Voor Adolf wachtte de chocolaatjesfabriek

Copy of Gene Tiger JonesEen bokspartij om niks. Afgedaan met een klein alineaatje op de sportpagina. Een partij gedoemd om in de vergetelheid te zakken. Met twee tamelijk onbekende boksers. Uitgevoerd in het Berlijn van pal na de oorlog: een fijn detail. En toch… zat er een scenario in  dat filmregisseur Sergio Leone niet had kunnen bedenken. Veertien mei 1950, boksen in het Waldbühne-Amfitheater, gelegen in West-Berlijn. De zwaargewichten Adolf Kleinholdermann versus Gene Tiger Jones. Op de tribunes vijfentwintigduizend liefhebbers, waaronder veel Amerikaanse GI’s.  Kleinholdermann, vijfendertig jaar, dé lokale favoriet. Maar was ook een voormalig lid van de Waffen-SS. 
Met zijn twee meter gespierde lijf en blauwe ogen zo’n rukker waar de toenmalige Führer goedkeurend bij knikte. Na terugkomst uit krijgsgevangenschap in 1948  nam Adolf zijn oude stiel als profbokser weer op. Adolf hield wel van dem Kampf, zoveel is wel duidelijk.
En nu stond de veteraan van het Oostfront, de Ardennen én Normandie, opgevoerd als ‘warm lijk’, in een vol stadion tegen de zwarte Amerikaan Gene Tiger Jones. 
Voor Adolf, 96 kilo aan spieren en botten werd het zijn zestiende partij. Tevens zijn laatste. Wat er in de minuten voor het gevecht in de geest van Adolf omging? Ongetwijfeld een gevoel van rassensuperioriteit. Ingestampt tijdens zijn jaren bij de Hitlerjugend en de SS. Tiger Jones, zwarte jongen afkomstig uit Philadelphia, had daar schijt aan. 
kleinholdermannGene, 93 kilo bewees dat rassenleer geleuter is. De zwarte zwaargewicht had daar nog geen minuut voor nodig. Om precies te zijn achtenvijftig seconden als Jones verwoestend uithaalt. Kleinholdermann wordt uitgeteld door scheidsrechter Max Schmeling.
Gene Tiger Jones, onbewust van zijn kleine aantekening in de boksschiedenis stond tot 1954 in de ring.  Gene, met zesenveertig overwinningen nooit hoger dan de zesentwintigste plaats op de toenmalige wereldranglijst, werd na zijn bokscarrière drummer in een swingband. En Adolf Kleinholdermann? Ach gut Adolf. Groot geworden met marsmuziek, nazi-retoriek, stampende laarzen, en rauwe bokspartijen, vervolgde zijn loopbaan allesbehalve heroïsch.  De man begon een chocolaatjesfabriek. Uiteindelijk werd de voormalige SS’er ingehaald door zijn eigen verleden. In 1960 op zesenveertigjarige leeftijd, suf geslagen want dement, vertrok Adolf naar een betere wereld.

Bron: de wonderlijke database van John Brouwer de Koning.

Geplaatst in Boksen. Leave a Comment »

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: