Weduwes, altijd link

Maas van Beek,  een fenomeen,  die op zesenvijftigjarige leeftijd de wielerwereld versteld deed staan door het werelduurrecord achter de derny te verbreken. Sensatie! Van kenners kreeg  hij  erkenning. Niet van de nationale sportpers, die Van Beek collectief in de  ban deed. Hoe klein kun je zijn..?
Misschien is het wél daardoor dat Van Beek, begin februari afreisde naar Bolivia, om een nieuwe aanval op een uurrecord te doen. Wat een fiasco werd, maar wel een prachtig verhaal opleverde.

Nog nét geen hoogteziekte. Voor de rest was zijn trainingskamp één groot drama.  Maas van Beek, twee maanden geleden afgereisd naar Zuid-Amerika. Samen met  twee racefietsen, werd intrek genomen in een louche hotelletje ergens in La Paz, Boliva, zesendertighonderd meter hoog, schurkend tegen de Andes, waar geen straat horizontaal is. Of de weg gaat steil omhoog, dan wel de diepte in. Erger was de vervuilde lucht, veroorzaakt door roet uitblazende schoolbussen en vrachtauto’s.
Eerst even vertellen over ‘het hoe en waarom’. Maas van Beek 63 jaar, in Bolivia neergestreken,  om de nodige rode bloedcelletjes te kweken voor een aanval op een oeroud  werelduurrecord: plaats van handeling de supersnelle wielerbaan van Cochabama. Voor dit verhaal eigenlijk niet zó interessant.
Memorabeler zijn de avonturen dááromheen. Door Van Beek prachtig vertelt, in een mooi, plat Veluws accent.  Zoals  zijn tijd in La Paz, waar  hij er achter kwam wat ze met de kreet ‘Zuid-Amerikaanse toestanden’ bedoelen. En daar, in die vieze, gore Andesstad,  ging het in de eerste week meteen mis. Sneu voor hem, maar wél fijn voor een schrijver van sportverhalen.
Van Beek, op de racefiets dwars door het helse, gif uitbrakende verkeer.  Op weg naar de lokale wielerbaan, gelegen op tweeëndertighonderd meter.  Waar de regen uit de hemel goot en de temperatuur met twintig graden was gedaald. Terug fietsend naar zijn  hotel, smog happend, mét een angstaanjagend hoge hartslag. Maas van Beek, die zich de Monnik laat noemen, hijgend en rochelend in zijn hotel. Waar tijdens  de nacht de koorts langskwam. Moederziel alleen in een hotelkamertje, hyperventilerend, én het gevoel te stikken. De man dacht dat zijn laatste uur was ingegaan. Totále paniek!
Wat een longontsteking bleek te zijn, bestreden met twee antibioticakuren: die niet aansloeg.  Van Beek  kon zijn aanval op dat record meteen vergeten. Als alternatief ging de Monnik op avontuur in La Paz.
 Maas,  tanig, afgetraind, – inderdaad,  uitziend als een uitgeteerde monnik  na veertig dagen vasten in de woestijn, – wekt de stevige indruk om te vallen bij een zacht windje. Dat dacht die ene straatrover ook,  die Maas’ telefoon uit diens hand griste. Een misrekening. De brave huisvader, afkomstig uit Barneveld, ging de dief te lijf. En sloeg hem vervolgens knock out. Wat een grote rel werd, compleet met krijsende vrouwen. Als buitenlander, knokkend met een local, in de stegen van La Paz. Leg dat maar eens uit aan de lokale corrupte politie. Geen risico nemend smeerde Van Beek hem.
Niet alleen in de straten en sloppen van La Paz loerde het gevaar. Ook in zijn hotel. De laatste gerund door een meelevende weduwe. Wantrouw weduwes, per definitie altijd link. Daar kwam Van Beek ook achter toen zijn paspoort verdwenen was. Voor honderd procent zeker had hij deze verstopt onder zijn matras. Weg! Met maar één potentiële dader: de weduwe! Die zo sluw was om behulpzaam mee te zoeken naar het document.
Op het Nederlandse consulaat waar Van Beek een nieuwe aanvroeg werd hem op het hart gedrukt om vóóral geen aangifte te doen bij de politie. Corrupt als deze zijn. En dan waren er ook nog de taxichauffeurs. Notoire oplichters waar Van Beek niet intrapte. Of alle moeite en investeringen weg gegooid waren? Van Beek, een onverwoestbaar optimist, ontkend dat. Getraind werd er evengoed. En wat belangrijker was, al  zijn avonturen die hij de laatste jaren meemaakte zijn door een documentairemaker gefilm. Dat zijn  driehonderd uur film waar een docu van anderhalf uur van wordt gesneden. Die over een paar maanden in première gaat.
En  dat  verdomde record? Die Van Beek, als de Heer dat wil, over twee weken gaat aanvallen. Plaats van handeling het Sportpaleis van Apeldoorn.

Geef een reactie

error: Content is protected !!
%d bloggers liken dit: