14 April 1914

Ach wat maakt het uit. Het is een kleine moeite. Maar ook een traditie, om jaarlijks  op zijn sterfdag een bloemetje op zijn graf te leggen. Want het is toch zó, dat je  pas dood bent, als men je is vergeten? Wat dat betreft leeft de naam van Piet van Nek nog. Dat Van Nek’s graf, na een eeuw nog bestaat is een klein wonder. Terecht, want niet alleen door de monumentale status, maar ook door de dramatiek die daar aan beklijft.
Ga daar maar even aan staan. Piet van Nek, jong en ambitieus, en een voormalig elektricien bij de Amsterdamse Droogdok Maatschappij, kreeg in 1907 zijn roeping om achter zware motoren te koersen. Maakte een jaar later op de Duitse wielerbanen zijn opwachting als b-stayer. Reed op levensgevaarlijke achterafbaantjes zijn koersen. Brak twee jaar later in Duitsland definitief door. Won een aantal  grote prestigieuze koersen.
Eind 1913 werd Van Nek, door de machtige Duitse managers voor ‘vol’ aangezien, en werd beloond met een  rits topcontracten voor het seizoen 1914. De opvolgende winter bracht Van Nek door  op de winterbaan van Parijs. En kwam in het vroege voorjaar van 1914 afgetraind en in vorm terug in zijn Mokum. Op 7 april nam Van Nek, samen met zwager en gangmaker Albert Käser, op het Centraal Station de trein: bestemming Leipzig. Waar op een week later de Grote Voorjaarsprijs werd gehouden. Het werd zijn laatste koers.
Met een snelheid van tegen de negentig kilometer klapte Van Nek’s voorband. De Amsterdammer sloeg met zijn hoofd tegen het cement. Een fatale schedelbreuk. Dat Piet van Nek stierf op de verjaardag van zijn moeder had een componist van smartlappen kunnen bedenken. Enfin, kleine troost dat zijn uitvaart er mocht zijn. Vanaf zijn ouderlijk huis aan de Van Woustraat richting kerkhof stonden ruim tachtigduizend Amsterdammers, om afscheid te nemen. Piet van Nek, 28 jaar en begraven op de Nieuwe Oosterbegraafplaats.

Als marathonloper te vroeg geboren…

In het rijtje populaire sportbeoefening staat hardlopen soeverein bovenaan. Honderdduizenden zijn dagelijks op loopschoenen actief om vetrollen weg te werken en longen op spanning te brengen. Op verjaardagen tel je pas mee als je een marathon volbracht hebt. Toppunt van status is deelname aan de run door New York. Maanden voordat het startschot gegeven wordt is de Dam tot Damloop volgeboekt.
Maar er was een tijd dat rennen langs de weg niet zo’n pretje was. In de jaren zestig was je als hardloper een uiterst verdacht sujet. Vrouwen omklemden hun tasjes en mannen scholden ze uit als ze door zo’n ‘halfgare’ loper werden gepasseerd…
Daarom dubbele hulde voor dié atleten die daar maling aan hadden en toch iedere dag hun loopschoenen aandeden. Pioniers waren het die aan de wieg stonden van de halve marathon van Egmond of de hele van Amsterdam: inmiddels klassiekers én kaskrakers voor hedendaagse organisaties. Amsterdammer Louis Vink was zo’n pionierende hardloper. Gestopt als wielrenner en nog tjokvol  energie begon Vink begin jaren zestig met rennen. Met succes. In 1970 werd Vink nationaal marathonkampioen.
Ook op de middenafstand was Vink succesvol. Als veteraan behoorde hij tot de beste ter wereld. In zijn imponerende carrière brak hij verschillende records en raffelde meer dan vijftig marathons af waarin hij vaak ‘prijs’ liep.
Gestopt als actief atleet begon Vink als trainer bij het Amsterdamse ATOS. Vink, inmiddels 75 jaar,  is zo’n sportdier die nog regelmatig een stukkie mag rennen of fietsen.  Met zeven kruisjes achter de naam verliest de urinestraal de kracht en spieren worden slapper. Hoewel hij dat als géén ander beseft, neemt hij zijn hedendaagse sportleven zoals het is. Een enkele keer wordt hij besprongen door het idee dat hij als marathonloper  te vroeg geboren is. Maar dat is maar voor héél even. Het is mooi geweest.
Zijn imposante prijzenkast heeft hij opgeruimd, en alleen de belangrijke medailles worden in een oude schoenendoos bewaart.
Naar Louis Vink, tanig, pezig en afgetraind, wordt geen straat of plein vernoemd, terwijl hij in het Mokumse sportwereldje héél belangrijk was. Of hij toch waardering krijgt…?   Ja! Eén van de populairste loopevenementen van Amsterdam is naar hem vernoemd.
Zondag gaat weer de jaarlijkse ‘Louis Vinkloop’ van start. Een ren van tien kilometer door het wonderbaarlijke mooie Waterland. Terwijl honderden mannen en vrouwen hun best doen om het persoonlijke record te verbeteren staat  Vink, bescheiden als altijd, ergens langs de kant te kijken…

error: Content is protected !!