‘Gooien de eerste pil…’

De jaren vijftig en zestig, met dat ene  grote probleem: waar  moesten wij, de jongens van de geboortegolf onze wielerkennis vandaan halen? De koers live op de televisie? Utopie. De Nederlandse televisie met zijn twee kanalen, lulligheid in het kwadraat. Wat al begon met die in stijfsel gedrenkte  omroepsters. Om laat  op de avond te eindigen, bij een zekere pater Leopold Verhagen, een geharnaste, roomse rakker, die voor de KRO de avondsluiting deed. Mijn god,  dat  geprevel van die man, waar niemand ene ruk van begreep.

Gelukkig was er een reddingsboei, ons iedere maand toegeworpen: de Miroir du Cyclisme, hét Franse wielerblad, barstensvol foto’s van de koers. Van het opgespaarde zakgeld, gekocht bij Van Gelder, dé kranten- en tijdschriftenzaak van Amsterdam.

De Miroir du Cyclisme,  edities uit de fifties en sixties, waarin je struikelt over foto’s van Rik van Looy. Dat de man alle klassiekers won, en twee keer wereldkampioen was, behoort tot de algemene sportontwikkeling. Over de Keizer van Herentals, wat z’n bijnaam is, is genoeg gepubliceerd. Deze blog waagt zich daar dan ook niet aan. Wél over de  onbekende details, regelmatig opduikend in de krochten van de wielerjournalistiek. Zoals dat Van Looy wel eens ‘wat’ gebruikte. Wat behoorde tot de mores van het vak. En buiten dat, staat er in de Wielerbijbel niet geschreven: ‘Hij die zonder dope zijt, gooien de eerste pil’?  Gezien Van Looy’s huidige conditie, de man is achtentachtig, geestelijk en lichamelijk nog perfect, zal dat wel meegevallen zijn.

Dan is het 1968. Van Looy, inmiddels vijfendertig jaar, met een prachtige conduitestaat, waaronder de twee wereldtitels en op één na, alle gewonnen klassiekers. Behalve de Waalse Pijl, die ontbrak nog.  Waar de Keizer zijn laatste kans kreeg. D’n Rik, in een fluwelen stijl, gebeiteld op z’n fietsje,  op weg naar de eindstreep. Stuurcommandeurs in de aanslag. De ketting op ‘de 54’. Paginagroot afgedrukt in de Miroir. Met naast hem de tweeëntwintig jarige Franse prof José Samyn.

Rik van Looy, pakte de Waalse Pijl, én de bloemen. José Samyn tweede,  restte een graftak, waar hij nog een jaar op moest wachten. Tijdens de kermiskoers gehouden in het Vlaamse Zingem, verongelukte José Samyn dodelijk. José werd drieëntwintig jaar.

Bron: Miroir du Cyclisme, jaargang 1968.

De Wieler Express definitief gefinisht

cover200918

De lettertjes zijn bijna niet te lezen want het kleinste korps was gebruikt, maar voor de wielerliefhebbers kwam het aan als een aardschok. Op pagina twee van de Wieler Express staat het er echt. Na dertig jaar stopt Jan Zomer met zijn Wieler Express, een jaarlijkse uitgave, barstensvol wielerverhalen en foto’s.

Ieder winter volbracht Zomer het onmogelijke want schreef niet alleen zijn boek, met honderdzestig pagina’s, vol, maar verkocht ook nog eens advertenties, was nauw betrokken bij de opmaak, zocht in onontdekte wielerarchieven naar dikwijl onbekende foto’s, en maakte in het hele land maar ook in Vlaanderen, zijn interviews met oud-renners.

‘Het is gedaan’, verzucht Zomer, ergens,  in zijn boekje. Helemaal vreemd klonken die woorden niet voor hem. Zijn allergrootste held, Rik van Looy,  bezigde, in 1970, dezelfde woorden, maar dan na een criterium in Valkenswaard. Na een profcarrière van meer dan zeventien jaar hing d’n Rik zijn fiets aan de haak.

Oud-renner Jan Zomer, 64 jaar, wielerliefhebber bij uitstek, beschikt over een lyrische pen die hij ook wel eens vlijmscherp ‘sleep’.  Wee diegene die het wielrennen probeerde belachelijk te maken. Tv-commentator Maarten Ducrot maar ook een Leo Driessen, worden door de Zwanenburger, in de laatste WE, op een vileine manier aan de kaak gesteld.

Zomer, zelf meer dan veertig jaar actief geweest in het cyclisme heeft in de loop der jaren meer dan honderdvijftig ‘wielermensen’ in zijn boek beschreven. Maar zijn allergrootste held, Rik van Looy,  was daar niet bij. Het is bekend dat de Vlaming  de pers schuwt en zelden of nooit interviews geeft. Onder de kreet ‘niet geschoten altijd mis’ maar ook dat de ‘De Keizer van Herentals’ dit jaar vijfenzeventig jaar wordt, stuurde Zomer, een paar Wieler Express’ richting Vlaanderen met het verzoek voor een interview. Van Looy stemde toe.

Het resultaat is om te smullen. In meer dan tachtig pagina’s én in een vlotte stijl schrijft Zomer over de carrière van  Van Looy waarbij de foto’s de absolute kers op de taart zijn. Vijftig foto’s, sommigen volkomen onbekend,  door Zomer  ontdekt in obscure verzamelingen, brengen de lezer terug naar de jaren vijftig: de romantische hoogtijdagen van het Vlaams wielerleven. 

Die foto’s bestuderen is de geur van het frietkot ruiken,  de Trappist, Lambiek en Hoegaarde, in de bierglazen zien schuimen, en  kettingen en versnellingsapparaten horen klepperen op de kasseien.  

De foto’s én de interviews die Zomer maakte met voormalige knechten en tegenstanders van Van Looy, zorgen bij de lezer voor een aardig tijdsbeeld. Kortom Wieler Express 2009 mag niet ontbreken op het nachtkastje of boekenkast van iedere sportliefhebber. Voor de prijs hoeft men het niet te laten want die is heel prettig: vijf euro.

 

De WielerExpress, 2009, honderdzestig pagina’s. Verkrijgbaar bij o.a. Ger Bike, Betondorp, Presto, Haarlemmerstaat  of anders te bestellen door 8.50 euro over te maken (5 euro plus 3.50 euro verzendkosten) op giro 3330810 t.n.v Jan Zomer, Talmastraat 2. 1161 XW Zwanenburg. Info: www.wielerexpress.nl

 

error: Content is protected !!
%d bloggers liken dit: