Architect succes vergeten

Het clubhuis van de Wielervereniging Amsterdam. Tikkeltje rauw, volks, laagdrempelig. Waar de koers van de wanden spat. Met dank aan de vele wielermemorablia. Een plek met een heel hoog Vlaams gehalte. Maar dan wel op het wielerparkoers Sloten.  Maar dát is inmiddels verleden tijd. De wielerschatten zijn verdwenen.  Veilig opgeborgen. De sloophamer had zijn werk gedaan. Wielervereniging Amsterdam, in vervolg WVA genoemd, krijgt een nieuw clubhuis. En niet zo’n kleintje. Compleet met een twintig meter lange glazen tribune. Massage- én kleedkamers volgens de huidige tijd.  Dat het WVA voor de wind gaat is duidelijk. Ruim tweehonderdvijftig fietsende leden. Tijdens het seizoen drie koersen per week. Wat staat voor zo’n zeshonderd renners. Die voor drie euro inschrijfgeld een koersje rijden.  Profs, amateurs, veteranen en dames. Alles start bij elkaar. Koersen zonder enge juryleden,  en met reglementen wordt soepel omgegaan. De gouden sleutel tot succes.
Ooit was dat anders. In de jaren zestig bestond WVA letterlijk uit drie leden.  Decennia later behoort de club tot de succesvolle, en rijkste  van het land.  Succes kent vele vaders. Anno nu  wordt dat bij WVA, door verschillende geclaimd. Dat kan zo zijn. Maar er is maar één man die dat op zijn conto kan en mag schrijven: Jaap Ruiter, indertijd voorzitter van WVA!
De laatste, een gepassioneerd wielerliefhebber die op de Haarlemmerdijk een slagerij uitbaatte. Ruiter, een man met visie. Een gewiekste en handige onderhandelaar. Nadat de Amsterdamse clubs uit de polders rondom de stad werden verbannen gloorde, begin jaren zeventig, aan de horizon het splinternieuwe wielerparkoers Sloten. Vers opgeleverd. WVA, dat nietige, lullige kluppie, met zijn handvol leden mocht daar ook gebruik van maken. Van de vijf clubs die daarvoor in aanmerking kwamen, bleven er twee over: Olympia en WVA. De onderhandelingen werden door Ruiter slim gevoerd.
De man eiste dat de finishstreep voor de deur van ‘zijn’ clubhuis kwam. Dat de slager, als eerste zijn zaterdagmiddagkoersen openstelde voor renners uit het hele land was ongekend.
Uniek, nooit eerder vertoont, en tegen de reglementen van de bond in. Een schot in de roos. Clubkoersen met meer dan honderd renners. Vaak het dubbele.
Al dertig jaar raast de WVA-trein van succes onverminderd door. Jaap Ruiter heeft dat nooit meer mee kunnen maken. Tijdens een trainingsritje, in de jaren tachtig, verongelukte hij. Of Jaap Ruiter van WVA nog erkenning krijgt? Nee! Ruiter is vergeten. In de zogenaamde eregalerij, op de website van de club, pronken vijf clubcoryfeeën. Jaap Ruiter ontbreekt.  Voorzitter Maurice Willems geeft dat eerlijk toe. Volgens hem heeft dat te maken dat de huidige generatie WVA’ers daar weinig van meegekregen hebben. Geef de informatie maar, voegt hij daar aan toe. Dan plaatsen wij dat wel. Bij deze dus!

In zijn lijf géén blikkie

examenmickhug 030De kop hanig, het lijf tanig. De blik op scherp.  En dan dat hart. Tweeëntwintig slagen tijdens zijn slaap. De cardiologe van het OLVG in Amsterdam, trok wit weg. Of het geen  tijd was  om een pacemaker te implanteren werd voorzichtig voorgesteld.  Ga je weg! In zijn lijf geen ‘blikkie’ zoals hij dat zelf noemt. Tweeëntwintig tikken, ‘gewone’ stervelingen worden nooit meer wakker. Maar hij is dan ook geen gewoon mens, dat we dat maar even weten. De man is hardfietser en belijdt de religie van de tijdrit.  Tijdens het wereldkampioenschap achtervolging 1957, amateurs, vond hij zijn ‘roeping’. Achtste werd hij.  Heeft sindsdien een latent erotische relatie met de chronometer. Een goed huwelijk, kun je stellen. Iedere dag wordt daarmee de liefde bedreven. Het voorspel begint bij de aanvang van de training. De wijsvinger zweeft boven de chronometer. Liefdevol wordt het knopje ‘start’ ingedrukt. Het dagelijkse gejakker,  tachtig kilometer lang, neemt een aanvang. examenmickhug 031
Decor, de kaarsrechte, winderige polderwegen ten noorden van Amsterdam.
Op een fietsje uitgevonden in een ruimtevaartlaboratorium en zónder valhelm. Hoofdbescherming is voor mietjes. De man behoort tot de helmloze. Hooguit een koerspetje op. Of een bandana. De man, voor intimi Luke, wegens gelijkenis met stripheld Lukey Luke, had meer bijnamen.
In zijn boek ’42 Wielerverhalen’ noemde Tim Krabbé hem Kunst. Maar dat zijn bijzaken.  We hebben het wél over die hardfietser, waarvan wij vooral niet moeten denken dat die ook zo nodig ‘moet’.
Vijf jaar geleden werd hij namelijk ’s werelds beste tijdrijder bij de masters. Op een behoorlijk geaccidenteerd terrein in Oostenrijk raasde hij met een gemiddelde veertig kilometer het parkoers van dertig kilometer af. Amateur-renners tekenen daar voor. De tijdrit, zijn Heilige Graal.  Aan de jaarlijkse wereldkampioenschap voor masters gehouden in Denemarken, laat hij aan zich voorbij gaan. Niet om fysieke reden. Het is het financiële plaatje. Of er moet zich een sponsor melden. En dan zijn er ook nog de zondagmorgenwielrenners. Die jongens op hun té dure fietsjes en té kekke zonnebrillen. Mochten deze twijfelen aan de man zijn kwaliteiten. Test het.  Ga het duel maar aan…  
Herman van Bruggen, bijna tachtig jaar: een fenomeen.

Geplaatst in Wielrennen. 3 Comments »

‘Toch niet mijn Wouter’?

wouterdewildeTwee jaar geleden, tijdens een wielerkoers verongelukte Wouter Dewilde.  Met een paar regeltjes gaf deze blog daar aandacht aan. Sandy Aspeslagh,  Wouters weduwe reageerde daar emotioneel op. Stuyfssportverhalen sprak haar vandaag. Wat volgt is het dramatische verhaal van een diepbedroefde weduwe.

Vlaanderen en de koers. Hoogtepunt van de week. Ook in het West-Vlaamse Veldegem van 1 mei 2013, waar de kermiskoers op punt van beginnen staat. Met dé favoriet Wouter Dewilde. Voor Wouter en zijn vrouw Sandy is het een speciale dag. Op de dag exact negen jaar eerder verklaarden zij elkaar de liefde. Over gebrek aan supporters had Wouter niet te klagen. Zijn  ooms, tantes, ouders, schoonouders en andere fans waren meegekomen. Wouter koerste zoals altijd op het scherp van de snede. Zat in de finale met twee andere renners in de kopgroep. De slag was gevallen. De laatste ronde ging in.
Met een schoon shirt en een flesje drinken stond Wouters moeder samen met Sandy een tiental meters na de finish.  Wouter was niet alleen haar grote liefde, maar ze was met zijn moeder één van de verzorgsters.
wouterdewildesandyWouter Dewilde, drieëndertig jaar, een pursang liefhebber, werkzaam als bouwkundig ingenieur, was een ‘rappe’. Werd twee keer kampioen van België bij de Masters en zat altijd in de prijzen. ‘Allé,  Schattie’, moedigde ze hem bij de laatste doorkomst, aan.  Ze dacht nog dat hij op deze speciale dag wel de bloemen voor haar mee zal nemen.
Dan gaat de laatste honderd meter van de koers in. Drie renners spurten voor de overwinning.  Met zestig in het uur komt de finish in zicht. Een harde klap. Voor de ogen van de hele familie raakt Wouter de onderkant van een dranghek. Hij wordt gekatapulteerd. Iemand uit de kopgroep was de laatste meters té scherp van zijn lijn geweken. ‘Ik dacht, dat is toch niet mijn Wouter’, zegt een nog steeds geschokte Sandy. ‘Mijn pa was er het eerst bij. Wouter was zwaar gewond. Bloed kwam uit zijn mond en oren. Ik heb nog steeds nachtmerries van dat beeld. ’ Niet veel later wordt een bewusteloze Wouter met de ambulance weggevoerd. Sandy stapte ook in.  Ondanks alle verdriet is zij, achteraf, heel blij dat ze meeging. In het ziekenhuis had ze nog afscheid van hem kunnen nemen. Wouter Dewilde haar lief, stierf in d’r armen.
Twee jaar later kan Sandy Aspeslagh het nog steeds niet loslaten. Eén groot trauma. Haar gedachten gaan steeds terug naar die ene fatale dag. Waar méér opvallende zaken gebeurden. Een paar minuten voor de fatale sprint maakte een vader van een andere renner een foto van Wouter. De laatste keek recht en strak in de lens, alsof hij een definitief laatste beeld van zich zelf achter wilde laten.
wouterdewildesteenNadat de fotograaf afgedrukt had, werd hij vrijwel direct gebeld door zijn vrouw die bij de finish stond. Wouter was gevallen. De fotograaf, tevens ziekenverpleger, rende onmiddellijk naar de finish, waar hij probeerde Wouter te reanimeren. Dat de man ook werkzaam was in het ziekenhuis waar Wouter overleed, is zo’n vreemde toevalligheid.
Wouter Dewilde, liefdevol echtgenoot en warme vader voor zijn dochter, is nog steeds niet vergeten. In het dorp Veldegem, vlak naast de eindstreep waar hij dodelijk verongelukte, is vorig jaar een gedenksteen van Wouter onthuld, waar regelmatig een diep bedroefde weduwe treurt.

 

Foto 1: Wouter Dewilde. Foto 2: Wouter met zijn lief Sandy. Foto 3: Gedenkplaat in Veldegem.

Speciaal woord van dank aan fotografen Gino Coghe en Roland Desmet.

 

Biefstukken, en smalle zadels mochten niet baten

maasalkmaar 026Met pijn in zijn hart, maar vooral in z’n scrotum ziet Maas van Beek definitief af van zijn aanval op het werelduurrecord. De ontsteking aan zijn zitvlak is te erg. Voor Van Beek, maar ook voor zijn supporters één grote teleurstelling. Weg maanden van ontberingen in Bolivia. Voor niets waren de trainingen op de wielerbaan van Mexico-City. De droom is uit elkaar gespat.  Van Beek kan wel janken, want de vorm is er. Het lijf zit tjokvol rode bloedlichaampjes: opgedaan in de Andes. De geest wil wel, maar het lijf stribbelt tegen. Diverse smalle fietszadels werden uitgeprobeerd. Om de pijn te verlichten werden grote bloederige biefstukken in de koersbroek gestopt. Te vergeefs. Alsof er een mes in gestoken werd, zo’n pijn. Maas van Beek, een obsessieve recordjager kan niet met het idee leven het niet geprobeerd te hebben. Als het lijf hersteld is wordt er een nieuwe poging gepland. Hoogstwaarschijnlijk op de wielerbaan van Moskou. Voor het zo ver is moet eerst het  zogenaamde ‘biologische paspoort’ aangevraagd worden, ingesteld door de UCI. De laatste, een totalitaire hap met fascistische trekjes, zijn niet zó gecharmeerd van Maas en zijn woeste plannen. Dat kan nog wel eens een heel zware hobbel worden.

Foto: Maas van Beek samen met de verse wereldkampioene  Kirsten Wild.

 

Sterven zonder dood te gaan

vanbeeklapazEind januari hoopt Maas van Beek, 59 jaar, het werelduurrecord aan te vallen. De voorbereiding daarvoor vindt plaats in de bergen rondom La Paz, Bolivia. Zes weken harde en meedogenloze trainingen zitten erop. Wat de locals niet is ontgaan. De Monnik van de Veluwe is in La Paz geen onbekende verschijning.  

Ze noemen het zelf een ‘rondje’, wat een eufemisme is voor een helse duurloop. Waarbij longen in de fik staan, en het hart tekeergaat als een goedkoop Hema-wekkertje.  Ieder dag een uur rennen op een hoogte van ruim drie kilometer. Gevolgd door twee uur fietstraining.  Eén grote sollicitatie om de cardioloog een hand te geven. Topsport is ongezond. Voor een hoog  hemotrocietgehalte moet je soms wel je hoofd onder een heiblok liggen.  Waar anderen een beroep op een Epokuurtje doen, haalt Maas van Beek dat uit zijn trainingen hoog  in de Andes. Over een parkoers dat in ieder geval historische verantwoord is. Rennen over een eeuwenoud  trappenstelsels door de Inca’s aangelegd. Dwars door dorpen en stadjes naar een hoogte van tweeënveertighonderd meter. Omringd door eeuwig besneeuwde toppen. Maas van Beek en begeleider Chris Bongers doen dat niet in anonimiteit. Vanaf balkons, en platte daken klinkt  massaal het ‘olee, Maas’. In een vers gestorte cementen stoep staat zijn naam geschreven, met dank aan bouwvakkers.maasren
Maas van Beek mag de locals tot zijn supporters rekenen.  In La Paz, Bolivia is Van Beek populair. Zijn bijnaam the Monk zingt in het rond. In een land waar goden en heiligen nooit ver weg zijn, doet Van Beek ruimschoots een duit in het kerkzakje voor een heiligverklaring. Al was het alleen maar het acclimatiseringproces.Een lijdensstatie alleen bestemd voor een aspirant  heilige.
Met  stervenskoude nachten waarbij urenlang wakker naar zuurstof werd gehapt.  Het lijf van Van Beek, een man van uitersten, is inmiddels aan zuurstofarmte gewend. Volgende week vertrekt hij naar een trainingskamp op 5600 meter hoogte. Naar het rijk van de Grijze Beer en de Condor. Het zijn de laatste weken.  Weken van pijn, afzien, ascetisch leven met de handen boven de dekens en dat voor het uur U. Dat als een slingerende, scherp geslepen bijl nadert.  Op 28 januari is het zover. De Monnik van de Veluwe valt dan het werelduurrecord aan. En niet op de beoogde baan in La Paz.
Dat  laatste was één grote desillusie. Een wielerbaan vol kuilen, bobbels en butsen. Na een week trainen stond het bloed in Van Beeks koersbroek.
maaskidsDe kont van de komende recordaanvaller is één groot mijnenveld. De aanval op het record vindt dan ook plaats op de supersnelle baan van Mexico City, waar de Monnik op een versnelling van 80×14 met omwentelingen van tweeënzeventig per minuut hoopt naar zijn Nirvana te razen.
De Zuid-Amerikaanse blitzkrieg van Maas van Beek is niet ongemerkt. Van Greame Obree, die in de jaren negentig op een zelfgebouwde fiets van wasmachineonderdelen twee keer naar het record snelde, kreeg Van Beek een persoonlijke mail. Obree, nog zo’n kleurrijke vogel, hoopt vurig dat de missie van de Monnik slaagt. Al was het alleen maar om de lange neus die getrokken wordt naar het wieler-establishment.

De ballade van de knetterende derny

amber 001Afgelopen zondag werd in het Amsterdamse Velodrome het nationaal dernykampioenschap  verreden. Acht renners achter evenzoveel knetterende derny’s. Tussen de gangmakers, kerels gepokt en gemazeld in het metier, ook een twintigjarige meisje. Amber Adegeest is dan ook de enige vrouwelijke gangmaker van dit land.

Ze is de zegezang van de emancipatie. Amber Adegeest, twintig jaar jong, is gangmaker. In het bij uitstek mannenbolwerk bezorgde haar komst een kleine revolutie. Erg welkom voelde zij zich dan ook niet. Sport zonder  hypocrisie is onmogelijk. Een grietje op een derny. In  een wereldje dat gelijkenis vertoont met een sekte geheimschrijvers die  intriges en achterklap tot wetenschap  hebben verheven. Probeer daar als meisje maar eens overeind te blijven. Zelf zit ze daar niet zo mee. Ze  bespeelt de ballade van de knetterende derny met verve. Amber, struis, blond, blozend, blauwe ogen. Zo’n meid waarvan je je hart vasthoudt als ze met een scootertje door het stadsverkeer rijdt. Het volk hoeft geen zorgen te maken. Waar volwassen motorduivels even moeten slikken, raast Amber op centimeters van de concurrentie.  Adegeest is niet bang.
2014_12_14_12_52_08_Javelin_EOS-1D Mark III_0012In tegenstelling tot haar renner Melvin van Zijl: een getraumatiseerde coureur. Bij Van Zijl zit de kat op het dak. De man heeft de schrik te pakken. Opgelopen  tijdens de Zesdaagse van Amsterdam. Van Zijl was  betrokken bij de dramatische crash van Cees Stam. Dook met volle snelheid op zijn remmende derny. Beelden van het ongeluk zitten  vers in zijn hoofd. Sindsdien heeft Van Zijl moeite om met zeventig in het uur, vlak tegen het spatbordje van zijn derny te rijden. Voor een goede uitslag wél een pré. Van Zijl is bang.  Ondanks knagende angst doet hij mee. Met contracten voor de Six van Berlijn en Kopenhagen op zak, ziet hij het wel hoe de koers loopt. Van Zijl, tikkeltje opportunistisch, flegmatiek, had zonder vaste gangmaker ingeschreven. Met Amber rijdt hij de eerste keer. Hij legt zijn lot, tactiek én strijdplan in haar handen. Het laatste is simpel van eenvoud.  Amber gaat volgen. Loeren of er ‘lijken’ van geloste renners op te rapen zijn. En vooral geen initiatief nemen. En dan, dan komt Mark Rutte niet uit de kast,  maar gaan de derny’s in de baan.
De tweeëntwintig toeschouwers  op de tribune gaan er nog even goed voor zitten, als de renners vertrekken voor een race van veertig kilometer. Een koers die tot tien ronden voor het eind slaapverwekkend saai was. De voorzitter van een gemiddelde Solexclub tekent voor zo’n toertocht. Met Amber Adegeest als laatste in de optocht.
2014_12_14_12_43_34_Javelin_EOS 5D Mark II_6532Pas op het eind ontplofte de boel. Gelukkig wel. Met de broertjes Kos én Raymond Kreder als grootste slachtoffers. En Amber Adegeest? Die probeerde het. Vloog er lustig en fruitig in. En werd vervolgens teruggeroepen door Melvin van Zijl. Maakte allemaal niets uit. Amber had haar jongen veilig naar de vijfde plaats geloodst. Eén plek achter Nick Stöpler. En laat die nou als gangmaker ene Leo Adegeest hebben. De vader van Amber.

 

Uitslag: 1. Youri Havik-Ron Zijlaard, 2. Jasper Asselmann-Herman Bakker, 3. André Looy-Peter Bauerlein.

De Monnik van de Veluwe gaat op expeditie

Copy of maasschiphol 013Het uur U nadert! Het avontuur staat op punt van beginnen. Eentje waarvan hij hoopt dat de wereld daarvan versteld zal staan. Nog een paar uur dan stapt hij in het vliegtuig richting La Paz, Bolivia. Op de lokale wielerbaan gaat Maas Van Beek het werelduurrecord aanvallen.

Twee volle bagagekarren, drie fietsen, zeven wielen, een koffer vol bietensap.  Maas van Beek, aspirant-recordjager, is op Schiphol gearriveerd. Ticket én paspoort onder handbereik. Het vliegtuig richting Bolivia staat klaar.  Zeven weken van voorbereiding denkt hij in La Paz nodig te hebben. Weken waarin hij dat tanige, afgetrainde lijf nóg harder en weerbaarder maakt. Wat niet gebeurt op de lokale wielerbaan. Dat uurtje dat hij daar dagelijks achter een derny traint is kattengespin. Stelt niets voor. Van Beek gaat voor andere trainingsmethodes. De eeuwige sneeuw van de Andes  wordt opgezocht. Locals zullen raar opkijken als een man in korte broek met rugzakken vol keien voorbij komt rennen. Die anders wel een paar uurtjes boomstammetjes staat te werpen. Wat kan Maas dat schelen. Hij is een stoemper. Geen rouleur. Kracht! Dat heeft hij nodig om het  monsterverzet van tachtig tanden voor en veertien achter, een uur lang richting record te duwen.Copy of maasschiphol 007
Hoewel ze op ‘den school met den bijbel’ bij hem erin hadden gestampt je vijanden lief te hebben, was dat bij Van Beek niet binnengekomen. De man zit vol rancune. Richting pers wel te verstaan, die hem en zijn recordpogingen massaal negeren. Met wielerjournalist Tijs Zonneveld als katalysator. Een niche van een niche noemde de laatste het wereldrecord van Van Beek achter de derny. Wat denkt die arrogante lul eigenlijk wel wie hij is? Om er vilein aan toe te voegen dat Zonneveld een stijve van zijn eigen snor krijgt. 
Maas van Beek, kleurrijk, slim en gedreven. Maandenlang levend als een monnik. En dat in het godvrezende en strak in de leer zijnde Barneveld, is niet van plan voor  lege tribunes op te treden. De hele bevolking van La Paz gaat hij er bij betrekken. Duizenden mensen krijgen gratis toegang en kinderen mogen vooraf met krijt op de betonnen wielerbaan tekeningen maken. De sloppenwijken zijn die dag leeg.
Copy of maasschiphol 014Van Beek, de Monnik van de Veluwe, al wereldrecordhouder achter de derny, heeft tijdens zijn verblijf in Zuid-Amerika een mediastilte betracht. Niemand krijgt iets te horen of te zien. De aspirant-recordman, normaal niet vies van wat publiciteit, heeft daar zo zijn redenen voor. Een cameraman zit Van Beek al die weken op zijn huid. De documentaire hoopt hij aan Discovery Channel te slijten. De Monnik, bij wie meer druk staat dan op een U-Boot tweehonderd meter te diep, heeft de lat heel hoog gelegd. De wereld zal hij versteld doen staan, roept hij al weken. Je mag dan wel als een monnik naar je recordpoging toe leven, neemt niet weg dat Van Beek ook maar een mens met zijn zwaktes is. Om maandenlang in je eentje in La Paz door te brengen is ook niet alles. Maas van Beek laat zich daarom vergezellen van Chris Bongers, verzorger en een levend klankbord. Iemand die hem bij alles zal steunen.

Foto 2: de meisjes van Beek die papa uitgeleide deden.

Foto 3: Links Chris Bongers.