Val

Onbegrijpelijk!  Het gaat de grenzen van ‘geluk’ vér voorbij. ‘Normale’ mensen overleven zo iets niet.  Maar die zijn dan ook geen beroepsrenners. Wim van Est, Nello Lauredi en Philippe Gilbert wél. Een trio met griezelige overeenkomsten. Alle drie stortten in het ravijn.  En dan ook nog eens tijdens een afdaling in de Pyreneeën. Om daar vervolgens vrijwel ongeschonden  uit te klauteren: met Gilbert vers in het geheugen.
 ‘De Val’ van Wim Van Est, is inmiddels bijgezet in de Nederlandse Sportcanon. Dat  zijn Pontiac-horloge nog liep was fijn mee genomen.  Onbekend is de ‘duik’ van Nello Lauredi: op de Schaal van Angstaanjagendheid te noteren met een dikke acht.
Nello Lauredi , bij wie de pech aan zijn magere rennerskont was geplakt, stond met  onrustbarende regelmaat  in de Miroir des Sports. Het zijn foto’s gemaakt in de slagschaduw van een veldlazaret, waarbij bloed en ander letsel nooit ver weg was. De man mocht dan wel niet zó stuurvast zijn, maar was wél een uitstekende renner. 
Lauredi, een tot Fransman geneutraliseerde Toscaan, won drie  keer de Dauphiné Liberé, het jaarlijkse opwarmertje voor de Tour de France, waar Nello negen keer aan de start stond. Nello Lauredi, perfecte naam voor een Napolitaanse heldentenor, won totaal drie etappes en eindigde twee keer bij de eerste tien in het eindklassement.  Maar zijn definitieve kras in de Tourgeschiedenis maakte hij tijdens de Tour 1955.  
Het is de vijftiende etappe, Narbonne-Aux-les Thermes met de afdaling van de col Chioula, zestienhonderd meter hoog, gelegen  in de Pyreneeën.
Vijf kilometer voor de finish. Nello, met tachtig kilometer van de berg razend.  Komt daar opeens, in een bocht, die Jean Branckart opduiken. Voor dat Lauredi het besefte vloog de man over een muurtje en maakte een vrije vlucht, die tien meter  lager op de rotsen te eindigde.  Nello reed de etappe uit, om een dag later niet meer te starten. Een jaar later eindigde de Franse Toscaan als zevende in het eindklassement.
Nello Lauredi, zijn ‘ouwe dag’ door gebracht aan de Cote d ‘Azur. Waar hij ongetwijfeld zijn zegeningen telde, onderwijl slurpend aan zijn dagelijkse glaasje Pastis. Of hij daar bij dacht aan zijn ‘val’…
Nello Lauredi stierf in 2001 op zesenzeventig jarige leeftijd.

Bron: Miroir des Sports 1955.

Frontlinies

Het voorjaar van 2014 met de Kathedraal van Vence, Zuid-Frankrijk, als decor. Waar onder strakke regie van een priester in volle oorlogsuitrusting,  het Rijke Roomse leven én het wielrennen samen kwamen. Alle ingrediënten voor een fijne requiemmis waren aanwezig. Want overijverige misdienaars. Een dampend,  zwaaiend wierookvat. Aan de muur een wulps lachend Mariabeeld. Walmende kaarsen. De geur van verse bloemen. En prominent, voorin de kerk de hoofdrolspeler rustend in een lijkkist.
Het perfecte decor om afscheid te nemen van Jean Fréchaut, ooit wielerheld van Vence en omstreken.
Jean Fréchaut, 97 jaar geworden, en ooit meemarcherend in de frontlinies van de Tour de France. Jean, broodrenner in de treurige, late jaren dertig, uitkomende voor een regionale ploeg, stond tijdens de Tour van 1938 op ‘scherp’. Jean, 24 jaar, op het punt om zijn carrière naar grootste hoogte te stuwen. Wat niet gebeurde.
Sterker, het werd Jeans allerlaatste Tour. Gelukkig voor hem verkeerde Fréchaut,  op de 19e juli 1938, nog in zalige onwetendheid. De man was bezig om de twaalfde etappe, Marseille-Cannes, over bijna tweehonderd kilometer, te overleven. Want de eerste bloedhete dag in La Boucle.
Zo’n dag waar renners, mét uitgedroogde lijfen, lokale drankzaken plunderden.  Jean Fréchaut, hittebestendig, sloop mee in een kopgroep van dertien renners. Waar hij in Cannes deskundig mee afrekende.
Jean Fréchaut, twee keer op de startlijsten van de Tour de France. Won totaal drie etappes. Waarmee tevens zijn erelijst kon worden afgesloten. Nadat de Mof Frankrijk had bezet doemde aan de horizon zijn einde als renner op. Of hij daardoor gefrustreerd door zijn lange leven ging?
Vast niet. De man had een groot wielerhart, want was decennia voorzitter van de lokale wielervereniging Cyclo Club de Vence. Aan de Côte de Azur zingt zijn naam nog rond. Helemaal op de tweede zaterdag van mei als de jaarlijkse cyclosportive ‘Souvenir Fréchaut’ wordt verreden. Een toertocht over 190 kilometer.

Bron: Le Miroir des Sports jaargang 1938. Nice Matin 2014.

error: Content is protected !!