{"id":12593,"date":"2019-05-06T15:29:57","date_gmt":"2019-05-06T13:29:57","guid":{"rendered":"http:\/\/stuyfssportverhalen.com\/?p=12593"},"modified":"2019-07-07T21:07:58","modified_gmt":"2019-07-07T19:07:58","slug":"frau-antje-en-de-giro","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/stuyfssportverhalen.com\/?p=12593","title":{"rendered":"Frau Antje en de Giro"},"content":{"rendered":"

Als een vers gebakken pizza, die sn\u00e9l genuttigd moet worden: d\u00e1t was \u00a0de carri\u00e8re van Ercole Baldini. Kort genot, maar w\u00e9l lekker. Ercole Baldini, beroepsrenner tijdens de fifties.<\/em> Koersend op een fietsje, gespoten in een geraffineerde kleurencombinatie, \u00a0opgeleukt met verchroomde tussenstukjes. Afgewerkt tot in het d\u00e9tail, en voorzien met het modernste Campagnolomateriaal. Een lust voor het oog. P\u00fare kunst op twee wielen, zonder hoerig noch ordinair te zijn. \u00a0Waar alleen Italiaanse framebouwers een patent op hadden.<\/strong>
\nHet Itali\u00eb van de jaren vijftig, scheurende Fiatjes-500, keffende Lamborghini-scooters, films van Felini, een Paus die de wapens van de Duitse legers had gezegend, en super gesoigneerde renners. Maar ook het land van \u00a0Sofia Loren, Gina Lollobrigida en Claudia Cardinale, godinnen met een boezem die de verbeelding ver voor bij ging. \u00a0<\/strong>
\nEn wij? Wij moesten het doen met\u00a0 Frau Antje. En onze wielrenners met racefietsen waar het calvinisme vanaf droop. Karretjes, waar mijnheer de dominee himselfe zijn goedkeuring aan gaf. Waar zo\u2019n modale Hollandse profrenner, koersend op zo\u2019n bokkenkar, het moraal en zin vandaan haalde, is nog steeds een goed bewaard \u00a0geheim. Enfin, daar had Ercole Baldini ieder geval geen last van.<\/strong>
\nBaldini, Toscaan en hardfietser als levensovertuiging. Kreeg \u00a0de goedkeuring van de altijd machtige mama Baldini \u00e9n de zege van de pastoor van Forli: zijn \u00a0geboortedorp. Verbrak, als amateur in 1956, \u00a0het onaantastbaar geachte werelduurrecord van Fausto Coppi. Waarmee meteen het lot van Ercole bezegeld was. Baldini, \u00a0nat achter de oren, in 1957 meteen voor de leeuwen gegooid, met debuut \u00a0in de Giro d\u2019 Italia<\/em>,\u00a0 waar hij een etappe won. Aardig te vertellen is ook zijn overwinning in de Trofeo Barrachi<\/em>, een koppeltijdrit, waarin hij gekoppeld was aan de toen stokoude Coppi.<\/strong>
\nBaldini wist meteen waar de mosterd gehaald werd, en ging in de \u2018verzorging\u2019. Liet bij zich zelf\u00a0 een liter bloed aftappen, opgeslagen in z\u2019n koelkast. De jaren vijftig,\u00a0 die heerlijke, onschuldige tijd waarin een renner zich kon verzorgen,\u00a0 zonder meeloerende journalistieke scherpslijpers, of andere, met het vingertje zwaaiende moraalridders. Met een surplus aan rode bloedlichaampjes\u00a0 werd \u00a0Ercole, in 1958 wereldkampioen op de weg, maar won eerst de Giro d\u2019 Italia<\/em>.<\/strong>
\nDe Giro, van oudst her een tikkeltje louche, beetje corrupt, daarom onvoorspelbaar. Waar zaken in de schemering van het peloton afspelen. Waarschijnlijk daar\u00f3m is de Ronde van Itali\u00eb, ieder jaar weer, vele malen leuker dan de Tour de France.\u00a0<\/b>En Ercole? Na \u00a01959 geen platte prijs meer gewonnen is met zijn zesentachtig jaar nog scherp van lijf en geest.<\/strong>
\nDe man daalt iedere morgen af naar de kelder van z\u2019n huis. Waar zich zijn eigen priv\u00e9museumpje bevindt. Een soort bedevaartkapelletje\u00a0afgeladen met zijn koersfietsen, wielershirts, zijn gouden Olympische medaille gewonnen op de Spelen van 1956, en andere voor hem heilige voorwerpen. Dan knikt hij, en mijmert dat zijn carri\u00e8re\u00a0er best mocht zijn.<\/b><\/p>\n