De Kleine Kampioen uit de Jordaan

henniekaftAan boekrecensies doet Stuyfssportverhalen niet.  Met ’25 Sterke Verhalen’, opgetekend door Henny Marinus, oud-stayerskampioen van Nederland worden principes gebroken.  Het boekje, klein in omvang en tekst, maar wél een pareltje. Hennie Marinus, geboren, en getogen Jordanees verteld met aandoenlijk enthousiasme de sterkste verhalen uit zijn wielercarrière. Zoals over het kampioenschap van Amsterdam, in 1952 een prestigieuze koers, waarin Marinus de nieuwelingentitel pakte. Na afloop gaf  Hennie, geïnterviewd  voor de radio aan reporter Barend Barendse zijn koersverhaal. In de microfoon van Barend deed Hennie ook  maar even de groeten aan zijn ouders, grootouders en alles en iedereen in de Jordaan. Om er aan toe te voegen dat alles goed met hem ging. Twee uur later was hij weer thuis.
Het boekje, een collectorsitem, neemt je mee terug naar de jaren vijftig. Een tijd van wederopbouw, sappelen maar wel lachen. Hoe Hennie als jonge adolescent samen met wielergabber Joop Captein door de rosse buurt van Amsterdam struinde en daar ‘Schele Hein Stork’ betrapte. Schele Hein, uitbater van een uitspanning op Marinus’ trainingsroute waar op de terugweg altijd even aangelegd werd voor een bakkie koffie met sprits. Na hun ontmoeting met  Hein, die de bui zag hangen, hoefde er wekenlang niet afgerekend te worden.  ’25 Sterke Verhalen’, uitgegeven door Sophie Tacx, en geredigeerd door Jan Zomer, is een ode aan Hennie Marinus als renner maar vooral als mens. Het boekje met foto’s uit Marinus’ plakboeken,  geeft een aardig inkijkje in het sportleven in een volksbuurt als de Jordaan. Hoe de hele buurt achter Hennie, hun ‘bloedeigen pikkemoos’, stond. Dat zijn kampioensfoto de etalage van buurtslager Hijzelendoorn opleukte en Marinus iedere week een ‘onsie’ biefstuk mocht ophalen.hennielegnano
Hennie Marinus, ooit een wielertalent, wiens  profcarrière in het begin opliep met stadsgenoot Peter Post. Een zesdaagse dernykoers met onder meer Van Looij en Post deed zijn loopbaan uit eindelijk kantelen. Marinus, aimabel, vriendelijk, klopte Post drie keer. Achter de grote kampioen Post bleek een heel klein, rancuneus, miezerig ventje te schuilen. Waar Post maar kon maakte hij Marinus’ leven zuur. Uiteindelijk koos de laatste voor het koersen achter de zware motor, met een nationale titel in 1963 als hoogte punt.
Hilarisch, maar ook tekenend over de wielerhiërarchie  is het laatste verhaal. Marinus biecht daarin een jeugdzonde op waar voor hij meer dan veertig jaar later nog ter verantwoording voor geroepen werd.
En hoe de relatie Marinus/Post later verliep? Uiteindelijk is dat allemaal goed gekomen. Dat Jordanezen een klein hartje hebben bewijst Marinus met zijn uitspraak dat hij aan Peter Post heel mooie herinneringen heeft. Minpuntje van het boekje is het ontbreken van de fotobijschriften.

’25 Sterke verhalen’, info: www.taxc.com

.

Geplaatst in Geen categorie. 1 Comment »

Eén reactie to “De Kleine Kampioen uit de Jordaan”

  1. Nicola Says:

    Hallo,

    muss das nicht „tacx.com“ heißen? Gruß Fränzi


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: