddelde Mexicaan een toekomstige martelaar in het snotje krijgen, dan gaan de grenzen van de barmhartigheid wagenwijd open. Indachtig dat je dan zelf ook meelift naar het paradijs. Voor Maas van Beek kwam dat eventjes mooi uit. Na een reis van meer dan dertig uur, vanuit Bolivia, kwam hij financieel platzak aan in Mexico. Hoewel ‘platzak’… In zijn onderbroek is het oorlog. Maas’ zak is namelijk ontstoken. De man heeft een paar ballen waar je mee kunt kaatsten. Maar ook een ontsteking tot aan het bot. Van dat soort werk dus. Probeer daar maar eens een aanval mee te doen op het almachtige werelduurrecord. Dat gaat niet.
Al steekt Van Beek honderden kaarsen op bij de Maagd van Guadalupe, dé beschermheilige van Mexico, dan nóg kan hij het schudden. En wat wonderen betreft heeft die Maagd een ijzeren reputatie op te houden. Had zij niet menig Mexicaanse kreupelaar rennend de kerk doen uitgaan?
Maar dit gaat over Maas van Beek. Die daarom maar een consult bracht bij de lokale dokter. En laat dat nou even een bloedmooie vrouw zijn. Altijd meegenomen. Je kunt dan wel wereldrecords achter de derny op zak hebben, om maar even de juiste terminologie te gebruiken, het oog wil ook wat. Zeg nou zelf. Enfin, de dokter palpeerde ‘de zak’ en bracht Maas van Beek vervolgens met de auto naar de apotheek. Waar Maas een injectie én antibiotica kreeg. Consult en medicijnen, gratis en voor niks. En vooral niet vergeten te vertellen van die door de dokter uitgeschreven therapie waarbij elektrische schokken door Maas’ ballen worden geschoten. Allemaal om de bloedsomloop te bevorderen. Je krijgt daar bijna zin van…
Maar we dwalen af. Want Maas van Beek kwam naar Mexico om een aanval te doen op het werelduurrecord. Ondanks de noodtoestand in zijn koersbroek, werd er op de wonderbaan getraind.
Moest Van Beek bij die krentenkakkers van de Apeldoornse wielerbaan vijfenzestig euro per uur te betalen om te mogen trainen: de wielerbaan van Mexico is gratis. Van Beek, iedere dag achter een motor trainend, heeft maar meteen de baan voor een maand besteld. De fijne details heeft Maas tot het laatst bewaard. Maas van Beek, de monnik van de Veluwe, gaat morgen, in gezelschap van cameraman Luis Velasco Schmiedl, naar de markt, en daar koopt hij geen koe maar een biefstuk. Zo’n grote, sappige en malse. Voor het oog van de camera, stopt hij deze in zijn koersbroek. Altijd leuk. Of dat een fatale uitwerking heeft op een open wond, dat laten we graag over aan de Maagd van Guadalupe.
Foto 3: Ook in Mexico draait Van Beek’s pr-machine op volle toeren.
Wordt vervolgd.
‘Rozen verwelken en scheepjes vergaan…’
februari 2, 2015 — Stuyfssportverhalen
Met verontrustende regelmaat kwamen de telegrammen binnen. De telegrambezorger was er kind aan huis. Als zo’n boodschap geopend werd klonk bij drukkerij én uitgeverij Franz Martin in de Querstrasse 1 in Leipzig een klein juichkreetje. Werk aan de winkel. Dan was er weer een stayer dodelijk verongelukt. Voor Martins typografen was het een routineklus. De cliché’s lagen klaar. Het was een kwestie van een ander tekstje zetten, en wat foto’s plaatsen. Het ‘dodenkaartje’, een lugubere ansichtkaart van zo’n gesneuvelde renner kon de pers op. En laat die laatste maar draaien. Prentbriefkaarten van dood gevallen stayers in oplages van honderdduizenden. Uitgeverij Martin beleefde hoogtijdagen. Franz Martin had sowieso niet te klagen. Voor hem was het leven toch maar een pijp kaneel. Waar hij een groot deel van opeiste. Martin dobberde genoeglijk mee op de waanzinnige populariteit van de stayerskoersen. Het begrip merchandising moet in de Querstrasse, Leipzig, zijn uitgevonden. Van ieder beetje stayer werden ansichtkaarten gedrukt. Van beeldrecht had geen mens gehoord. Die arme jongens waren allang blij dat hun kop op publiciteitskaarten stond. En mocht zo’n stakker onverhoopt dodelijk verongelukken, dat zette Franz Martin de tering naar de nering. Net zo gemakkelijk.
‘Rozen verwelken en scheepjes vergaan, maar jouw naam zal altijd bestaan.’ Wat natuurlijk poëziealbum-geleuter is. Namen verdwijnen. Worden vergeten. Ook van Fritz Theile: op de burelen én drukkerij van Martin bekend. Fritz Theile dus. In het Duitsland van vóór de Eerste Wereldoorlog wereldberoemd. Fritzie, een vroeger leerling-opticien, won in twee jaar tijd dertig grote stayerskoersen. Verdiende ruim tachtigduizend goudmark. Fritz, mooie jongen uit Berlijn, lag lekker bij het grote publiek. Zijn publiciteitsfoto’s waren niet aan te slepen. Ook Fritz tartte iéts te lang De Dood. Tijdens de Grote Pinksterprijs van Berlin, zondag 4 juni 1911, was Fritz niet alleen dé favoriet, maar beleefde hij ook zijn laatste koers. De voormalige opticien nam definitief afscheid van dit aardse tranendal. Wat groots en dramatisch gebeurde. In de dertigste ronde kreeg Fritz een klapband. Precies ter hoogte waar zijn moeder op de tribune zat. Fritz, gelanceerd, kreeg de achteropkomende zware motor met gangmaker Reckzeh in zijn nek.
Fritz Theile, 27 jaar werd onder massale belangstelling begraven op Friedhove zu Wilmersdorf, nabij Berlijn. Waar de gebruikelijke hysterische taferelen afspeelde. In toespraken werd gememoreerd dat Fritz nooit vergeten gaat worden.
Terwijl in de Querstrasse de persen roodgloeiend stonden, kreeg Fritz een monsterlijk gedrocht van een grafmonument, waar hij tot in eeuwigheid onder mocht rusten.
Fritz werd ook herdacht met zijn dodenkaartje. Waar de jongens van Martin schijnheilig het tekstje ‘Deutschlands beliebster Rennfahrer’ op geplaatst had. De doodsengel leukte het geheel op.
Fritz Theile is al lang en breed vergeten. En zijn ‘eeuwige rust’ is ook maar betrekkelijk: in de jaren zestig van de vorige eeuw werd zijn graf geruimd.
Foto 1: Het lugubere ansichtkaartje van Fritz Theile. Foto 2: De begrafenis van Fritz, wiens kist werd gedragen door zijn stayerende collega’s. Foto 3: Richard Scheuermann kreeg zijn kaartje in 1913.
Guus de Jong overleden
januari 29, 2015 — Stuyfssportverhalen
Ruim vijftig jaar was hij de allerbeste sportfotograaf van Nederland. Waarschijnlijk was dát de rede dat hij zijn imposante archief bewaakte als een pitbull. En degene die zonder zijn toestemming een door hem gemaakte foto plaatste kon zijn borst nat maken. Die werd dan zonder mededogen voor de rechter gesleept met in het vooruitzicht een forse aan hem te betalen boete. Voor bloggers, uitgevers van boekjes en sportbladen was hij een nachtmerrie. Sportfotograaf Guus de Jong, had wat dat betreft een geduchte naam op te houden. En als je dan, zoals Stuyfssportverhalen op een dag een e-mail van De Jong in je postvak vindt verkild het bloed in de aderen van schrik. Stuyfssportverhalen, altijd voorzichtig met het beeldrecht hoefde niet bang te zijn. De Jong maakte een compliment over deze blog die hij regelmatig met plezier bezocht. Als erkenning stuurde De Jong, ongevraagd een hele serie wielerfoto’s die gratis geplaatst mocht worden.
En mocht er ondanks dat een foto nodig zijn dan was het een kwestie van een e-mail richting De Jong die binnen een uur de gezochte ‘plaat’, gratis aanleverde. Guus De Jong 80 jaar, is afgelopen zondag overleden.
De Jong, internationale sportfotograaf, maakte bijgeleverde foto’s begin jaren tachtig in Las Vegas. Het was de onverwachte ontmoeting tussen Muhamed Ali en Archie Moore, een voormalige drievoudig wereldkampioen. In 1962 vocht Archie in een dramatisch gevecht zijn laatste partij tegen Ali.
Een wereldkampioenschap voor fantomen
januari 26, 2015 — Stuyfssportverhalen
Piet Dickentman deed niet mee. Waarmee het wereldkampioenschap 1907 op slag was gedevalueerd. Dickentman was namelijk afwezig bij het nationale kampioenschap. De moraalridders van de Nederlandse wielerbond waren er als de kippen bij om de allerbeste stayer van dat jaar een startverbod te geven. Het kon de Amsterdammer – een binnenzak vol contracten in Duitsland – aan zijn reet roesten.
Een gedevalueerd kampioenschap dus, gehouden op een zonnige zondag in het Parc des Princes, Parijs. Waar tubes op oorlogspanning stonden. Strychnine én cocaïne door rennerslijven klotsten. Gangmakers motoren aanduwden. Kerels met hoge kachelpijpen op als gieren rond renners cirkelden. Een onbekende fotograaf meesterlijke foto’s voor het nageslacht maakte. En Louis Darragon, Karel Verbist én Parent op papier de sterksten waren. Dat waren dan ook de drie favorieten. De rest was programmavulling. Renners met namen als Lorgeou, Dussot, en Rosenlöcher diep weggezakt in de spelonken van de sportgeschiedenis. Tweede garnituur, maar uiteindelijk wél mazzelpikken. Zij bliezen tenminste op hoge leeftijd hun laatste ademtocht uit tussen de witte lakens.
Maar dit gaat over het wereldkampioenschap stayeren 1907. Een koers om te vergeten. Een gebeurtenis van niks. Waar niets schokkends gebeurde maar uiteindelijk toch een wedstrijd voor fantomen werd. Tragiek op een stayersfietsje. Met ver aan de horizon beelden van een moratorium en lijkkoetsen.
Louis Daragon, achter gangmaker Franz Hofmann, werd kampioen. Karel Verbist, getrokken door Stan Ceurremans tweede. Gangmaker Naso voerde de brave sukkel Parent naar het brons. Bij de huldiging sloegen de jongens elkaar op de schouders. Opgelucht dat ze het weer overleefd hadden. Stayeren in de belle époque. Dat was leven bij de dag. En vooral niet stilstaan bij de toekomst. Verstandig. Het lot was toch al bepaald. Gelukkig maar. Want fietsen achter zware motoren daar behoort drama aan te kleven. En dat kwam. Het erepodium wachtte een finale die Stephen King niet had kunnen verzinnen.
Twee jaar later viel Karel Verbist, namelijk te pletter gevallen, en kon zich bij zijn Schepper melden. Louis Darragon en Parent volgden negen jaar later. Frans Hofmann en Stan Ceurremans jaren lang uit de knoken van De Dood gebleven, verongelukten in de jaren twintig.
En Piet Dickentman? Ouwe Piet moet een verbond met de duivel hebben gesloten. Zoveel is zeker. Wat gestaafd wordt door de macht van het getal. De man had dertig jaar achter de zware motor gekoerst wat staat voor zo’n duizend vaak levensgevaarlijke koersen, zag meer dan zeventig van zijn collega’s sneuvelen. Op zeventigjarige leeftijd begaf zijn sterke lijf het en nam de ouwe krijger plaats aan de stamtafel in de Grote Stayershemel. En reken maar dat daar prachtige en sterke verhalen verteld worden.
Foto 1: Start wereldkampioenschap stayeren 1907. Foto 2: De lijkkoets met Louis Darragon in de straten van Parijs. Foto 3: Parc des Princes.
Bron: Radwelt jaargang 1907.
De Monnik staat op scherp
januari 18, 2015 — Stuyfssportverhalen
Op een fietsje in een vliegende sneeuwstorm naar de top van de La Cumbra: een reus van zesenveertighonderd meter met stijgingen van achttien procent. Soms twee keer per dag. Hoeveel kan een man van bijna zestig jaar nog verdragen? Maas van Beek, afgetrainde, tanige kop, kan dat. De trainingscampagne van acht weken zit er bijna op. Het is allemaal iets anders gelopen dan gedacht. Geen geplande dernytrainingen op de baan van La Paz. Van Beek’s scrotum, rauw als een bloederige biefstuk liet dat niet toe. Inmiddels is de wond dicht. De Monnik beweert dat hij eelt op zijn zak heeft gekweekt. Dat is maar goed ook.
Want nog tien dagen te gaan. Dan is het uur U. De bloedwaarden zijn iedere geval goed. De wielerbaan van Mexico-City is al gereserveerd. De Monnik belooft zijn supporters in Mexico te gaan ‘laagvliegen’. Ook de documentaire over Maas’ komende recordpoging én de voorbereiding daar voor, krijgt vorm. Cameraman Luis Velasco Schmiedl en sportjournalist Gringuez Hostil hebben de dikwijls barre trainingstochten feilloos geregistreerd. De trailer van deze docu is ieder geval huiveringwekkend. Belooft veel goeds. Stuyfssportverhalen heeft de primeur.
Kijk en huiver: https://www.kickstarter.com/projects/193665698/maas-the-monk-a-film-about-tough-life
Open Nederlands kampioenschap wielerquiz
januari 15, 2015 — Stuyfssportverhalen
Wat was de naam van de hond van Louis Ocana? Wie was naast Jan Raas en Gerrie Knetemann de derde bebrilde renner in de Raleighploeg van Peter Post? Wie won de etappe op de dag dat Johnny Hoogerland in het prikkeldraad belandde?
Wie het antwoord op deze vragen weet, is de ideale kandidaat om te komen strijden om de titel ‘Nederlands Kampioen Wielerquiz 2015’! Kandidaten kunnen rekenen op een avond vol verrassende wielervragen, onverwachte feiten en heerlijke, opzwepende muziek van tC. Behalve de eretitel Nationaal Kampioen Wielerquiz, zijn er gedurende de avond veel grote, kleine en ludieke prijzen in de wacht te slepen. Deelnemen kan in teams van vier personen.
11 April, zaal open 19.00, aanvang 19.30 uur. Locatie: Tivoli Vredenburg, Vredenburgkade 11, Utrecht.
Presentatie: Maarten Boers en Nynke de Jong. Kaarten à 12.50 euro zijn te verkrijgen via http://www.tivolivredenburg.nl
Foto: Als opwarmertje: wie is deze renner die op 17 juli 1951 als enige Wim van Est, tijdens de afdaling van de col d’ Aubisque, het ravijn zag induiken?
Alsof de duivel een scheet laat
januari 11, 2015 — Stuyfssportverhalen
Eind oktober 1906. Het seizoen was lang, slopend en uitputtend. Lichamelijk, én geestelijk. Vooral de laatste minuten voor een start hakten er genadeloos in. Die gekmakende doodsangst. Wordt dit mijn laatste koers? Ben ik nu aan de beurt? Binnen twee jaar waren zes collega’s verongelukt. Een veelvoud zwaargewond. Jongens nog, net als hij, barstensvol ambitie en dromen. Er ging heel wat door hem heen als hij met een krans aan het kille graf stond. Alternatief? Terug naar de armoede van de Jordaan, zijn geboorteplek? Nóóit. Geld, letterlijk goud, verdrong angst. Vorstelijke, rijk betaalde contracten stroomden hem van zelf toe. Iedere Duitse wielerbaan wilde hem, Piet Dickentman, op het programma hebben.
Ook in Steglitz, waar de Herausforderungsrennen von Steglitz, op punt van beginnen staat. Loeizware motortandems worden aangeduwd. Een gebrul alsof de duivel een scheet laat. Het inferno is niet ver weg. Het is de laatste koers van het jaar. Uitverkocht stadion. Voelbare, knetterende spanning op de tribunes. 
Spanning die ook bij hem, Piet Dickentman, door zijn lijf gieren, maar die verdwijnen als de fotograaf zich meldt met zijn kiekkast. Nog één keer opstellen voor een foto. Bobo’s, strakke boorden, puntsnorren, van alle tijden publiciteitsgeil, verdringen zich achter hem. Ergernis stijgt in zijn lijf. Maar dit is de laatste koers. De winter met zijn rust nadert. Nog één keer ‘vlammen’. Nog één keer waar geven voor het geld. En ach, wat maakt het ook uit. Want wát een seizoen had hij achter de rug. Veertien koersen gewonnen, waaronder de grote prijzen van München, Maagdenburg en Steglitz, het Europees kampioenschap en als toetje een wereldrecord over honderd kilometer. Boeren, burgers en buitenlui lagen aan rennersschoenen. Mädels en andere meiden kregen slappe knieën van erotisch verlangen. Niets prikkelender dan een jongen in duel met de dood. Doodgaan achter de zware motor. Soms letterlijk. Het grote geld was voor hem. Vijfenveertigduizend harde goudmarken waren dat jaar op zijn bankrekening gestort. De kruimels voor z’n collega’s.
Pietje Dickentman, afkomstig uit de Westerstraat, ijlend achter de zware motor, was geen zweetdief. Iedere wedstrijd vloog hij van kop tot zijn kont erin. Hij, de wereldkampioen van 1903, kwam pas tot leven als de koers over honderd kilometer ging. Als anderen schreeuwden om hun moeder draaide zijn gangmaker nog even aan de gashendel. Ook op die eenentwintigste oktober op de wielerbaan van Steglitz.
Dat Piet Dickentman won, Robl tweede werd en Demke derde, ach, dat zal wel, aardig voor de statistici.
Dat was dus 1906, zomaar, een jaar uit de dertigjarige carrière van Piet Dickentman.
Foto 1: De Herausforderunsrennen Steglitz, v.l.n.r. Robl, Huber, Guignard, Demke en Dickentman. Foto 2: Europees kampioen. Foto 3: Dickentman wereldrecordhouder, honderd kilometer. V.l.n.r. Robl, Gunther, Dickentman en Darragon. Zowel Robl (1910), Gunther (1918) als Darragon (1918) verongelukte dodelijk.
Bron: Radwelt jaargang 1906.
Piet Dickentman, ‘vergeten’ sportheld op Facebook
januari 7, 2015 — Stuyfssportverhalen
Hij werd in 1903 de eerste wereldkampioen afkomstig uit Amsterdam. En was tijdens zijn dertigjarige carrière een internationaal bekende sportstar. In heel Europa bij miljoenen bekend. Piet Dickentman, een man zonder kapsones, vergat daarbij nóóit zijn afkomst. In een shirt met het wapen van zijn stad vocht de Amsterdammer in meer dan duizend, vaak levensgevaarlijke, stayerskoersen zijn duels uit. Ter kennisgeving: tijdens Dickentman’s carrière, 1898 tot 1928, verongelukte zo’n zeventig stayers én gangmakers dodelijk. Als er één sportman in Amsterdam recht heeft op erkenning is het wel Piet Dickentman. Dat laatste blijft nog steeds uit. Naar Dickentman is nog steeds geen straat, brug, of plein vernoemd. Amsterdam ga je schamen!
En kom niet aan met de smoes dat je niet op de hoogte bent van Dickentmans wapenfeiten. Stuyfssportverhalen, inmiddels al drie jaar bezig om dit eerbetoon voor elkaar te krijgen, had bij de Amsterdamse Straatnaamcommissie daarvoor een verzoek ingediend. Vergezeld met het boekje ‘Flirt met de Dood’: de biografie over Dickentman. 
Ook was er een gesprek van het stadsdeel Oost-Watergraafsmeer, dat een nieuwbouwwijk op Zeeburg gepland had vernoemd naar sporthelden. Prijzenswaardig. Alleen jammer dat deze vrijwel allemaal afkomstig uit de provincie waren. Dickentman zat er niet bij. Dat de profeet in eigen land niet geëerd wordt, werd weer pijnlijk duidelijk.
Om meer aandacht te genereren werd vorig jaar ook een brief mét Dickentmans biografie in de brievenbus van Amsterdams burgemeester geschoven. Eberhardt van der Laan, de beste burgemeester van na de oorlog, liet met een handgeschreven kaart weten dat op prijs te stellen.
Afgelopen zomer, tijdens de opening van een beeldententoonstelling in het Vondelpark trok Stuyfssportverhalen letterlijk aan de mouw van de burgervader. Van der Laan, aimabel, was op de hoogte, en beloofde zijn best te doen. Het is nu een half jaar verder en nog steeds is er geen beweging te bemerken. Ambtelijke molens…
Het is nu 2015. Komende oktober is het vijfenzestig jaar geleden dat Dickentman op zeventigjarige leeftijd naar de Grote Stayershemel vertrok. Mooie datum om deze ras-Amsterdammer, die zoveel voor zijn stad betekend heeft, postuum te eren met een straat. Om meer aandacht daarvoor te geven, heeft Stuyfssportverhalen op Facebook een pagina geopend over deze ‘vergeten’ sportheld. Mochten de bezoekers van deze blog het daarmee eens zijn ‘like’ dan deze pagina.
Foto 1: 1910: Piet Dickentman met gangmaker Albert Kaser. Foto 2: Dickentman onder in Amsterdamshirt tijdens één van zijn duels. Foto 3: Op vijfenveertig jarige leeftijd winnaar van de Grote Prijs van Dresden.
https://www.facebook.com/pages/Piet-Dickentman/1518693675065438
Recente reacties
Jan Quax op Plaats delict Hans van Bon op Plaats delict Gilbert Storme op Plaats delict b klop op Legendarische Groothuis en zij… Jan Quax op Berlijn 1906
