Een biefstuk op een gepalpeerde zak

maashoogte2Het trainingskamp in de Andes zit erop. Tjokvol zuurstof maar financieel platzak is Maas van Beek, samen met documentairemaker Luis Velasco Schmiedl, gearriveerd op de supersnelle wielerbaan van  Mexico-City. Waar over een maand de Monnik een aanval gaat doen op het werelduurrecord.  De laatste voorbereiding verloopt alles behalve gladjes.

Lijden, het liefst met een helse dood als finale. Voor de katholiek kerk een schriftelijke garantie voor een heiligverklaring. Helemaal in het Roomse Mexico. En mocht zo’n  gemiddelde Mexicaan een toekomstige martelaar in het snotje krijgen, dan gaan de grenzen van de barmhartigheid wagenwijd open. Indachtig dat je dan zelf ook meelift naar het paradijs. Voor Maas van Beek kwam dat eventjes mooi uit. Na een reis van meer dan dertig uur, vanuit Bolivia, kwam hij financieel platzak aan in Mexico. Hoewel ‘platzak’…  In zijn  onderbroek is het oorlog. Maas’ zak  is namelijk ontstoken. De man heeft een paar ballen waar je mee kunt kaatsten.  Maar ook een ontsteking tot aan het bot. Van dat soort werk dus. Probeer daar maar eens een aanval mee te doen op het almachtige werelduurrecord. Dat gaat niet.
vanbeekkrantAl steekt Van Beek honderden kaarsen op  bij de Maagd van Guadalupe, dé beschermheilige van Mexico, dan nóg kan hij het schudden. En wat wonderen betreft heeft die Maagd een ijzeren reputatie op te houden. Had zij niet menig Mexicaanse kreupelaar rennend de kerk doen uitgaan? 
Maar dit gaat over Maas van Beek. Die daarom maar een consult bracht bij de lokale dokter. En laat dat nou even een bloedmooie vrouw zijn. Altijd  meegenomen. Je kunt dan wel wereldrecords achter de derny op zak hebben, om maar even de juiste terminologie te gebruiken, het oog wil ook wat. Zeg nou zelf. Enfin, de dokter palpeerde ‘de zak’ en bracht Maas van Beek vervolgens met de auto naar de apotheek. Waar Maas een injectie én antibiotica kreeg. Consult en medicijnen,  gratis en voor niks. En vooral niet vergeten te vertellen van die door de dokter uitgeschreven therapie waarbij elektrische schokken door Maas’ ballen worden geschoten. Allemaal om de bloedsomloop te bevorderen. Je krijgt daar bijna zin van… 
Maar we dwalen af.  Want Maas van Beek kwam naar Mexico om een aanval te doen op het werelduurrecord. Ondanks de noodtoestand in zijn koersbroek, werd er op de wonderbaan getraind.
maasknipselMoest Van Beek bij die krentenkakkers van de Apeldoornse wielerbaan vijfenzestig euro per uur te betalen om te mogen trainen: de wielerbaan van  Mexico is gratis. Van Beek, iedere dag achter een motor trainend, heeft maar meteen de baan voor een maand besteld. De fijne details heeft Maas tot het laatst bewaard. Maas van Beek, de monnik van de Veluwe, gaat morgen, in gezelschap van  cameraman Luis Velasco Schmiedl, naar de markt, en daar koopt hij geen koe maar een biefstuk. Zo’n grote, sappige  en malse.  Voor het oog van de camera, stopt hij deze in zijn koersbroek. Altijd leuk. Of dat een fatale uitwerking heeft  op een open wond, dat laten we graag over aan de Maagd van Guadalupe. 

Foto 3: Ook in Mexico draait Van Beek’s pr-machine op volle toeren.  

Wordt vervolgd.    

Geplaatst in Diverse. 4 Comments »

Guus de Jong overleden

Muhammad Ali San Diego,USA.28 november 1980 © GUUS DE JONGRuim vijftig jaar was hij de allerbeste sportfotograaf van Nederland. Waarschijnlijk was dát de rede dat hij zijn imposante archief bewaakte als een pitbull. En degene die zonder zijn toestemming een door hem gemaakte foto plaatste kon zijn borst nat maken. Die werd dan zonder mededogen voor de rechter gesleept met in het vooruitzicht een forse aan hem te betalen boete.  Voor bloggers, uitgevers van boekjes en sportbladen was hij een nachtmerrie. Sportfotograaf Guus de Jong, had wat dat betreft een geduchte naam op te houden. En als je dan, zoals Stuyfssportverhalen op een dag een e-mail van De Jong in je postvak vindt verkild het bloed in de aderen van schrik. Stuyfssportverhalen, altijd voorzichtig met het beeldrecht hoefde niet bang te zijn. De Jong maakte een compliment over deze blog die hij regelmatig met plezier bezocht. Als erkenning stuurde De Jong, ongevraagd een hele serie wielerfoto’s die gratis geplaatst mocht worden.Muhammad Ali San Diego,USA.28 november 1980 © GUUS DE JONG
En mocht er ondanks dat een foto nodig zijn dan  was het een kwestie van een e-mail richting De Jong die binnen een uur de gezochte ‘plaat’, gratis aanleverde. Guus De Jong 80 jaar, is afgelopen zondag overleden.

 

De Jong, internationale sportfotograaf, maakte bijgeleverde foto’s begin jaren tachtig in Las Vegas. Het was de onverwachte ontmoeting tussen Muhamed Ali en Archie Moore, een voormalige drievoudig wereldkampioen. In 1962 vocht Archie  in een dramatisch gevecht zijn laatste partij tegen Ali.

 

Open Nederlands kampioenschap wielerquiz

Copy of dekockWat was de naam van de hond van Louis Ocana? Wie was naast Jan Raas en Gerrie Knetemann de derde bebrilde renner in de Raleighploeg van Peter Post? Wie won de etappe op de dag  dat Johnny Hoogerland in het prikkeldraad belandde?
Wie het antwoord op deze vragen weet, is de ideale kandidaat om te komen strijden om de titel ‘Nederlands Kampioen Wielerquiz 2015’! Kandidaten kunnen rekenen op een avond vol verrassende wielervragen, onverwachte feiten en heerlijke, opzwepende muziek van the Blue Grass Boogiemen.  Behalve de eretitel Nationaal Kampioen Wielerquiz, zijn er gedurende de avond veel grote, kleine en ludieke prijzen in de wacht te slepen. Deelnemen kan in teams van vier personen.
11 April, zaal open 19.00, aanvang 19.30 uur. Locatie: TivoliVredenburg, Vredenburgkade 11, Utrecht.
Presentatie: Maarten Boers en Nynke de Jong. Kaarten à 12.50 euro zijn te verkrijgen via http://www.tivolivredenburg.nl

Foto: Als opwarmertje: wie is deze renner die op 17 juli 1951 als enige Wim van Est, tijdens de afdaling van de col d’ Aubisque, het ravijn zag induiken?

Geplaatst in Diverse. Tags: . 1 Comment »

De mythische status van ome Karel

Copy of omekarelOme Karel, al decennia aan gene zijde. Was in een grijs verleden ooit profbokser. Wiens avonturen bij zijn nazaten nog steeds levend zijn. Van die familieoverleveringen. Generatie op generatie doorverteld. Verhalen inmiddels van een mythische status. Of  Stuyfssportverhalen ook  bekend was met ome Karel? Dát was de vraag van achterneef Henry Steneker. Helaas. Nooit van gehoord. Voor de zekerheid toch maar even in het archief gekeken. En verdomd! Ome Karel blijkt niemand minder te zijn dan de illustere Karel de Jager. Tijdens  de jaren twintig één van de beste boksers van het land. In de jaargangen van Revue der Sporten, de Geïllustreerde Sportspiegel en andere sportbladen uitgegeven in het interbellum, struikel je over zijn naam én foto’s. De Jager was dan ook niet de minste. Een gevreesd pugilist. Zo één die veel klappen ‘nam’. Om ze zelf ook uit te delen. De man stond meer dan driehonderdachtentachtig ronden in de ring. Wat staat voor twintig gewonnen partijen. Karel verloor er bijna evenveel. Zoals gezegd, ome Karel incasseerde veel.
Karel de Jager. Zijn overleveringen zingen al drie generaties rond in de familie Steneker. En voor wie dat niet geloven wil: er is ook dat ene tastbare, stoffelijke  bewijs.  Een ingelijste tekening met ome Karel in vechthouding.  Al meer dan negentig jaar in de familie. Een erfstuk. Geërfd door Cora Steneker, moeder van Henry én Karels nichtje.
Cora, 92 jaar, levende schakel tussen de eenentwintigste eeuw en onvervalste sportgeschiedenis, is nog één van de weinigen die Karel tijdens diens glorieperiode hadden gekend. Ome Karel, broer van haar moeder, was Cora’s voogd. Ze herinnert zich hem als een levenslustige man. Zo één die de verjaardagen op gang bracht. Hilarisch is die ene anekdote. Met ome Karel als hoofdpersoon in zijn eigen boksschool. Waarin verhaald wordt hoe Karel tijdens het sparren zogenaamd deed of hij iets gebroken had. Tot het echt gebeurde. Zijn trainingspartner geloofde het niet en ramde lustig door. Na ome Karels hemelgang erfde zijn nichtje het portret. Inmiddels heeft haar zoon, Henry, de tekening in bezit. Copy of kareldejager
Een erfstuk, maar ook zeldzame sportmemorablia, van  een leuke oom. Een bokspionier die niet alleen zijn sporen in de sportgeschiedenis na had gelaten maar ook talloze kostelijke familieanekdotes. Dat de herinneringen aan ome Karel gaan verstoffen is hoogst twijfelachtig. Met de kleinzoons van Cora Steneker is de toekomst daar van  verzekerd. In de Grote Bokshemel knikt ome Karel ongetwijfeld goedkeurend.

Foto 1: Henry Steneker en zijn moeder Cora Steneker. Foto 2: Het gevecht Karel de Jager versus Piet Hobin in het Antwerpen van 1922. 

 

De digitale inktpot gaat weer open

italie2014 024Val di Concei. Hoog weg gestopt in de Dolomieten. Een door God en andere mountainbikers verlaten stuk ongerepte natuur. Waarbij je soms het idee had ergens in de Rocky Mountains te zijn. Val di Concei, en de aanpalende valleien, ruig mountainbikegebied. De trails, ongeplaveid, door bossen, langs bergweiden, en snel stromende riviertjes, staan daar garant voor. Stuyfssportverhalen, twee weken lang met zijn fietsje in de streek, verkende iedere morgen het gebied.  Dat de middagen met pasta en Oostenrijks bier werd door gebracht is ter zijde.   Biken in Italië betekende wel dat de blog stil stond. Veertien dagen geen columns. Excuus daarvoor. Maar we zijn weer terug. Vanaf vandaag gaat de digitale inktpot weer open.

Vermoord tijdens Zesdaagse Amsterdam

dopewolf3Totaal onverwacht reed hij bijna het werelduurrecord uit de boeken. Voor de onbekende Joop de Wolf een jonge prof uit de hoofdstad zijn doorbraak. De eerste grote contracten werden ondertekend. Een grootse carrière lag in het verschiet. Twee maanden later was hij dood. Zijn overlijden, precies tachtig jaar geleden, was altijd omgeven met een waas van geheimzinnigheid. Stuyfssportverhalen reconstrueert zijn laatste dagen.

Een lullig wielerbaantje in Duivendrecht. Op een dinsdagavond ergens in september 1934.  Zonder enige specifieke voorbereiding, noch op ultralicht materiaal, maar op een ordinaire baanfiets werd daar een bijna geslaagde aanval op het werelduurrecord gedaan. Dat op een haar na sneuvelde. De sensatie was compleet. Sportjournalisten lieten rook uit typemachines komen. Zetters maakte de al opgemaakte sportpagina’s open. In één klap was de naam ‘Joop de Wolf’ gevestigd. Voor De Wolf, een jonge prof van drieëntwintig jaar, kwamen de eerste grote contracten binnen. Niet alleen voor de Zesdaagse van Amsterdam. Belangrijker, want lucratiever was zijn internationale doorbraak. Met tranen in de ogen tekende Joop de Wolf een contract voor een rits omniumkoersen in Parijs: dé plaats voor iedere zich serieus nemende baanrenner. Als opwarmertje eerst de Zesdaagse van Amsterdam. Gehouden in het toenmalige Rai-gebouw aan de Ferdinand Bolstraat.  Waar De Wolf aan de zijde van stadsgenoot Van der Heijden op de laatste dag zichzelf terugvond op de vijfde plaats.Copy of pierre viel, broccardo, guimbretiere, peix
Dan is het dag zes. De laatste, slopende  uren breken aan. Ook voor De Wolf. Letterlijk. De Wolf zal na de ‘six’ van Amsterdam  nooit meer op een koersfiets stappen. In de ochtend voelde hij zich al niet goed. Vreselijke, niet uit te houden pijn in de rug. Voor Wolfs soigneur, Pierre  Viel, een reden zijn poulain even goed te masseren. Viel, een verzorger met een bedenkelijke reputatie, een berucht gifmenger, wiens rol in het drama ‘De Wolf’ voor altijd onbekend zal blijven. Gezien zijn kennis van de ‘gifkast’ moet dat zeker De Wolf een zetje richting graf gegeven hebben. 
Nadat Viel zijn rug goed onder handen had genomen, was de pijn voor De Wolf niet meer te harden. Wielrenners en pijn. Een beetje renner verbijt dat.  Lacht dat weg. Ook Joop. Die doodziek van  start ging. Na de eerste jachten had de aanwezige arts, die al een longontsteking had vastgesteld,  de jonge Amsterdammer uit koers moeten halen. De  signalen waren overduidelijk. Totaal uitgeput en verdwaasd strompelde De Wolf, tussen de jachten door, enkele malen achtereen de cabine van de Franse renners in en liet zich op hun bed vallen. Dat het de verkeerde cabine was zag De Wolf niet eens. 
Dan breekt ‘uur 144’ aan, nog één uur te gaan, als de uitgeputte De Wolf een flinke smakkerd maakt. In een waas, met hoge koorts zoals hij twee dagen later  in Sportweek vertelde, reed hij zijn ereronde. Zelf kon hij zich daar niets van herinneren. Na afloop werd de doodzieke jonge renner  in een taxi gehesen en naar het ziekenhuis gereden. Waar volgens een berichtje in Sportweek zijn toestand ‘hoogst ernstig’ was.
Copy of dopejoopgrafEen paar dagen later kwam in de toestand van Joop de Wolf een kleine verbetering. De journalist van Sportweek mocht even langs komen. Daar tegen mijmerde De Wolf over de grote financiële schade die hij had geleden. De contracten voor Antwerpen en Parijs kon hij verscheuren. ‘Och, och, wat een zonde’, verzuchtte hij. Na aanvankelijk opgeknapt te zijn begaf zijn uitgeputte lijf het drie dagen later. Joop de Wolf, net volwassen, het slachtoffer van een incompetente baanarts, een louche soigneur maar vooral zijn eigen eerzucht, sterft op drieëntwintig jarige leeftijd. Voor zijn grafsteen werd een inzameling gehouden. Op diverse plaatsten in de stad kon geld gestort worden.

Foto 1: Joop de Wolf, Foto 2: Pierre Viel, Foto 3: Begrafenis De Wolf op Vredenhof in Amsterdam.
 Bron: Sportweek jaargang 1934.