Missionarissen

Het wereldkampioenschap stayeren 1902. Zes renners aan de start. Schokkend nieuws? In de uitslagenlijsten van Radwelt jaargang 1902 komt deze koers niet eens voor. Wél aandacht voor het Europese kampioenschap en de belangrijkste stayerskoersen gehouden in Duitsland. Dat dit  wereldkampioenschap een belangrijke koers was, is  dan ook hoogst onwaarschijnlijk. Voor het massaal opgekomen Berlijnse publiek maakte dat niet veel uit. Stayeren in het Berlijn van voor de Eerste Wereldoorlog, een fijn verzetje voor het publiek.
Zondagmiddag 22 juni, een dag na de zonnewende. Tijdens de oudheid wisten Germanen daar wel raad mee. Dagenlange feesten,zuipen, gokken én ´meer´, en dat onder toeziend oog van Wodan. Van die vreselijke, moralistische missionarissen die al dat leuks later gingen verbieden, had nooit iemand van gehoord. Maar de mens is genetisch bepaald. Ook de Mof anno 1902,  op de tribunes  met een  pot schuimend bier, hopend dat de stayerskoers genoeg sensatie opleverde. Er werd hard en ‘rechtuit’ gereden, met mooie duels. Robl werd wereldkampioen, met Dickentman en Taylor achter zich. En voor de rest géén bloed op de wielerbaan.
Ach, vielen de stayers niet dood op de wielerbaan dan wist Hein ze op een ander manier wel te grazen nemen. Eduard Taylor 23 jaar, getroffen door een ziekte, stierf een jaar later in de armen van zijn oma. Tom Linton verging het niet veel beter. Tom werd in 1915 getroffen door tyfus en overleefde dat niet. Aardig te vermelden dat Toms gangmaker, Auguste Fossier, een paar maanden na Tom, óók stierf aan dezelfde ziekte. Ook Fritz Ryser zag zijn kleinkinderen nooit opgroeien. Fritz, in 1916 getroffen door een fatale hartaanval.
Dickentman en Emile Bouhours ontliepen de Zeis. Piet tikte ruim de zeven kruisjes aan. Uiteindelijk was Bouhours de spekkoper. De man stierf in 1953, op drieëntachtigjarige leeftijd

2 Responses to “Missionarissen”

  1. Clemens Bennink Says:

    In het Nederland van 2019 spelen de `helden van het naoorlogs verzet’ nog steeds nog steeds een prominente rol. Dit blijkt onder meer uit stilistische hoogstandjes als `Ook de mof’ (Missionarissen, juni 22 2019). Ik zou willen voorstellen daar onderhand eens mee op te houden. Groeten Clemens

    • Stuyfssportverhalen Says:

      Tijdens de 17e, 18e én 19e eeuw vertrokken vanuit Duitsland een gestage stroom arbeidsmigranten, met bestemming Amsterdam. Deze mensen, te voet, liepen vanaf de Duitse grens richting Zwolle. De naam van deze weg was het Moffenpad. In Zwolle werd ingescheept richting Amsterdam. Daar aangekomen meldden deze migranten zich in de Nieuwe Brugsteeg, waar zich het koffiehuis ‘de Moffenbeurs’ zich bevond. In dat genoemde koffiehuis, bestaand tot aan de Eerste Wereldoorlog, bevonden zich de zogenaamde ‘werkverschaffers’. Dat deze migranten behoorlijk uitgebuit werden is ter kennisgeving. De naam ‘Mof’, was en is, bij oudere Amsterdammers, synoniem voor Duitser. Als ras-Amsterdammer én sportcolumnist ben ik dan ook niet van plan dit woord te laten vallen. Mocht jij je daar aan ergeren, dan stel ik voor om deze blog niet meer te bezoeken. vriendelijke groet André Stuyfersant


Laat een reactie achter bij Stuyfssportverhalen Reactie annuleren

error: Content is protected !!
%d bloggers liken dit: