Schitteren als die ene ouwe sopraan

cammelinitelegrapheIntegratie zie je met je eigen ogen. Maar niet in Frankrijk. Daar is men nogal kippig. Heeft alles te maken met chauvinistische grandeur. Vive le France! Blue, Blanc, Rouge. Vrijheid, Gelijkheid en Broederschap.  Enge, holle kreten. Bestemd voor eigen volk.  Stroomt er geen beaujolais door de aderen of kreeg je als kind geen pak rammel met een stokbrood, dan kun je het vergeten. Ook Fermo Camellini. De laatste kon de Marseillaise  uit zijn hoofd. Stak op 14 juli de nationale driekleur uit, maar had alleen die ene makke… Als klein jochie, zoon van Italiaanse gastarbeiders, naar La France geëmigreerd.  Maar nooit de Franse nationaliteit aangevraagd. Met dank aan zijn ouders. Wat  natuurlijk te maken had met die rare Latijnse trots.
Jaren later, Fermo was wielrenner om den broden, brak dat op. Camellini, een rasklimmer, iedere dag trainend in de bergen achter Monaco won bij zijn profdebuut in 1937 koersen als Nice-La Turbie, de Grand Prix Guillaumontin, Circuit des Alpes en Grasse-Grasse. Om in 1939 door te breken met zes overwinningen waaronder het Circuit Mont Ventoux. Het lijf volgroeid, was in topvorm. En dan slaat drama toe. De oorlog breekt los. De zoon van arme Italiaanse gastarbeiders, één van de sterkste klimmers van zijn tijd, koerste nog wel, maar dat ging om des keizers baard. Voor zijn debuut in deTour de France moest de grimpeur uiteindelijk zeven jaar tandenknarsend wachten. In 1947 is het eindelijk zover. Fermo Camellini, drieëndertig jaar, zijn beste jaren achter de rug, reageerde precies zoals die ene ouwe sopraan uit de Jordaan: hij wilde nog één keer schitteren. 
cammelinigalibierDe opmaat hiervoor was in de Vogezen waar de vierde etappe over de ‘ballons’  werd gewonnen. Uitkomend voor een regionale ploeg genaamd ‘buitenlanders wonend in Frankrijk’, liet de kleine klimaap tijdens de achtste etappe het Franse journaille de wenkbrauwen fronsen.
Fermo schudde de frustraties van zich af. De grimpeur van Italiaanse afkomst, danste  als eerste over de legendarische Croix de Fer, Télégraphe en de Galibier, en kwam met meer dan twee minuten voorsprong aan de finish. Na de tiende etappe, ook gewonnen, sloeg de moeheid toe. In de koers moest Fermo alles alleen opknappen, want zat  in een ploeg van ‘drie keer niks’. Evengoed vond de man zich in Parijs terug op de zevende plaats van het eindklassement. Fermo Camellini, achtendertig grote overwinningen in zijn carrière, gespte op  in 2010 op vijfennegentigjarige leeftijd definitief de toeclipriempjes van het leven los.

Bron: Miroir Sprint jaargang 1947.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: