Amsterdam in greep van Giromania..

Het is de buurt van snobs, nouveau riche, artiesten, zogenaamde ‘bekende Nederlanders’ en andere omhoog gevallen patjepeeërs. De kakkineuze Concertgebouwbuurt is alles behalve volks.
Maar niet zaterdag 8 mei! Rondom, maar ook op het Museumplein, spelen zich Vlaamse taferelen af! Het circus dat  Giro d’ Italia genoemd wordt, heeft de buurt geannexeerd.
In de deftige Johannes Verhulsstraat hangt de perfect juiste, ‘wielerlucht’, van frituurvet, bier en massageolie.
In een frituurkot verdwijnt de eerste lading frietjes in de olie, bierpompen worden aangesloten en bij de touringcars, behorende bij de wielerploegen, zijn mecaniciens druk met het afstellen van de tijdritfietsen.
In een lange rij schuifelen  complete gezinnen langs de prestigieuze bussen. Onder een afdakje zijn de renners van de Footonploeg op rollenbanken aan het warm rijden. Het zijn kleine, pezige, mediterrane mannetjes bij wie het woord ‘klimgeit’ in een wolkje boven het hoofd zweeft.
Als pr-dames petjes uitdelen veranderen keurige, brave  huisvaders in aasgieren. Dan klinkt het geluid van paarden.  Vier politieruiters trippeltrappelen  door de straat. Kinderen reageren geschrokken. ‘Het is wielrennen,’sust een jonge moeder, ‘geen voetballen’. En zo is het maar net. Gaat bij  Ajaxhuldigingen de boel in de hens niet bij een wielerkoers. De sfeer is ontspannen want een mengeling tussen Koninginnedag, een dagje Efteling en een film van Felinni.
Italiaanse souvenirverkopers doen goede zaken. ‘Originele roze bandana’s te koop, voor slechts vijf euro’ knettert het uit speakers. Even later knopen volwassen mannen een soort zakdoek om hun hoofd.
Italiaanse handelaren blijken ‘goeie jongens’ te zijn, want aan liefdadige doelen is ook gedacht. Zo kan het volk, voor slechts één euro, een roze polsbandje kopen, schalt  het in onberispelijk Nederlands.  Om er bij toe te voegen dat de opbrengst geheel naar Haïti gaat: wat natuurlijk niet zo is…
Het episch centrum bevindt zich op het Museumplein want daar vertrekken de renners voor hun tijdrit door Amsterdam. ‘The show must go on,’
roept een electronisch versterkte stem in  een vet Marcello Mastroianni-accent. Op het startplankier spelen zich even later spannende, tikkeltje ordinaire  taferelen af als schaars geklede burlesque danseressen een show geven, waar we natuurlijk niet voor gekomen zijn. Het normaliter saaie plein verandert langzaam maar zeker  in een Italiaanse enclave.
Agenten van de carabinieri lopen rond, in kraampjes worden kopjes  expressokoffie geschonken door Sofia Lorenachtige meisjes, en koks, weg gestapt uit een pizzaspotje,  serveren bordjes pasta’s, vanaf het Rijksmuseum gadegeslagen door een appelig kijkende Koningin Beatrix.
Als wielerfotograaf Wessel van Keuk, gepokt en gemazeld in meerdere Tour de Frances,  bezig is zich te installeren, is het tien minuten voor de start. Wethoudster Carolien Gehrels heeft haar opwachting gemaakt en na haar welkomstwoordje staat  Matthias Rusch, de eerste renner, klaar om weggeschoten te worden.
Roze ballonnen worden losgelaten, schoten klinken  en het fietsfeest kan beginnen.
Amsterdam is geen echte sportstad. Hardlopers die aan de jaarlijkse lokale marathon mee deden hebben nachtmerries overgehouden aan lege straten en onverschillig publiek. Voor een historische gebeurtenis als de doorkomst van de Ronde van Italië blijkt het Mokumse publiek wél te porren.
De Wibautstraat, Ruijschstraat en de Ceintuurbaan, zomaar wat straten, stond het publiek, de hele middag rijen dik, waarbij renners van het Raboteam een heldenontvangst kregen.
De Giromania had dan eindelijk toegeslagen…

Giromania in het Stadsarchief Amsterdam

Bezweet en verwaaid kwam ze binnen stormen. Haar fiets had ze even daarvoor tegen de gevel van het Stadsarchief gekwakt. Dat ze zojuist over een gedeelte van het tijdritparkoers van de Giro d ‘ Italia had gefietst ontging haar. Ze had haast! Tussen de coalitiebesprekingen deed ze snel, maar wel gepassioneerd, de opening van de foto-expositie ‘Giromania’ welke in teken staat van de geschiedenis van het hoofdstedelijke wielrennen.
Na de ontvangst van een bloemetje stormde  wethouder Carolien Gehrels de trappen van het Stadsarchief af, sprong op haar karretje en raasde terug naar de Stopera.
Theo de Groot, beleidsmedewerker van het stadsarchief, kondigde vervolgens  Stuyfssportverhalen
, gevolgd door Steven Rooks, aan voor een lezing. Het publiek  van onder meer topambtenaren, Giromedewerkers maar ook twee oud-wereldkampioenen, Piet van Heusden en Henk Faanhof, hoorde Stuyfssportverhalen een lans breken, maar ook om erkenning vragen, voor  Amsterdams allereerste wielerheld Piet Dickentman.
De laatste heeft door middel van zijn sport héél véél betekent voor zijn stad.
De liefde bleek niet wederzijds te zijn want Dickentman is in het collectieve stadhuisgeheugen totaal weggezakt… Het  minste wat Amsterdam voor één zijner allergrootste  sportheld kan doen is het benoemen van een straat…
Om het Stadsarchief, een monumentaal gebouw van de voormalige Nederlandse Handel-Maatschappij,   te bezoeken geeft een aparte dimensie, want een architectonische schoonheid.  En in de kluizen van de voormalige bank bevindt zich de kleine maar prachtige foto-expositie over het Mokumse wielrennen.
Aan parafernalia is ook gedacht. In vitrines bevinden zich de regenboogshirts en de kampioenstruien van Piet van Heusden, vijftig jaar geleden wereldkampioen achtervolging. De  weduwe van Gerrie Knetemann had de kledingkast ook opengetrokken. Onder het glas lag het ontroerendste stuk van de expositie, een door haar gebreide onderhemd zonder welke Gerrie niet op de fiets stapte.
De expositie, met onder meer de thema´s ´Amsterdam: de fiets als dagelijks vervoersmiddel´  is gratis te bezoeken en duurt tot  16 mei. Openingstijden: dinsdag t/m vrijdag 10.00-17.00 uur. Zaterdag en zondag van 11.00-17.00 uur. Stadsarchief Amsterdam Vijzelstraat 32 Amsterdam.

Als jullie nog niet op mijn boek “Flirt met de Dood’gestemd hebben…tot 21 april is dat mogelijk! http://nicoscheepmakerbeker.nl/index.php?module=boeken&s=lijst#WIELRENNEN

 

error: Content is protected !!