Kiezelsteentje

Het werelduurrecord achter de zware motor. Wat meer een kwestie van  lef dan atletisch vermogen was. Dat laatste ging niet hélemaal op voor  Leon Vanderstuyft. De man werd in 1922 wereldkampioen bij de profstayers.   
Vanderstuyft,  tijdens de Eerste Wereldoorlog asielzoeker  in ons land, waar hij niet zijn hand ophield.  Als beroepsstayer verdiende Leon zijn guldens. Ook op de Amsterdamse wielerbaan Zeeburg. Tijdens de  zomer van 1915 was hij het middelpunt  van een rel. Vanderstuyft, gecontracteerd voor een koers met twee renners, en  gehouden over drie manches. Tegenstander Jan van Gendt, die bonje kreeg met de Vlaming. Tijdens het passeren, op volle snelheid sneed Van Gendt Leon, wat een potentiële moordaanslag was.
Vanderstuyft valt, en schuift meters over het Zeeburgse hout. Wat bij Leon’s  gangmaker  de stoppen deed doorslaan.  Op zijn zware Brennabormotor gaat hij achter Van Gendt aan, en probeert deze tot twee keer toe aan te rijden. Terwijl het publiek nog fijn zat na te sidderen, agenten en juryleden de dolgedraaide gangmaker  in bedwang hielden, zat de aanwezige journalist van De Telegraaf ijverig te noteren.
Volgens de allerbeste Telegraafmores, gaf de krant een dag later de buitenlander de schuld. ‘De Belgische sinjeur, die blijkbaar de gastvrijheid, welke hij hier geniet, niet naar waarde weet te schatten. Om van het publiek maar niet te spreken.’
Dertien jaar later, in 1928 zal Vanderstuyft dat incident vast vergeten zijn. De man, opdat moment de vier kruisjes bijna aantikkend, was niet van plan zijn carrière geruisloos af te sluiten. En dat kon maar op één manier: het werelduurrecord achter de gangmaakmotor. Een dubieus record waarvoor in 1902 Tom Linton de aftrap gaf. Tom, gegangmaakt door Marius Thé, liet na een uur de kilometerteller op 68.410 meter staan. Een jaar later verbroken door Paul Dangla, die de afstand van 71.660 meter achter zijn naam mocht noteren. Waarmee de bloedhonden uit hun kennels los braken.
De snelheidsobsessie  nam een aanvang. Tussen 1903 en 1928 werd het record meer dan vijfentwintig keer verbroken. Tot die ene opmerkelijke dag op 29 september 1928. Een dag waarop Leon vanderstuyft orde op zaken ging stellen.
Op het Autodrome van Montihéry gelegen bij Parijs, achter de kont van gangmaker Lehmann,  raasde Leon naar het duizelingwekkende snelheid van 122.771 meter. Een snelheid waarbij  de nodige lef aan te pas kwam. Op een monsterachtig zware versnelling, op luttele centimeters achter een motor die nou niet bekend stond om z’n veiligheid, én met dergelijke snelheden. Slecht een lullig scherp kiezelsteentje was nodig… Enfin, wil je eeuwige roem behalen moet je iets over hebben. Leon Vanderstuyft had dat. Zijn record staat nog steeds in de boeken.

Bron: Illustrierter Radrenn-Sport, jaargang 1928, Revue der Sporten jaargang 1915.

Gaat ongetwijfeld goed komen

Afgelopen januari tekende Enzo Leijnse  18 jaar, een contract bij de prestigieuze opleidingsploeg van  Sunweb. Een jongensdroom kwam uit. De scouts van Sunweb,  een scherp oog voor talent, zien in hem een ongeslepen diamant. Met dank aan de snoeiharde tijdrit die Leijnse in de benen heeft. Zijn optreden tijdens het Europees- én wereldkampioenschap, vorig jaar, zorgde voor de nodige sensatie. Bij de strijd om de wereldtitel tijdrijden, had hij heel lang zicht op de wereldtitel.  Om met een paar seconden verschil, uiteindelijk met de zilveren medaille naar huis te gaan.
Enzo Leijnse, sinds het vroege voorjaar intern in Limburg, waar hij samen met zijn ploeggenoten wordt voorbereid op het komende wegseizoen. Voor tijdrijder Leijnse is een speciaal trainingsprogramma opgezet met doel de Nederlandse titel tijdrijden.
De uitbraak van de coronacrises gooide alles in de war. Koersen zijn tot eind augustus opgeschort.  Leijnse, evenals al zijn ploeggenoten werden naar huis gestuurd. Waar hij inmiddels in de polders rondom zijn woonplaats iedere dag op zogenaamde wintertrainingsschema’s zijn conditie op peil houd.   Enzo Leijnse houd evengoed zijn moraal op peil.  Al was het alleen maar het fietsmateriaal waar hij nu op rijdt. Reed hij vorig jaar nog op een oude, opgelapte koersfiets, nu staat  de garage van zijn vader vol met hightech materiaal.
Dat het profbestaan hard en onvoorspelbaar is,  weet hij inmiddels ook. Amper was de inkt van z’n contract opgedroogd, of er werd bij huize Leijnse aangebeld. S ’Morgens om zes uur wel te verstaan. Dopingcontroleur op de stoep. Wat een gepensioneerde Limburgse huisarts bleek te zijn, die Leijnse   uitgelegde dat iedere neoprof direct zijn plasje moet inleveren als de zogenaamd ‘nulcontrole’.
Van Enzo Leijnse begeleidt door oud-prof Roy Curver, wordt verwacht dat hij op een positieve manier de naam van zijn sponsor uitdraagt.  Knalde hij vorig jaar tijdens trainen nog wel eens door een rood stoplicht, nu wordt gewacht. Net als iedere wielerliefhebber hoopt Leijnse komende augustus weer aan de start van een koers te staan. Met Leijnse gaat het ongetwijfeld goed komen.

‘Plof’

‘De beroemdste renners rijden op Continental-Pneumatic’, aldus een reclamekaart uit 1909 en uitgegeven in grote oplages. De reclameman van de Continental-bandenfabriek zat nergens mee. Zonder enige kennis kletste de man er maar wat op los. De tubes van  de gelijknamige bandenfabriek, – trouwens van al die andere toenmalige fabrikanten –  deugde niet. Deze waren levensgevaarlijk. Die  banden  vertoonde namelijk een grove fabricagefout.
Op de Continental-Pneumatics, waren de stayers tijdens  de belle epoque hun leven  niet zeker. Met de komst van de zware gangmaakmotor, zo rond 1900 tot 1914 verongelukte tweeënveertig stayers, waarvan meer dan de helft door een ontploffende voorband. Ook de stiel van gangmaker was bloedlink. Gangmakers als een Jozef Schwarzer, Charles Peque, Hendrik Haeck en Gussie Lawson verongelukte tijdens een stayerskoers. Oorzaak? Een klapband.
Vooral het ongeluk van Gussie Lawson, tijdens de Grote Prijs van Keulen, gehouden op 7 september  1913, mocht er zijn. De voorband van  Gussie, met negentig per uur, krijgt een klapband. De zware  Durkoppmotor slaat om, en  verpletterd daarbij, de aanstormende stayer Richard Scheuermann. Richard en Gussie vertrokken gezamelijk naar de Grote Stayershemel.
De Amsterdamse stayer Piet Dickentman zette dat aan het denken. Dickentman deed een onderzoek en concludeerde dat die tubes  waren voorzien van een verticale canvaslaag. Ook de samenstelling van het rubber was niet goed. De banden versleten te snel.
Zo rond 1910 kwam Dickentman er achter dat de tubes voorzien moesten zijn van zogenaamd diagonaalcanvas, wat spontane ontploffingen minimaliseerde. De banden van  de gangmaakmotoren waren ook niet helemaal koosjer.  Tijdens de koers moesten de stayers regelmatig van motor wisselen. Door de bochten waren de banden aan één kant versleten.
Dan kwam de tweede motor naast de renner rijden die dan vervolgens, in volle snelheid overwipte naar de verse motor. Vervolgens werden de banden van de eerste motor op het middenterrein omgedraaid…!
Of de jongens op de reclamefolder, onder contract staande bij de Continentalfabriek, de Pneumatics hadden overleeft? Stayers als een Bobby Walthour, Henry Contenet, Fritz Ryser, Thuur Vandenstuyft, Bruno Demke en Piet Dickentman wél. Met de aantekening dat ze meermalen, op raadselachtige wijze  een klapband hadden overleeft.
Fritz Theile, foto links, kende die mazzel niet. Tijdens de Grote Pinksterprijs van Berlijn, gehouden op 4juni 1911 hoorde Fritz, boven het geraas van zijn gangmaakmotor uit, vanuit z’n voorband  die onheilspellende ‘plof’. Fritz Theile werd 27 jaar.  

Bron onder meer ‘Flirt met de Dood’, geschreven en uitgegeven door Stuyfssportverhalen, Sportalbum Der Radwelt jaargangen 1902 tot en met 1914.

Boulevard der Verdriet

Piepende remmen. Lucht van verschroeid rubber. Krakende koersfietsen. Het zachte, weemakende geluid van schedels op hard steen.  Dan stilte! Onderbroken door gekreun. Geen ploegleider te ontdekken. En het peloton ijlt in de verte door.
Op de Boulevard der Verdriet krijgt ieder zijn deel, en wordt er géén onderscheid gemaakt. Maar wél toevallig dat het altijd de schlemielige knechten betreft.  Giuseppe Fallarini en Maurice Lavigne, broeders in het leed. Fallarini, een  bloedende hoofdwond,  door mannen met alpinopet van het asfalt geschraapt. Giuseppe vierentwintig jaar, afkomstig uit Piëmont, Italië.  Maakte als renner ondermeer reclame voor inmiddels legendarische ploegen als een Molteni, Bottecchia en Ignis-Frejus: voor de originele shirts, zijn hedendaagse verzamelaars bereid  om daar  een nier voor af te staan.
Een wetenschap die  Giuseppe op dat moment gestolen kon worden. Tijdens de zevende etappe van de Tour, anno 1958 had de man andere zorgen. Duizelig en wankelend zocht hij de restanten van zijn Frejusfiets. Het moet een deerniswekkend gezicht zijn geweest om Giuseppe Fallarini, zwaaiend op z’n karretje weg te zien rijden.
Dan was er ook nog Maurice Lavigne, een modale knecht, uitkomend voor een regionale Franse ploeg. Ach gossie, die Maurice, als Lord Wanhoop gesneuveld op boerenlandweggetje.  Dat moet die ene anonieme vrouw ook gedacht hebben. Zo’n moedertype overlopend van empathie, die al het leed van de wereld op haar schouders neemt. Madam Anonyme, met zo’n  typische jaren-50 haarkapje deed wat ze kon doen.
’Ach jongen toch, heb je zoveel pijn…’?, lispelde ze ongetwijfeld haar troostende woordjes. Waarbij ze natuurlijk aan de moeder van Maurice moest denken.
Maurice Lavigne en Giuseppe Fallarini , twee onbekende knechten wiens namen voortleven in de  bijschriften van twee wondermooie foto’s gepubliceerd in de Miroir de Sprint 1958. Jongens die evengoed hun kleine deel uit de wielerkoek wisten te peuzelen.
Giuseppe acht jaar prof, won acht koersen. Maurice Lavigne had het na drie jaar met zes gewonnen koersen wel bekeken. Dat de Engelsman Brian Robinson de etappe won is ter kennisgeving. Aardiger is dat Maurice Lavigne drie jaar geleden, op zevenentachtig jarige leeftijd zijn laatste adem uitstootte.
Iets waar Giuseppe Fallarini nog niet aan toe is. De man is met zijn zesentachtig jaar nog steeds onder ons.

Nooit vergeten…

Tot midden jaren tachtig raasde de sloopwoede  over de begraafplaats. Grafmonumenten, waarvan de rechten waren verlopen,  vaak meer dan een eeuw oud verdwenen liefdeloos in sloopcontainers. Die tijd is geweest. Op het Amsterdamse Nieuwe Oosterbegraafplaats zijn ze  inmiddels bewust van de monumentale status van dat soort graven. Onder de bezielende leiding van Mischa Smeding, staflid van de begraafplaats, kregen de meest bijzondere  graven de status van  monument. Ook het graf van stayer Piet van Nek, dodelijk verongelukt tijdens een stayerskoers in het Leipzig van 1914.

Inmiddels behoort Van Nek’s graf tot één van de mooiste van de begraafplaats. Alleen om dat feit zingt de naam van Piet van Nek nog een enkele keer rond.
Het  monumentale graf,  eind vorig jaar prachtig gerestaureerd en voorzien van een tekstbordje met uitleg over Piet van Nek zijn stayerscarrière, waaraan deze blog de foto en tekst  had aangeleverd.
Vandaag 14 april, de sterfdag van Piet van Nek, en zoals ieder jaar een  bloemetje op zijn  graf   gelegd.

Meer verhalen over het leven én sterven van Piet van Nek, zijn op deze blog te vinden.

Bijbelse Tijden

De iconische jaren zestig, waarin de haan van de revolutie zich schor kraaide. Een decennia van  opstand, vrije seks , drugs, babyboomers die zich warm liepen, en woeste meiden die baas in eigen buik wenste te zijn.  Neil Armstrong maakte zijn eerste sprongetje op de maan, Martin Luther King mobiliseerde zwart Amerika,  en de jongens en meisjes van Provo hielden hun  happenings op het Amsterdamse Spui.
En natuurlijk  de muziek. De Rolling Stones,  Pretty Things en nog een rits obscure Engelse bandjes schokte de bourgeoisie, met hun ruige uiterlijk en dito muziek.  Dat laatste,   schaamteloos gejat van onder meer Chuck Berry, Bo Diddley, Muddy Waters en andere godfathers  van de rock ’n roll en blues. De Sixties, een wilde romantische tijd waarin de heilige huisjes flink omver geschopt werden. Alle heilige huisjes? Natuurlijk niet.
Het echte, ruige, woeste leven vond plaats op de Vlaamse en Noord-Franse kasseien. Waar de koers nog steeds de koers was, waarbij  drugs, intriges, en verraad hand in hand gingen. Zoals  Parijs-Roubaix editie  1967,  nog gevrijwaard van de hedendaagse massahysterie, waarin live televisie-uitzendingen een utopie was. De Hollandse wielerliefhebber was aangewezen op de rechtstreekse radio-uitzendingen verzorgd door de BRT.
De BRT met verslaggevers als een Piet Theys en Marc Uytterhoeven, die vooral oog hadden voor de Vlaamse renners, wat logisch was. De Nederlandse media, met een lullig verslagje op Sport in Beeld,  zondagavond uitgezonden, hobbelde daar uren later  achter aan.
Goddank was er de Miroir des Cyclisme, gedrukt in fullcolour, door schrijver dezes maandelijks gekocht bij de boekhandel op het Damrak, voor het astronomische bedrag van acht gulden. Maar dan kréég je ook wat. Paginagrote foto’s van genoemde  Parijs-Roubaix. Waarin de namen van de helden, gehoord op de buizenradio, een gezicht, in paginagrote foto’s kregen. Wát een verschil met  die enkele grofgerasterde foto in de Volkskrant dan wel De Telegraaf.
De foto’s van Parijs-Roubaix, gepubliceerd  in de Miroir, waar het modder en zweet van de pagina’s af ketsten. ‘Platen’met kerels, gehuld in wollen shirts, koersend op stalen karretjes, balancerend op de rug van de Hel. Ongeneerd gevolgd door een rits motoren. Mannen als een Ward Sels, Gianni Motta, Thuur Decabooter, Willy Planckaert en Rudi Altig, en natuurlijk de latere winnaar Jan Janssen.  
De Miroir bestaat  niet meer. En alsof het een verhaal uit het Oude Testament  betreft, heeft de horror van het coronavirus  Parijs-Roubaix in z’n wurggreep. Voorlopig geen koers meer. Het zijn Bijbelse Tijden…  

Lang gesneden tabak

Steek een sigaar op! Of prop je pijp vol met tabak, maar dan wél van het merk  P. Lorillard Mechanics Delight. Die voor de echte liefhebber ook nog de pruimtabak in de aanbieding had.  Of het rookgerei van tabaksfirma Lorillard, afkomstig uit Louisville, Kentucky,  super was? Niet meer ná te gaan. Maar wél dat  deze tabaksfirma een geniale reclameman in dienst had. Dat laatste was zeker.
Behalve de ‘lang gesneden tabak’, waar de firma, eind negentiende eeuw reclame mee maakte, bevond zich  in het tabakszakje ook een boksplaatje mét bijbehorende uitleg. Een feestje voor de toenmalige verzamelaar. De bijgevoegde foto’s, in een serie van vijftig,  waren van toenmalige champs van de ring. Ongure kerels, die je liever niet in een donkere steeg tegen het lijf liep.
Bokser Jimmy Elliot kreeg ook z’n plaatje. Jimmy Elliot,  zwaargewichtkampioen van de wereld van 1865 tot 1868, bokser in het wildwesttijdperk  van de sport. Waar niet alleen boksers, maar ook het publiek niet zeker waren of ze nou wél of niet  levend de bokszaal uitkwamen. Jimmy, sterk en agressief, man met een groot incasseringsvermogen, en niet vies van oneerlijke tactieken. Waar ene Jim Dunn over mee kon praten.
Het gevecht Dunn-Elliot, gehouden op 13 mei 1863. Waarbij Jimmy’s z’n hele trukendoos wagenwijd open gooide.  Het woord ‘ruig’ moet een eufemisme zijn geweest. Wat Jimmy in de ring uitspookte, moet de toenmalige  grenzen vér voorbij gegaan zijn. En dat pikte Dunn’s supporters nou nét niet.  Die stormde dan ook massaal de ring in en eiste van de scheidsrechter dat Elliot gediskwalificeerd werd. Of dat gebeurde…?
Wél dat Jimmy, door de aanwezige agenten geboeid werd weggevoerd. Direct na dat heugelijke gevecht werd Jimmy Elliot  opgesloten in de Trenton State Prison van New York, waar hij twee jaar later definitief z’n celdeur hoorde dichtslaan.
Drie jaar later werd Elliot weer gearresteerd, nu wegens gewapende overval  en poging tot doodslag. Negen jaar mocht de Ierse vuistvechter nadenken over het ‘hoe en waarom’. Jongens als een Jimmy Elliot zijn niet te redden. Niet door een kolonne Heilsoldaten, laat staan een horde softe welzijnswerkers.
Het was zijn bestemming dat Jimmy op 1 maart 1883,in een saloon in Chicago door een gokker werd doodgeschoten. Jimmy Elliot, 45 jaar geworden, wachtend op de jongste dag  op het Calvary Cemetery, New York,  is inmiddels totáál vergeten.
Behalve door de verzamelaars, waar Jimmy’s konterfeitsel wordt gekoesterd. Jimmy is dan ook een collectorsitem.

Bron onder meer Cyber Boxing Zone.

Met dank aan de onuitputtelijke en wonderbaarlijke database van John Brouwer de Koning, die mij regelmatig  tips geeft over bijzondere boksdata.

Eén groot raadsel

Het grootste talent van West-Europa werd hij genoemd. Bokser Kenneth Hart, nog geen twintig jaar jong, én een verwoestende knock out in zijn vuisten. Dat laatste ook een nadeel. Tegenstanders waren daardoor amper te vinden. Wie wil nou in de ring staan tegen zo’n iemand? Kenneth Hart, als jongen vanuit Suriname naar Amsterdam gekomen. Niet veel later meldde hij zich bij boksschool Albert Cuijp, gerund door de legendarische Ruud van der Linde.
De  boksscene, maar ook het maatschappelijke, was voor Hart een doodlopende weg. Voor Ruud van der Linde hét moment om in te grijpen. Via diens grote netwerk werd geregeld  dat Hart, zeventien jaar,  naar Los Angeles kon vertrekken, waar de jonge Amsterdamse bokser een half jaar trainde bij de gym van Henry Daves.
De glitterwereld van Los Angeles, met Hollywood en z’n talloze boksgyms, voor sommigen hét Nirvana. Niet voor Hart. De ongelofelijke armoede die hij van alle kanten waarnam maakte diepe indruk op de Amsterdammer. Waarschijnlijk was dat dé motivatie om nog harder te trainen. Met succes. Hart won de Golden Gloves voor Zuid-Californië waar hij in de finale de Mexicaan Samuel Hunter knock out sloeg. Ook tijdens de nationale Golden Globes kwam Hart heel ver.
Van de vierhonderd boksers drong hij door tot de laatste acht. In de achtste finale stond Hart tegenover Milton Bowin, op dat moment de nummer twee van Amerika, waar hij met 3-2 nipt van verloor. Talent dat zomaar komt  aanwaaien, kan ook een grote valkuil zijn. De tragiek van dat soort jongens is, dat ze daar niet mee om kunnen gaan. Zo’n jongen komt pas op latere leeftijd er achter dat ze dat talent vergooid hadden.
Na zijn laatste partij, gebokst in het Amsterdamse Concertgebouw waar Hart won van een  Hongaar  op dat moment nummer twee van de wereld, stopte hij. Kenneth Hart, volgens sommigen een gesloten jongen, deed voor de laatste keer zijn bokshandschoenen uit, en stapte vervolgens op het glibberige pad dat eindelijk  leidde naar de Amsterdamse onderwereld. Waar het niet veel later helemaal mis gaat.
Het hoe en waarom…? Nóóit duidelijk geworden. Eén groot raadsel. Wél dat Kenneth Hart, vierentwintig jaar, na een knokpartij in een kroeg, in 1990 spoorloos verdwenen is. Waarmee het grote mysterie, ‘Kenneth Hart’,  een aanvang nam. Dat hij met ‘verkeerde’ mensen omging was duidelijk.  De geruchtenmachine over Harts verdwijning, draaide op volle toeren. Een van de rondzingende theorieën was, dat hij naar Spanje werd gelokt en daar geliquideerd.
Een andere, nóg wildere  versie is, dat Kenneth Hart, in Amsterdam geliquideerd, begraven werd onder de toen gebouwd wordende  Rembrandttoren. Hoe het ook zij, het drama én raadsel ‘Kenneth Hart’ blijft nog steeds bestaan.

Foto: Prins Bernard stelt zich voor aan Kenneth Hart, in het midden Pedro van Raamsdonk.

Tegenpolen

De pioniers van het fietsen, want jong, wild en avontuurlijk. Jongens lid van de Adrenaline Sekte. Op de wielerbanen zochten ze  de grenzen van het bestaan op. Het moest snel, sneller, allersnelst. In 1898 viel de tandem nog in de categorie ‘snel’.   Zeker op de wielerbaan van München. Waar Taddy Robl met Gustaf Freudenberg een combinatie vormden op de tweezitter. Voor Robl, links op de foto ging de tandem nog niet snel genoeg. Nadat twee jaar later de eerste gangmaakmotor op de wielerbanen zijn opwachting maakte, maakte Taddy de overstap. Met succes. De man werd twee keer wereldkampioen bij de profstayers. Robl tot  rond 1909, één van de sterkste stayers ter wereld, en verdiende daarmee letterlijk goudgeld. Wat hij ook weer even snel er door heen jaagde.
Wat dát betreft was Freudenberg zijn tegenpool. Die had zo zijn bedenkingen tegen het gejakker achter die motor. Waar ongetwijfeld het aantal dodelijke stayersongelukken bij gedragen hadden. Terwijl maatje Robl van het ene succes naar het ander ijlde, ontwikkelde Gustaf zich tot redelijk sprinter,  wat wel zo veilig was. Veilig? Dat het lot van Robl uiteindelijk  bezegeld was, daar  was geen ontkomen aan. Maar dat van Freudenberg…
Dan is het 29 april 1906, als op de wielerbaan van Maagdenburg een groot sprinttoernooi gehouden wordt. Tijdens één van de manches, in volle sprint met kop onder het stuur, klapt der Gustaf tegen een aan de balustrade geparkeerde gangmaakmotor. Met slagaderlijke bloeding in zijn linkerbeen werd Gustaf, 30 jaar, naar het krankenhaus vervoerd. Waar hij enkele uren later de geest gaf. Het woord wrang, is een gotspe, want dát uitgerekend Gustaf, bang voor alles wat met stayeren te maken had, sterft door een verkeerd geparkeerde gangmaakmotor.
Voor maatje Robl, aanwezig bij de begrafenis van z’n vroegere maat Freudenberg, was het stayeren nog niet link genoeg. De man knutselde in 1910 van linnen, houten latten en bijeengehouden door pianosnaren een vliegtuigje in elkaar. Waar hij op 18 juni, hoog vliegend boven Stettin, opeens zijn motor hoorde stoppen. Taddy werd 33 jaar.
Gustaf Freudenberg en Taddy Robl, echo’s uit een vér verleden. Behalve bijgevoegde zeldzame fotootje, zijn die jongens zijn allang vergeten.

De Miniemen

Voor Italiaanse jongens was het leven vijftig jaar geleden overzichtelijk. Of je werd lid van de lokale maffia óf ‘het geestelijke ambt’ riep je. Was dat laatste het geval, dan was er sprake van  een roeping. Het  priesterschap lonkte. Om je plaatsje in de hemel zéker te stellen meldde zo’n jongen zich bij de Order der Miniemen. Dat laatste alleen bedoeld voor de gelovige hardliner.
De monniken der Miniemen,  topsporters  in het geloof,  levend volgens een zeer strenge gelofte van armoede. Mannen die van het ascetische bestaan een wetenschap hadden gemaakt, schurkend tegen het masochisme aan. Wee die monnik die zich zelf betrapte op een lullig foutje. Met een zekere genoegdoening  mocht zo’n monnik zich zelf, mét de korte zweep, fijn geselen.   
De  Miniemen, eten geen vlees, eieren, noch zuivelproducten. Wat die eieren betreft, logisch. Een monnik met een ‘zware zak’, dát wil je niet in je klooster. Zo’n abt moet daar toch niet aan denken.
Of ze ondanks al die ontberingen  wel eens lol hadden? Zekers. Maar dan  wél in het teken van naastenliefde. Lachen om het lachen was er niet bij, zoals Umberto Eco dat beschreef in zijn ‘De Naam van de Roos’.
Lol hadden ze in het klooster als  de Giro d’ Italia langs trok. Tussen de vesters en middaggebed in mocht de jongste fratello de lijdende koersende medemens, verfrissen met de waterslang.  Zoals tijdens de Giro van 1966. Waar een roodgloeiende zon, ruggen van coureurs schroeide. Bij zo’n monnik zat natuurlijk een vorm van herkenning, want pijn is fijn, pijn loutert de ziel, pijn zorgt later voor de beloning, anders wordt je geen Miniem, laat stáán profrenner.  
Lijdt maar jongen, denkt zo’n monnik, voor jou de Rondemiss, maar voor mij het heerlijke, eeuwige leven. Je mag dan wel een Miniem zijn maar ook een Italiaan. Ongetwijfeld werd in het klooster tijdens het avondgebed  gesmeekt dat vooral een landgenoot de Giro mocht winnen. De Heer heeft het met zijn jongens der Miniemen het beste voor.
De Lombardijn Gianni Motta, werd de eindwinnaar van  de Giro d’ Italia 1966.

Stuyfssportverhalen, een blog met meer dan zevenhonderd sportverhalen, én gratis te bezoeken.  Mocht U mijn blog waarderen deel dan svp, de ‘links’ van de verhalen die ik regelmatig op Facebook plaats. Hoewel er over bezoekersaantallen niets te klagen valt, kan er altijd meer bij. Bij voorbaat hartelijk dank en veel plezier op Stuyfssportverhalen.

error: Content is protected !!
%d bloggers liken dit: