Open Nederlands kampioenschap wielerquiz

Copy of dekockWat was de naam van de hond van Louis Ocana? Wie was naast Jan Raas en Gerrie Knetemann de derde bebrilde renner in de Raleighploeg van Peter Post? Wie won de etappe op de dag  dat Johnny Hoogerland in het prikkeldraad belandde?
Wie het antwoord op deze vragen weet, is de ideale kandidaat om te komen strijden om de titel ‘Nederlands Kampioen Wielerquiz 2015’! Kandidaten kunnen rekenen op een avond vol verrassende wielervragen, onverwachte feiten en heerlijke, opzwepende muziek van the Blue Grass Boogiemen.  Behalve de eretitel Nationaal Kampioen Wielerquiz, zijn er gedurende de avond veel grote, kleine en ludieke prijzen in de wacht te slepen. Deelnemen kan in teams van vier personen.
11 April, zaal open 19.00, aanvang 19.30 uur. Locatie: TivoliVredenburg, Vredenburgkade 11, Utrecht.
Presentatie: Maarten Boers en Nynke de Jong. Kaarten à 12.50 euro zijn te verkrijgen via http://www.tivolivredenburg.nl

Foto: Als opwarmertje: wie is deze renner die op 17 juli 1951 als enige Wim van Est, tijdens de afdaling van de col d’ Aubisque, het ravijn zag induiken?

Geplaatst in Diverse. Tags: . 1 Comment »

De mythische status van ome Karel

Copy of omekarelOme Karel, al decennia aan gene zijde. Was in een grijs verleden ooit profbokser. Wiens avonturen bij zijn nazaten nog steeds levend zijn. Van die familieoverleveringen. Generatie op generatie doorverteld. Verhalen inmiddels van een mythische status. Of  Stuyfssportverhalen ook  bekend was met ome Karel? Dát was de vraag van achterneef Henry Steneker. Helaas. Nooit van gehoord. Voor de zekerheid toch maar even in het archief gekeken. En verdomd! Ome Karel blijkt niemand minder te zijn dan de illustere Karel de Jager. Tijdens  de jaren twintig één van de beste boksers van het land. In de jaargangen van Revue der Sporten, de Geïllustreerde Sportspiegel en andere sportbladen uitgegeven in het interbellum, struikel je over zijn naam én foto’s. De Jager was dan ook niet de minste. Een gevreesd pugilist. Zo één die veel klappen ‘nam’. Om ze zelf ook uit te delen. De man stond meer dan driehonderdachtentachtig ronden in de ring. Wat staat voor twintig gewonnen partijen. Karel verloor er bijna evenveel. Zoals gezegd, ome Karel incasseerde veel.
Karel de Jager. Zijn overleveringen zingen al drie generaties rond in de familie Steneker. En voor wie dat niet geloven wil: er is ook dat ene tastbare, stoffelijke  bewijs.  Een ingelijste tekening met ome Karel in vechthouding.  Al meer dan negentig jaar in de familie. Een erfstuk. Geërfd door Cora Steneker, moeder van Henry én Karels nichtje.
Cora, 92 jaar, levende schakel tussen de eenentwintigste eeuw en onvervalste sportgeschiedenis, is nog één van de weinigen die Karel tijdens diens glorieperiode hadden gekend. Ome Karel, broer van haar moeder, was Cora’s voogd. Ze herinnert zich hem als een levenslustige man. Zo één die de verjaardagen op gang bracht. Hilarisch is die ene anekdote. Met ome Karel als hoofdpersoon in zijn eigen boksschool. Waarin verhaald wordt hoe Karel tijdens het sparren zogenaamd deed of hij iets gebroken had. Tot het echt gebeurde. Zijn trainingspartner geloofde het niet en ramde lustig door. Na ome Karels hemelgang erfde zijn nichtje het portret. Inmiddels heeft haar zoon, Henry, de tekening in bezit. Copy of kareldejager
Een erfstuk, maar ook zeldzame sportmemorablia, van  een leuke oom. Een bokspionier die niet alleen zijn sporen in de sportgeschiedenis na had gelaten maar ook talloze kostelijke familieanekdotes. Dat de herinneringen aan ome Karel gaan verstoffen is hoogst twijfelachtig. Met de kleinzoons van Cora Steneker is de toekomst daar van  verzekerd. In de Grote Bokshemel knikt ome Karel ongetwijfeld goedkeurend.

Foto 1: Henry Steneker en zijn moeder Cora Steneker. Foto 2: Het gevecht Karel de Jager versus Piet Hobin in het Antwerpen van 1922. 

 

De digitale inktpot gaat weer open

italie2014 024Val di Concei. Hoog weg gestopt in de Dolomieten. Een door God en andere mountainbikers verlaten stuk ongerepte natuur. Waarbij je soms het idee had ergens in de Rocky Mountains te zijn. Val di Concei, en de aanpalende valleien, ruig mountainbikegebied. De trails, ongeplaveid, door bossen, langs bergweiden, en snel stromende riviertjes, staan daar garant voor. Stuyfssportverhalen, twee weken lang met zijn fietsje in de streek, verkende iedere morgen het gebied.  Dat de middagen met pasta en Oostenrijks bier werd door gebracht is ter zijde.   Biken in Italië betekende wel dat de blog stil stond. Veertien dagen geen columns. Excuus daarvoor. Maar we zijn weer terug. Vanaf vandaag gaat de digitale inktpot weer open.

Vermoord tijdens Zesdaagse Amsterdam

dopewolf3Totaal onverwacht reed hij bijna het werelduurrecord uit de boeken. Voor de onbekende Joop de Wolf een jonge prof uit de hoofdstad zijn doorbraak. De eerste grote contracten werden ondertekend. Een grootse carrière lag in het verschiet. Twee maanden later was hij dood. Zijn overlijden, precies tachtig jaar geleden, was altijd omgeven met een waas van geheimzinnigheid. Stuyfssportverhalen reconstrueert zijn laatste dagen.

Een lullig wielerbaantje in Duivendrecht. Op een dinsdagavond ergens in september 1934.  Zonder enige specifieke voorbereiding, noch op ultralicht materiaal, maar op een ordinaire baanfiets werd daar een bijna geslaagde aanval op het werelduurrecord gedaan. Dat op een haar na sneuvelde. De sensatie was compleet. Sportjournalisten lieten rook uit typemachines komen. Zetters maakte de al opgemaakte sportpagina’s open. In één klap was de naam ‘Joop de Wolf’ gevestigd. Voor De Wolf, een jonge prof van drieëntwintig jaar, kwamen de eerste grote contracten binnen. Niet alleen voor de Zesdaagse van Amsterdam. Belangrijker, want lucratiever was zijn internationale doorbraak. Met tranen in de ogen tekende Joop de Wolf een contract voor een rits omniumkoersen in Parijs: dé plaats voor iedere zich serieus nemende baanrenner. Als opwarmertje eerst de Zesdaagse van Amsterdam. Gehouden in het toenmalige Rai-gebouw aan de Ferdinand Bolstraat.  Waar De Wolf aan de zijde van stadsgenoot Van der Heijden op de laatste dag zichzelf terugvond op de vijfde plaats.Copy of pierre viel, broccardo, guimbretiere, peix
Dan is het dag zes. De laatste, slopende  uren breken aan. Ook voor De Wolf. Letterlijk. De Wolf zal na de ‘six’ van Amsterdam  nooit meer op een koersfiets stappen. In de ochtend voelde hij zich al niet goed. Vreselijke, niet uit te houden pijn in de rug. Voor Wolfs soigneur, Pierre  Viel, een reden zijn poulain even goed te masseren. Viel, een verzorger met een bedenkelijke reputatie, een berucht gifmenger, wiens rol in het drama ‘De Wolf’ voor altijd onbekend zal blijven. Gezien zijn kennis van de ‘gifkast’ moet dat zeker De Wolf een zetje richting graf gegeven hebben. 
Nadat Viel zijn rug goed onder handen had genomen, was de pijn voor De Wolf niet meer te harden. Wielrenners en pijn. Een beetje renner verbijt dat.  Lacht dat weg. Ook Joop. Die doodziek van  start ging. Na de eerste jachten had de aanwezige arts, die al een longontsteking had vastgesteld,  de jonge Amsterdammer uit koers moeten halen. De  signalen waren overduidelijk. Totaal uitgeput en verdwaasd strompelde De Wolf, tussen de jachten door, enkele malen achtereen de cabine van de Franse renners in en liet zich op hun bed vallen. Dat het de verkeerde cabine was zag De Wolf niet eens. 
Dan breekt ‘uur 144’ aan, nog één uur te gaan, als de uitgeputte De Wolf een flinke smakkerd maakt. In een waas, met hoge koorts zoals hij twee dagen later  in Sportweek vertelde, reed hij zijn ereronde. Zelf kon hij zich daar niets van herinneren. Na afloop werd de doodzieke jonge renner  in een taxi gehesen en naar het ziekenhuis gereden. Waar volgens een berichtje in Sportweek zijn toestand ‘hoogst ernstig’ was.
Copy of dopejoopgrafEen paar dagen later kwam in de toestand van Joop de Wolf een kleine verbetering. De journalist van Sportweek mocht even langs komen. Daar tegen mijmerde De Wolf over de grote financiële schade die hij had geleden. De contracten voor Antwerpen en Parijs kon hij verscheuren. ‘Och, och, wat een zonde’, verzuchtte hij. Na aanvankelijk opgeknapt te zijn begaf zijn uitgeputte lijf het drie dagen later. Joop de Wolf, net volwassen, het slachtoffer van een incompetente baanarts, een louche soigneur maar vooral zijn eigen eerzucht, sterft op drieëntwintig jarige leeftijd. Voor zijn grafsteen werd een inzameling gehouden. Op diverse plaatsten in de stad kon geld gestort worden.

Foto 1: Joop de Wolf, Foto 2: Pierre Viel, Foto 3: Begrafenis De Wolf op Vredenhof in Amsterdam.
 Bron: Sportweek jaargang 1934.

De geest fris, én de pen scherp geslepen

reis2014 022Stuyfssportverhalen, vijf jaar online met inmiddels zo’n vijfhonderd verhalen en columns. Terwijl de onderwerpen, regelmatig  met een stoffer en kwastje in de diverse archieven werden opgediept, ging ondertussen de jacht op de oeroude sportjaargangen door. Met jachtgebied, de  boekenmarkten en veilingen. Of Marktplaats. De boekenkasten in de werkkamer kreunen inmiddels onder het gewicht. Kortom er valt nog genoeg te publiceren. En tóch…toch  werd het tijd om een pauze in te lassen. De geest moest even ontspannen. De schrijfbatterij opgeladen.  Stuyfssportverhalen even genoeg van  de bloederige stayersverhalen, vertrok daarom voor bijna vier weken  naar ‘the deep dark south’ van de Verenigde Staten. Wat een avontuurlijke roadtrip  werd over de landwegen, en bossen van de Carolina’s, door de heuvels van de Virginia’s , en de katoenakkers van Tennessee.
Vandaag mét een frisse geest terug gekomen. De pen is inmiddels geslepen. En de foto’s van de ‘gevallen’ stayers netjes op volgorde gerangschikt. Stuyfssportverhalen heeft er weer zin in.

 

Krijgt Mien van Bree eindelijk erkenning?

 Mien op traning 1937De overeenkomst? Ze zagen alle twee het levenslicht in Loosduinen. Ook kenden ze elkaar persoonlijk. En daar houd het mee op. Piet Moeskops en Mien van Bree. Wielrenners tijdens het  interbellum. Dat Moeskops, vijfvoudig wereldkampioen op de sprint, zijn plaatsje in de sportgeschiedenis heeft ingenomen, is genoegzaam bekend. Voor Piets verdienste zijn talloze straten vernoemd. Mien van Bree is letterlijk vergeten. Oneerlijk, want als geen ander verdient Van Bree ook zo’n eerbetoon. In een tijd van vrouwenonderdrukking, jaren dertig, was zij de eerste pionier op het gebied van dameswielrennen. In het Nederland van dominees en kruideniers was het onbetamelijk dat meisjes op een racefiets stapten, laat staan dat ze gingen koersen. Mien van Bree had daar maling aan. De Loosduinse trok naar Vlaanderen waar het dameskoersen mateloos populair was. Tussen 1935 en het begin van de Tweede Wereldoorlog won Van Bree tientallen grote koersen, waaronder een officieuze wereldtitel. Na de oorlog was het met koersen gedaan. Mien van Bree nam de zorg van haar chronisch zieke vader op zich.Mien 2e prijs 5-4-1936
Stuyfssportverhalen ontdekte in 2011 het bestaan van Van Bree, en spoorde vervolgens haar neef op. Over Van Bree, in 1983 eenzaam en verbitterd overleden, publiceerde deze blog twee verhalen. Journaliste Mariska Tjoelker pikte dat op en heeft zich verder in Van Bree verdiept.
Mien van Bree dus, een bijna vergeten sportpionier, die nooit de erkenning kreeg die zij verdiende. Een onrecht dat recht getrokken kan worden. In Loosduinen bevindt zich een al lang bestaand, naamloos fietspad waarvoor de Zuid-Hollandse gemeente inmiddels een passende naam zoekt. Het was de lokale CDA die daarvoor een poll uitschreef en geplaatst in De Loosduinse Krant. Een voorzet voor open doel natuurlijk. Die héél Loosduinen en omstreken kan inkoppen door te kiezen voor  Mien van Bree.
24 April 2015 is het een eeuw geleden dat Mien geboren werd. Een betere aanleiding is er bijna niet.

Ook niet Loosduiners kunnen stemmen op: http://www.cdadenhaag.nl/nieuws/loosduins-fietspad-verdient-een-mooie-naam

Foto 1: Mien van Bree, Foto 2: 1936, Mien van Bree, rechts  tweede in het officieuze wereldkampioenschap

 

Aanval op wereldrecord jaar uitgesteld

maasovaalMaas van Beek schreef sensationele wielergeschiedenis door het hoog genoteerde werelduurrecord achter de derny te verbreken. Van Beek is bijna zestig jaar. Maar ook voor hem tikt de biologische tijdklok genadeloos door. Waar leeftijdgenoten dromen van een onbezorgd leventje als pensionado wil hij nog één keer zijn eigen record aanvallen. Het zal Van Beeks laatste kunstje worden. De fiets wordt daarna aan de haak gehangen. Maar de recordpoging, gepland op een hooglandbaan ergens in Amerika, gaat niet door. Het laatste op dringend advies van sportartsen én adviseur Rini Wagtmans. Een heel verstandige beslissing. Van Beek, afgelopen maart ernstig gevallen met complicaties als een geperforeerde darm, leverbeschadiging was redelijk hersteld, toen hij getroffen werd door de ziekte van Pfeiffer.  Maas van Beek, een gedreven en fanatieke sportman, wil volgend jaar nog één keer bewijzen dat hij, en niemand anders, ’s werelds snelste man achter de derny is.