Giuseppe vergat de klus af te maken

martanocolbayneDe tifosi begon te morren. Op sportredacties werden de inktpotten gevuld met vitriool. En in de dorpskerkjes werd er bij de Heilige Maagd  murmelend gesmeekt of er eindelijk eens gewonnen kon worden. Kaarsen werden met dozijnen opgestoken. Na zeven etappes, Tour de Franse editie 1934, stond de teller van winst op nul. Terwijl iedere dag een Franse renner de overwinningsruiker kreeg bleef de Italiaanse ploeg met lege handen. Mussolini, fascisme, maatschappelijk sociaal onrecht, onderdrukking door de kerk, het zal allemaal wel. Voor de Luigi’s en Pietro’s in de straat nog nét  te verhapstukken. Maar laat niet het nationale wielerbelang in gevaar komen…
Dat uiteindelijk Giuseppe Martano de redder des vaderland werd, besefte de simpele ziel niet eens. De man werd te veel in beslag genomen door frustraties. Giuseppe, 24 jaar, zijn dagelijkse pasta verdienend op de koersfiets, moest nog heel even wachten. Geduld tot de achtste etappe Grenoble-Gap. Een rit over een afstand van slechts 102 kilometer. Weinig, maar wél door het hooggebergte. Cols waar de lullo’s van kerels werden gescheiden. Waar gewrichten en botten op de proef werden gesteld, en de hartspier tot angstaanjagende proporties werd opgepompt.
Op de steile flanken van col de Bayard, een bottenkraker van 1246 meter, zag  hij zijn kans: Martano, zo’n van God vergeven klimmer,  ging op strafexpeditie. Giuseppe, een voormalig tweevoudig wereldkampioen bij de amateurs, lag daarmee een staaf dynamiet onder  het algemeen klassement. Heel chauvinistisch Frankrijk, want een landgenoot in het geel, kreeg hartkloppingen. Niet alleen het Franse gepeupel hapte naar adem. Ook de renners snakten naar een hap verse zuurstof. Het was heet. Alsof Beëlzebub, bedrijfsleider in de hel, met zijn snikkel het vuur oppookte. Zinderend dus.
martanoafdalingvooropGiuseppe Martano, met de aluminium stuurbidons klotsend vol, danste probleemloos omhoog. In zijn wiel de gele truidrager, Magne. En dan zijn er van die vragen, die een leven lang in hersenen blijft hangen. Waarom? Had ik maar… Ongetwijfeld ook bij Giuseppe.  Die moet op stille momenten zijn besprongen door die ene vraag: had ik maar doorgetrokken op de col Bayard,  dan had ik de Tour de France gewonnen. De col de Bayard, waar Magne op ‘hangen en wurgen’ aan zijn wiel hing, en hij, Giuseppe Martano, klimmer afkomstig uit Savona, Liguria, op de deur van het Italiaanse heldenrijk stond te kloppen.
Giuseppe, benen als spiegeltjes won met een zekere reserve de etappe. Magne op zeven seconden achterstand. In Parijs zag Martano zich terug op de tweede plaats in het eindklassement: een kwartier achter Magne. Uiteindelijk volgde in 1994  de revanche, want Martano stierf op vierentachtigjarige leeftijd. Waarmee hij Magné met zeven jaar klopte.

Foto 1: Op kop Martano gevolgd door Magne. Foto 2: De afdaling van de col de Bayard, op kop Martano. Bron: Le Miroir des Sports jaargang 1934.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: