Schrapen in een lege kassa

Onderschat je tegenstander nóóit. Vooral als je die niet kent. Hoogstwaarschijnlijk deed die ene bokser dat wél. Want wat dácht die jongen uit Amsterdam eigenlijk wel? Komt die zomaar bij een boksschool in  Las Vegas, binnenlopen. met de vraag of hij  mee mocht trainen.  Giovanni Rijkaard, 24 jaar, uit Amsterdam, profbokser, jong én ambitieus, had met ondersteuning van sponsors, een vliegticket gekocht,  bestemming Las Vegas.  In de gokstad midden in de woestijn,  bevinden zich dé vooraanstaande boksscholen van Amerika. Dé plek waar je als beginnend bokser  je carrière omhoog kunt tillen.  Op de bonnefooi, met de zege van de Heer,  was Rijkaard alle lokale boksgyms  afgeweest.
Ook bij  de fameuze gym van wereldkampioen zwaargewicht, Floyd Mavweather, bijgenaamd ‘money’. Tijdens sparringspartijen mocht Rijkaard zijn kunsten vertonen.  Laat maar zien wat je kunt jongen. Niet geslagen, áltijd mis. Gearriveerde boksers, nóóit te beroerd om dat soort mannetjes, in de ring de les te lezen.
Giovanni Rijkaard, maakte en onuitwisbare indruk,  door die ene tegenstander richting canvas te slaan. Hoewel de Amsterdammer daarna, gesprekken had met de Amerikaanse promotors, kwam het niet tot zaken.
Rijkaard heeft wel veel te bieden, want  jong, explosief, sterk, en bezit veel techniek. En niet heel onbelangrijk, hij doorziet ‘het spelletje’.
Terug in  Nederland,  dat niet overspoeld wordt met bokstoernooien, is het voor een boksprof,   schrapen in een lege kassa. Ook voor Rijkaard, die vorig jaar niet voldoende gevechten had om van te leven. Tegenstanders durven niet. Of meldden zich op het laatste moment af. Zelf wordt de neef van voetballegende Frenk, incidenteel op het laatst opgeroepen voor een gevecht. Zonder specifieke voorbereiding stapt hij dan de ring in. Dapper, maar niet verstandig.
Zoals vorig jaar september, toen hij van uit het niets, een uitnodiging kreeg voor een partij tegen Stephane Tchamba, gehouden in de Carl Benz Halle in Karlsruhe. Een gevecht door  Sky-Sport, live uitgezonden. Tegen Tchamba, een geharde bokser van drieëndertig jaar, liep Rijkaard, in de zesde ronde tegen een technische knock out op.
Zelf hield Rijkaard, halfzwaargewicht,  zijn verlies op het feit dat hij voor zijn klasse iets te zwaar was. Bij de dagelijkse trainingen was het telkens een kwestie om lichaamsgewicht kwijt te raken.  Wat tijdens gevechten opbrak. Op advies van toenmalig  trainer Barry Groenteman, is Rijkaard een gewichtsklasse hoger gegaan. Lichamelijk zwaarder geworden, maar wél sterker, stond hij  afgelopen februari op het programma van The Fight Night, een groot bokstoernooi gehouden in Den Bosch.  Tegenstander Vadims Konstantinous. Dat Rijkaard na dat gevecht moest douchen is onwaarschijnlijk. De Amsterdammer werd na een dikke minuut tot winnaar uitgeroepen.  Met twee harde leverstoten ging letterlijk op de knieën.
Of de winnaar medelijden met zijn tegenstander had? Nee! Die staat er ook maar met één doel: om de oren van Rijkaards z’n  kop af te  rammen. Trouwens, je moet bij Rijkaard niet met dat gezeik aankomen dat boksen ongezond is voor  de hersenen. Volgens hem moet je dan een andere sport gaan beoefenen. Zelf is hij niet bang om een klap in ontvangst te nemen, want dan geeft die er twee terug.

Giovanni Rijkaard, vierentwintig jaar en al vier jaar profvechter,  in een sport waar de dood altijd over je schouder mee loert. Als jongen van amper twintig jaar professional geworden.  Of dat niet te jong was? Volgens hem kun je over die leeftijd altijd discussiëren. En buiten dat, als professional, is het al geen vetpot, maar nog áltijd beter dan je vechtkunsten vertonen bij de amateurs. Bij de laatste categorie was er van bondszijde totaal geen steun. Alle kosten moest de Amsterdamse pugilist uit eigen zak betalen. Dan maar liever prof worden. Met behulp van een aantal sponsors, én zijn prijzengeld kan hij daar nét van leven. 
Giovanni Rijkaard, vijfentachtig kilo aan botten en spieren, traint vijf keer per week, wat volgens hem uitputtende sessies zijn, waar hij diep in zijn ‘krachtenarsenaal’ moet graven.
Voor de Ben Bril Memorial, begin november waar Rijkaard op het aanplakbiljet staat, is de Amsterdammer ongetwijfeld  ‘op scherp.’

Foto 2: Giovanni Rijkaard met Barry Groenteman.

Een Kruiswegstatie van negen ronden

Copy of Ben Bril 2015 21 300Het gala behoort inmiddels tot een sportklassieker: de Ben Bril Memorial, voor de achtste keer gehouden in Koninklijk Theater Carré. Stuyfssportverhalen was daar bij en volgde Joos Poulino én Jessica Belder. Beiden gingen voor het Nederlands kampioenschap.

Hij houd van zijn eiland. Alleen een visuele gehandicapte was dat ontgaan. Een grote vlag  van Curaçao hangt pontificaal aan de deur, van de kleedkamer van Joos Poulino, 27 jaar. En deze had veel weg van een jongerensoos. Een lekker ontspannen muziekje. Vijf vrienden. Een  fruitmixer draait op volle toeren. Grappen die tegen de muur kaatsten. En relaxed zittend, Joos Poulino, een middengewicht. Naast hem trainer Joval. De laatste, stoïcijns de handen van zijn puppil intapet. Indrukwekkende tattoos verdwijnen onder lagen wit plakband. Met een paar gemummificeerde handen begint de opwarming. Volgens een aanwezige neef gaat Poulino zich nu visualiseren.
Copy of Ben Bril 2015 12 300Yes, Yes, Yes roepend, strak in de kleedkamerspiegels kijkend, worden armspieren los geschud. De man pept zich op. Achteraf gezien was dat allemaal onnodig. Joos  had net zo goed meteen de ring in kunnen stappen. Niets aan het handje.
Zijn tegenstander wekte namelijk de sterke indruk dat deze enkele uren eerder langs de Amstel een paar bokshandschoenen had gevonden en het wel aardig vond het ook eens te proberen. Waarmee het kampioenschap van Nederland een slachtpartij werd. Met Faroek Daku, een in Amsterdam wonende Oegandees van dertig jaar in de rol van slachtoffer. Passief, solliciterend naar een gesprekje met een neuroloog, onderging Daku, notabene kampioen van Afrika de afstraffing. Een levende bokszak met een incasseringsvermogen van een Centuriontank.
De verse kampioen begreep daar niets van ‘Tijdens de eerste ronde dacht ik dat kan niet waar zijn’, vertelde hij na afloop.  ‘Hij zat te bidden om die ene stoot. Ik sloeg zo hard ik kon, maar hij bleef negen ronden op de been. Ik wil graag iemand in elkaar slaan, maar niet dood maken’. De opmaat voor iets vreselijks speelde zich al vóór het gevecht af.
Copy of Ben Bril 2015 17 300Na aangekondigd te zijn door ringspeaker Eric Dijkstra bleef het stil. Wie er ook uit de coulissen kwam, geen Daku. Na minuten wachten kwam Daku eindelijk op: wapperende vlag van Oeganda voorop.  Op weg naar zijn Kruiswegstatie die uiteindelijk, door interventie van de scheidsrechter, negen ronden duurde. Voor Joos Poulino, na het gevecht kilo’s lichter, met een afzakkende broek, is zijn titel een opstapje naar meer. “Koning van Europa’ wil hij worden, riep hij na afloop, zonder  met zijn ogen te knipperen. Om haastig daar aan toe te voegen dat hij nog steeds een gewone jongen is. Zo één die zich nergens te groot voor voelt. Ook niet om  Stuyfssportverhalen te woord te staan.

‘Zonodig verander ik tijdens gevecht mijn tactiek’

benbril2015 006‘Dat gaat niet gebeuren.’ Wat eerst op Amsterdamse bluf leek, werd realiteit. Nadat Pedro van Raamsdonk vorig jaar vernam dat het de laatste Ben Bril Memorial was geweest, sprak hij gedecideerd deze woorden. De voormalige Europees kampioen legde vervolgens contact met sponsors. Waarmee het balletje begon te rollen. Heel lang verhaal kort te maken: maandag aanstaande gaat in Carré het allerbeste boksgala dat dit land kent los. De negende Ben Bril Memorial met in de absolute hoofdrol wereldkampioen Rafik Harutjunjan: die zijn titel gaat verdedigen.
Harutjunjan pakte vorig jaar in hetzelfde decor de wereldtitel in een sensationeel, en enerverend gevecht. Het Carré kolkte en de pannen van de omliggende huizen lagen te rinkelen. Een gouden toekomst lachte de Bosschenaar toe. Wat niet helemaal uitkwam. Rafik, toen  getraind  door Henny Mandemakers, stond een jaar lang droog. Niet één partij, laat staan een groot gevecht. Helemaal niets. Maar eerst vertellen over de breuk met zijn ontdekker Mandemakers. ‘Ik ben Henny heel dankbaar’, zegt de wereldkampioen. ‘Maar ik wilde mijn horizon verbreden door naar Duitsland te gaan, een heel sterk boksland. Henny wilde niet mee. Heel jammer.’
brilprogProbeer maar eens een bokser die geen partijen krijgt scherp te houden. Ook bij Harutjunjan begon de motivatie weg te sijpelen.  Het tekent de sportman Rafik dat hij toch de moraal vond om er tegen aan te gaan. ‘Mijn nieuwe trainer Artur Gregorian, een legende in Duitsland, en een nieuwe manager hebben toegezegd dat ik vanaf nu minstens vier partijen per jaar krijg. Voor mijn titelgevecht in Carré ben ik drie maanden in een trainingskamp geweest. Ik zal alles doen om mijn wereldtitel te behouden.’ Uitdager is  Kevin Dotel, afkomstig uit de Dominicaanse Republiek. De laatste is wat aantal partijen betreft  warm gedraaid. Negen gevechten, waarbij acht werd gewonnen, sieren zijn conduitestaat.  Hoe Rafik Harutjunjan zijn tegenstander gaat bestrijden? ‘Ik ga mij aan hem aanpassen. Zo nodig ga ik tijdens de partij mijn tactiek veranderen.’

Ben Bril Memorial, Koninklijk Theater Carré. Maandagavond 12 oktober. Aanvang 19.00 uur. Er zijn nog tweehonderd kaarten beschikbaar.

error: Content is protected !!