Heel Zweden hield de adem in en managers zagen kapitalen verdampen. Deze week is het precies negenenveertig jaar geleden dat voormalig wereldkampioen zwaargewicht, Ingmar Johansson, in thuisstad Stockholm, door Wim Snoek, een volkomen onbekende outsider, in de eerste ronde werd neergehaald. Een scheidsrechterlijke dwaling voorkwam dat de Amsterdammer zijn plekje in de boksgeschiedenis kon innemen.
De Zweedse pers had medelijden met hem. Dat Wim Snoek een pak slaag ging krijgen, stond voor hen al vast, maar de mate waarin was nog onduidelijk. Snoek was hooguit een aardige ‘voorbijganger’, warm vlees, een sparringpartijtje voor de Zweedse volksheld Ingmar Johansson, die nog steeds zicht had op een wereldtitelgevecht. Van die Snoek, al een week in Stockholm, begrepen ze sowieso niets. De Scandinavische pers beschreef hem als ‘rustig, en sympathiek’, maar allesbehalve een gedreven bokser. Ze vonden de Amsterdammer er een nogal vreemde voorbereiding voor een gevecht op na houden.
In de lokale boksgyms was Snoek niet te bekennen. In plaats van te trainen ging Snoek met zijn vrouw Jeanne de stad bezichtigen. Dat weekje trainen schreef de Mokumse zwaargewicht op zijn afgetrainde buik. In de, inmiddels legendarische boksschool van Piet ter Meulen, een kelder aan het Amsterdamse Singel, had hij zich maandenlang in het zweet gewerkt. Wim Snoek, die jongen uit de Jordaan, dertienvoudig nationaal kampioen, stond geestelijk en lichamelijk op scherp, maar onderschatte zijn Zweedse tegenstander niet.
Een week voor zijn gevecht tegen Johansson verklaarde hij aan Het Parool, dat hij niet bang was voor Johansson, maar ook verwachtte hij dat het de zwaarste partij uit zijn carrière ging worden. Om te besluiten dat hij niet naar Stockholm was gekomen om zich af te laten slachten. Iets wat hij ging bewijzen ook. De man hield zijn woord.
In de Koninklijke Hallen van Stockholm, voor meer dan vijfduizend bezoekers, was de eerste ronde vijftig seconden oud toen Johansson, tweede op de wereldranglijst, en toekomstige uitdager voor een wereldtitelgevecht, zijn dekking achteloos verwaarlosde. Met een ‘verraderlijke maar perfecte linkse hoek’ werd dat door Snoek afgestraft. Voor een uitverkochte zaal vol verbijsterende Zweden ging ‘Ingo’, zoals zijn bijnaam was, neer en bleef knock-out op het canvas liggen.
Een ‘piepeltje’ als Wim Snoek mocht niet winnen, want daarvoor waren de financiële belangen in Ingmar Johansson té groot. De Zweedse scheidsrechter, niet vies van chauvinisme, hielp daarbij een handje. De man treuzelde expres met tellen. Als neutrale toeschouwers dertig seconden hadden geteld, was de ringrechter pas bij zes tellen gekomen: genoeg voor Johansson, die inmiddels op zijn benen stond. De volgende ronden zag de voormalige Zweedse wereldkampioen kans om te herstellen en in de vijfde ronde lukte het hem eindelijk om zijn ‘gevreesde rechtse’ te plaatsen: bij Wim Snoek ging het licht uit.
Een dag na het gevecht waren de Zweedse media unaniem lovend over de kwaliteiten van de Amsterdamse pugilist en vonden het jammer dat een ‘bokser met dergelijke kwaliteiten de laatste jaren geen betere tegenstanders heeft gehad.’
Na zijn gevecht tegen de Amsterdamse zwaargewicht stond Ingmar Johansson nog twee keer in de ring en stopte een jaar later definitief. Wim Snoek ging nog vier jaar door, vocht daarin zestien partijen en stopte in 1966.
Foto 1: Wim Snoek, Foto 2: Het graf van Wim Snoek op de Nieuwe Oosterbegraafplaats.
Bron: Het Parool, april 1962.
Dat de winnaar van Parijs-Roubaix, 1925, uit Italië kwam stond eigenlijk al vast! Aan de start stond een overmacht aan Italiaanse renners waaronder campionissimo’s als een Giradengo en Bottechia. ‘De macht van het getal’ is natuurlijk geleuter, want uiteindelijk ging een morsige Belgische stoemper met de overwinning aan de haal. Maar die beschikte dan ook over een geheim wapen. Dat de renners tóen vlak langs de pavés reden zal dit jaar niet gebeuren.
Voor de pers hadden ze geen nationaliteit. Zwarte renners kwamen niet uit een land maar werden gewoon aangekondigd als ‘neger’. Het racisme was tenenkrommend en het vooroordeel hemeltergend. In het spierwitte Europa van honderd jaar geleden waren vier zwarte profs actief. Weinig, maar die schreven dan weer wél geschiedenis. Tijdens de eerste Parijs-Roubaix, gehouden in 1896, stuiterde en dokkerde over de kasseien ene Vendredi, een zwarte renner afkomstig uit Parijs.
