Strychnine

Je bewust laten afkeuren voor militairendienstplicht.   Om maar niet onder de ‘wapenen te komen’ waren wielrenners daar heel creatief in. Militaire dienst, voor een wielrenner de dood in de pot.  Maar niet voor Dante Gianello. Die ontdekte tijdens z’n  dienstijd een verborgen talent.  Dante, in 1932 ingelijfd bij het 81e Infanterie Regiment van Montpellier, had nóóit op een koersfiets gezeten. Sterker, hij kón niet eens fietsen. Maar daar kwamen zijn maten snel genoeg achter. Tijdens oefeningen, gehouden  op een zware dienstfiets,  fladderde de kleine Dante, volle bepakking, tegen de heuvels op.
Maar genoeg sterke dienstverhalen verteld, we gaan verder met de koers. Speciaal de Ronde van Frankrijk anno 1935. Waar Dante 23 jaar, als een begenadigde klimmer zijn opwachting had gemaakt. Dante, eerder dat seizoen al Toulon-Nice-Toulon gewonnen en ook nog eens als tweede in de loodzware ronde van Baskenland, haalde  Parijs als 22e in het eindklassement.
‘Ja, en…?’,  denken jullie. Inderdaad! Voor dat Dante, 1.60 meter klein en zestig  kilootjes, eindelijk de voorpagina’s haalde, moest er nog drie jaar gewacht worden.
In  de  Tour 1938, met de etappe Cannes-Digne, ging  Dante, zoon van Italiaanse ouders, eindelijk los in het gebergte, om met  twee minuten voorsprong te winnen. 
Wat het begin moest zijn, van een grootste carrière, werd uiteindelijk één grote catastrofe. Een dag later, klauterend tegen de col de Vars, stortte de kleine klimmer letterlijk in. Oorzaak? De dokter had hem geprepareerd met drie gram strychnine. Goed om hordes ratten mee te verdelgen, maar iéts teveel voor een renner.
En het gaat nog erger worden. Dante Gianello, redelijk de oorlog door gekomen, belandt  op vijftien augustus  1945, in een kopgroep van de Grand Prix du Debaquement: een koers in de buurt van Marseille. Een Jeep van het Amerikaanse bevrijdingsleger, niet op de hoogte met de Europese koersmores, ramt dwars door Dantes groepje heen. Eén renner blijft op de weg liggen.  Dante, werd met een verbrijzeld linkerbeen,  opgenomen in het lokale hospitaal. Waar een chirurg zijn been amputeerde.
Dante Gianello, de éénbenige, voormalige coureur, stierf in 1992 op tachtig jarige leeftijd.

Bron: onder meer Le Miroir des Sports jaargang 1938.

error: Content is protected !!