De ploeg kent geen manager noch verwende vedetten en de sponsoring is bescheiden te noemen. Bij Wielerteam Amsterdam, bestaand uit voornamelijk studenten, wordt door de renners, noodgedwongen, alles zelf geregeld. Ondanks dat, is het eerste grote succes binnen. In maart werd de ronde van Groningen, een klassieker over honderdtachtig kilometer, gewonnen.
Gebrek aan dramatiek kan Florian Smit niet ontzegd worden. Volgens hem kostte het bloed, zweet en tranen om het team op poten te zetten. Twee jaar geleden was er niets. Amsterdamse renners die studeerde maar ook nog eens op niveau hun sport wilden bedrijven stonden voor een groot dilemma. Studeren en koersen dat kan, maar dan wél op recreatief niveau. Dure, prestigieuze wielerploegen zitten in de regel niet op een fietsende student te wachten. Door tentamens en andere verplichtingen zijn die niet altijd in te zetten. Smit, zelf wielrenner en afgestudeerd fysiotherapeut weet dat als geen ander.
Twee jaar geleden startte hij het project ‘Team Amsterdam’ benaderde daarvoor Ulysses, Olympia en wielerclub Amstel, de hoofdstedelijke wielerverenigingen. De clubs zagen het wel zitten, leverde hun renners, vrijwel allemaal studenten, en team Amsterdam was een feit. Volgens Smit wordt de ploeg, noodgedwongen, door de renners zelf gerund. Er is geen manager, geen opgelegd en uitgestippeld beleid. Smit vindt dat leuk, dat geeft veel plezier, voldoening. Hij heeft het over een ‘houtje-touwtje-team’. Sponsors werden binnen gehaald, die de renners nam een fiets en een pakket koerskleding voorzagen.
En wat recreatief managen nog meer betekent? Dat is bijvoorbeeld gebruik maken van de faciliteiten van het Universitair Sport Centrum: een sportcomplex dat op een dure Amerikaanse campus geen misplaatste indruk maakt. Aangezien het hele team uit vrijwel studenten bestaat werd daar, voor een habbekrats, de hele winter in het krachthonk door gebracht. Met succes. Eind maart won Jim van de Berg de ronde van Groningen.
De studentenploeg bestaande uit een vierentwintig renners heeft er zin in, barst van het moraal om maar een wieleruitdrukking te gebruiken. Bij de ploegvoorstelling, vorige maand, uiteraard in het USC, mochten de renners hun zegje doen. Aardige jongens met rode konen, beetje verlegen vol met ambitie en totaal niet blassé vertelden over hun plannen voor dit seizoen. Daniel Korevaar was niet aanwezig. Korevaar, vorig jaar winnaar van een bergetappe in de ronde van Ruanda, loopt als aankomende arts co-schappen en kon zich niet vrij maken. Patrick Bos was er wel. Bos heeft niet alleen een paar turbodijen maar blijkt ook begaan te zijn met de gehandicapte medemens. Bos is stuurman op de tandem met achter zich Rinne Oost, een visueel gehandicapte sporter. In het Italiaanse Montichiari werd afgelopen februari het wereldkampioenschap voor visueel gehandicapte gehouden. Bos én Oost wonnen op de sprint het brons. Waar andere renners hardop droomden van een mooi wegseizoen daar sprak Bos de wens uit om volgend jaar mee te mogen doen aan de paralympics in Londen.
Alsof het een echte profploeg betrof heeft Team Amsterdam ook zo zijn eigen specialisten. Er zijn tijdrijders, sprinters en klimmers. Tot die laatste behoort Lars van der Vall, die, zoals het een klimmer betaamt, gezegend is met een broodmager en tanig lijf. Lars student Duits koerst, als zijn studie het toelaat, over de hele wereld, en won in de sterk bezetten ronde van Costa Rica vorig jaar een bergetappe.
Kopman van de ploeg is Jim van de Berg notabene pas een jaar op de racefiets. Van de Berg, 25 jaar leidde een turbulent studentenleven waarin ‘wijntje en trijntje’ maar ook een ‘rokertje’ centraal in stonden. Van de Berg heeft het roer definitief omgegooid. Werd hij vorig jaar in de Ronde van Groningen gelost als een postduif, afgelopen maart won hij dezelfde koers met overmacht. Volgens Van de Berg, een fietstalent, zijn er in het peloton veertig man die harder kunnen rijden dan hij. Jim, inmiddels afgestudeerd bewegingswetenschapper, zegt slim te zijn, en vertrouwt op zijn vlijmscherpe eindsprint. Thomas Kruithof is een van de weinige werkende, en moet daardoor zijn tijd creatief indelen. Getraind wordt s’morgens én s ávonds naar en van het werk. Ondanks dat heeft Thomas in het peloton een reputatie op te houden als een hardrijder die het peloton flink pijn kan doen.
Team Amsterdam heeft weinig geld maar rijdt toch een internationaal programma maar niet in de zogenaamde ‘wielerlanden’. Met goedkope vliegtickets en op invitatie van de organisaties werden deelgenomen aan koersen in Kameroen, Ruanda, Marokko, Japan en Costa Rica.
Foto 2, en 3: Jim van den Berg. Fotograaf: Hilco Koke.
Dat de winnaar van Parijs-Roubaix, 1925, uit Italië kwam stond eigenlijk al vast! Aan de start stond een overmacht aan Italiaanse renners waaronder campionissimo’s als een Giradengo en Bottechia. ‘De macht van het getal’ is natuurlijk geleuter, want uiteindelijk ging een morsige Belgische stoemper met de overwinning aan de haal. Maar die beschikte dan ook over een geheim wapen. Dat de renners tóen vlak langs de pavés reden zal dit jaar niet gebeuren.
Voor de pers hadden ze geen nationaliteit. Zwarte renners kwamen niet uit een land maar werden gewoon aangekondigd als ‘neger’. Het racisme was tenenkrommend en het vooroordeel hemeltergend. In het spierwitte Europa van honderd jaar geleden waren vier zwarte profs actief. Weinig, maar die schreven dan weer wél geschiedenis. Tijdens de eerste Parijs-Roubaix, gehouden in 1896, stuiterde en dokkerde over de kasseien ene Vendredi, een zwarte renner afkomstig uit Parijs.
