Een biefstuk op een gepalpeerde zak

maashoogte2Het trainingskamp in de Andes zit erop. Tjokvol zuurstof maar financieel platzak is Maas van Beek, samen met documentairemaker Luis Velasco Schmiedl, gearriveerd op de supersnelle wielerbaan van  Mexico-City. Waar over een maand de Monnik een aanval gaat doen op het werelduurrecord.  De laatste voorbereiding verloopt alles behalve gladjes.

Lijden, het liefst met een helse dood als finale. Voor de katholiek kerk een schriftelijke garantie voor een heiligverklaring. Helemaal in het Roomse Mexico. En mocht zo’n  gemiddelde Mexicaan een toekomstige martelaar in het snotje krijgen, dan gaan de grenzen van de barmhartigheid wagenwijd open. Indachtig dat je dan zelf ook meelift naar het paradijs. Voor Maas van Beek kwam dat eventjes mooi uit. Na een reis van meer dan dertig uur, vanuit Bolivia, kwam hij financieel platzak aan in Mexico. Hoewel ‘platzak’…  In zijn  onderbroek is het oorlog. Maas’ zak  is namelijk ontstoken. De man heeft een paar ballen waar je mee kunt kaatsten.  Maar ook een ontsteking tot aan het bot. Van dat soort werk dus. Probeer daar maar eens een aanval mee te doen op het almachtige werelduurrecord. Dat gaat niet.
vanbeekkrantAl steekt Van Beek honderden kaarsen op  bij de Maagd van Guadalupe, dé beschermheilige van Mexico, dan nóg kan hij het schudden. En wat wonderen betreft heeft die Maagd een ijzeren reputatie op te houden. Had zij niet menig Mexicaanse kreupelaar rennend de kerk doen uitgaan? 
Maar dit gaat over Maas van Beek. Die daarom maar een consult bracht bij de lokale dokter. En laat dat nou even een bloedmooie vrouw zijn. Altijd  meegenomen. Je kunt dan wel wereldrecords achter de derny op zak hebben, om maar even de juiste terminologie te gebruiken, het oog wil ook wat. Zeg nou zelf. Enfin, de dokter palpeerde ‘de zak’ en bracht Maas van Beek vervolgens met de auto naar de apotheek. Waar Maas een injectie én antibiotica kreeg. Consult en medicijnen,  gratis en voor niks. En vooral niet vergeten te vertellen van die door de dokter uitgeschreven therapie waarbij elektrische schokken door Maas’ ballen worden geschoten. Allemaal om de bloedsomloop te bevorderen. Je krijgt daar bijna zin van… 
Maar we dwalen af.  Want Maas van Beek kwam naar Mexico om een aanval te doen op het werelduurrecord. Ondanks de noodtoestand in zijn koersbroek, werd er op de wonderbaan getraind.
maasknipselMoest Van Beek bij die krentenkakkers van de Apeldoornse wielerbaan vijfenzestig euro per uur te betalen om te mogen trainen: de wielerbaan van  Mexico is gratis. Van Beek, iedere dag achter een motor trainend, heeft maar meteen de baan voor een maand besteld. De fijne details heeft Maas tot het laatst bewaard. Maas van Beek, de monnik van de Veluwe, gaat morgen, in gezelschap van  cameraman Luis Velasco Schmiedl, naar de markt, en daar koopt hij geen koe maar een biefstuk. Zo’n grote, sappige  en malse.  Voor het oog van de camera, stopt hij deze in zijn koersbroek. Altijd leuk. Of dat een fatale uitwerking heeft  op een open wond, dat laten we graag over aan de Maagd van Guadalupe. 

Foto 3: Ook in Mexico draait Van Beek’s pr-machine op volle toeren.  

Wordt vervolgd.    

De Goden van de Andes kijken mee

Copy of maasalkmaar 003Begin november vertrekt Maas van Beek, 59 jaar,  naar La Paz, Bolivia waar hij in januari een aanval op het werelduurrecord gaat doen. Van Beek, een geriatrisch wonder verbrak twee jaar geleden ook al het werelduurrecord achter de derny.

 De bloedwaarden zijn prima. En dat zijn testosterongehalte hoog is, heeft volgens hem te maken met zijn mooie, jonge vrouw. Maas van Beek, ontspannen ogend, voelt zich trouwens helemaal ‘het mannetje’.  Een dag eerder had zich laten onderzoeken door de gerenommeerde Vlaamse sportarts Jan Matthieu in Turnhout. De laatste had alle seinen op groen gezet. Maas van Beek kan januari aanstaande in La Paz, Bolivia met een gerust gevoel een aanval op het werelduurrecord doen. Ontspannen, opent Van Beek in de kleedkamers van de Alkmaarse wielerbaan, zijn sporttas. De  eerste baantraining in anderhalf jaar staat op punt van beginnen. Terwijl het bovenlijf geperst wordt in een condoomachtig shirt, vertelt hij rustig zijn verhaal. Van Beek is een gedrevene. Geobsedeerd door  het werelduurrecord. Dat Jens Voigt die twee weken geleden in Zwitserland naar 51,1  kilometer bracht, daar wordt hij niet nerveus van.  Alhoewel. Voor de zekerheid was Van Beek daar als toeschouwer aanwezig. Met verbazing werd gezien hoe Voigt omringd was door een team van meer dan twintig mensen. Maas van Beek, heeft geen sponsor,  moet het alleen doen, betaalt alles uit eigen zak.Copy of maasalkmaar 005
De hooggelegen wielerbaan van La Paz, waar rennerslongen door ijle lucht naar het uiterste worden gedreven, schrikt de  aspirant-recordman niet af. Twee maanden training op grote hoogte staat voor hem garant voor een surplus aan zuurstof. De wielerbaan mag dan dicht bij de hemel liggen, zelf denk hij erover om nóg hoger in de omringende bergen zijn nachten door te brengen. Slapen bij de Goden van de Andes. Of dat hun verzoeken is? 
Volgens de aspirant recordjager kan daar geen zuurstoftent of Epo-kuur tegenop. Van Beek is  geen geheimschrijver. Hoe zijn  trainingsschema’s zijn, daar wordt niet moeilijk over gedaan. In La Paz ‘kruipt’ Van Beek iedere dag vijf kwartier achter een derny die vierenvijftig kilometer in het uur rijdt. Om iedere dag steeds een stukje meer in de wind te rijden. 
Maas van Beek oogt met zijn schrale lijf en serene kop als een middeleeuwse asceet. Niet vreemd dat de man verkiest voor een vrijwillig kluizenaarsbestaan van twee maanden. Weken van zelfkastijding waarin de nachten  koud en eenzaam zijn. Nachten waarin het bed niet opgewarmd wordt door zijn mooie Braziliaanse vrouw. Gevolgd door dagen van opoffering zonder zijn kinderen.
Maas van Beek, inwoner van het bijbelvaste Barneveld, smeert de machtig ogende dijbenen in met massageolie als hij opeens een onthulling doet.  Er komt een sponsor aan.
Copy of maasalkmaar 012Of het om veel geld gaat? Genoeg om de laatste twee weken voor zijn recordpoging een klein begeleidingsteam naar Bolivia over te vliegen.
Maas van Beek, inmiddels getransformeerd tot jachtrijder, zoekt de wielerbaan op. Helm gaat op. De fiets voorzien van een achterwiel gevuld met lood wordt voorzichtig op het hout geplaatst. Schoenen klikken in pedalen. Met extra lange cranks wordt de monsterversnelling van tachtig tanden ‘voor’ en veertien ‘achter’ op gang geduwd. De snelheid kruipt omhoog. In het doodstille sportpaleis klink ritmisch het geluid van een kettingspanner. Handen rusten in bidhouding om het stuur. Traag malen de benen. Maas van Beek brengt één van zijn vele trainingsoffers. Of hij hiermee de Goden van de Andes mee behaagt? In januari weten we meer. 

error: Content is protected !!