De datum zes februari is té toevallig om daar iets achter te zoeken. Want 6 februari aanstaande gaan de Olympische Winterspelen in Milaan en Cortina d’ Ampezzo los . En laat nou op deze datum exact negentig jaar geleden, ook de Winterspelen een aanvang nemen.
De Olympische Winterspelen van 1936 gehouden in Garmisch-Partenkirchen op een boogscheut gelegen van de Berghof in Berchtesgaden, de buitenplaats van de Führer aller Duitsers, die trouwens ook de opening van deze Winterolympiade verricht.
De aankondiging van de Spelen van 1936 waarvoor de organisatie Duitsland heeft dicht geplakt met posters, voorzien van een afbeelding van de ultieme Arische Man, die hongerig en hooghartig naar het oosten loert. Wat sneeuw, vorst, bittere kou en ijs betreft, kwam deze in de hel van Stalingrad en de ijzige toendra’s van Rusland ruimschoots aan z’n trekken…
En dan de aankomende Winterspelen, wat voer is voor het volk. Ook voor schrijver dezes, die met grote belangstelling uitkijkt naar het schansspringen, want daar schijnt door de springers dope gebruikt te worden. En dan niet van die ouwerwetse boerenjongensdope uit een ampul, maar dope in de onderbroek. Raar maar waar.
Want skispringers schijnen de ‘snikkel’ op te pompen met hyalurozuur, wat hen een aerodynamisch voordeel zou opleveren, waardoor ze verder kunnen vliegen…
Je moet er maar niet aan te denken aan hét moment als de spuit in het huwelijks gereedschap wordt gestoken. Of er behalve de sportonderdelen ook nog een overeenkomst is met de Nazi-Spelen van 1936?
Jazeker, want de Amerikaanse immigratiedienst ICE stuurt een ploeg agenten richting Milaan en Cortina d’ Ampezzo om de Amerikaanse atleten te beschermen. Ergens in de Hel staat Heinrich Müller de vroegere beruchte hoofd van de Gestapo, begrijpend te knikken…
Bron onder meer: Olympia 1936 uitgegeven in 1936,
Het zijn de gedrevenen. De vermetele. Kerels, levend op het randje van de adrenalineput. Met schijt aan God, zijn gebod én al helemaal aan de Duitse bezetter. Die laatste kon zijn rug op. Bernard Gauthier, als jochie tijdens de oorlog opgepakt door de gevreesde Gestapo. En op transport gezet naar Buchenwald. Dat Bernard van de trein afsprong was voor de man klein bier. Voor jongens die de moordmachine van de Mof hadden weerstaan, restte na de oorlog twee opties: het Vreemdelingenlegioen, óf de koersfiets. Gauthier werd bij de gratie Gods beroepsrenner. Startte tien keer in de Franse rondrit. Won in 1948 een etappe. Leuk voor de kleinkinderen, meer ook niet. Twee jaar later, op zaterdag 15 juli 1950, zette Bernard, afkomstig uit het gehucht Beaumon-Monteux, orde op zaken. Decor, de snikhete etappe, Luik-Lille over bijna 235 kilometer.
