‘Toch niet mijn Wouter’?

wouterdewildeTwee jaar geleden, tijdens een wielerkoers verongelukte Wouter Dewilde.  Met een paar regeltjes gaf deze blog daar aandacht aan. Sandy Aspeslagh,  Wouters weduwe reageerde daar emotioneel op. Stuyfssportverhalen sprak haar vandaag. Wat volgt is het dramatische verhaal van een diepbedroefde weduwe.

Vlaanderen en de koers. Hoogtepunt van de week. Ook in het West-Vlaamse Veldegem van 1 mei 2013, waar de kermiskoers op punt van beginnen staat. Met dé favoriet Wouter Dewilde. Voor Wouter en zijn vrouw Sandy is het een speciale dag. Op de dag exact negen jaar eerder verklaarden zij elkaar de liefde. Over gebrek aan supporters had Wouter niet te klagen. Zijn  ooms, tantes, ouders, schoonouders en andere fans waren meegekomen. Wouter koerste zoals altijd op het scherp van de snede. Zat in de finale met twee andere renners in de kopgroep. De slag was gevallen. De laatste ronde ging in.
Met een schoon shirt en een flesje drinken stond Wouters moeder samen met Sandy een tiental meters na de finish.  Wouter was niet alleen haar grote liefde, maar ze was met zijn moeder één van de verzorgsters.
wouterdewildesandyWouter Dewilde, drieëndertig jaar, een pursang liefhebber, werkzaam als bouwkundig ingenieur, was een ‘rappe’. Werd twee keer kampioen van België bij de Masters en zat altijd in de prijzen. ‘Allé,  Schattie’, moedigde ze hem bij de laatste doorkomst, aan.  Ze dacht nog dat hij op deze speciale dag wel de bloemen voor haar mee zal nemen.
Dan gaat de laatste honderd meter van de koers in. Drie renners spurten voor de overwinning.  Met zestig in het uur komt de finish in zicht. Een harde klap. Voor de ogen van de hele familie raakt Wouter de onderkant van een dranghek. Hij wordt gekatapulteerd. Iemand uit de kopgroep was de laatste meters té scherp van zijn lijn geweken. ‘Ik dacht, dat is toch niet mijn Wouter’, zegt een nog steeds geschokte Sandy. ‘Mijn pa was er het eerst bij. Wouter was zwaar gewond. Bloed kwam uit zijn mond en oren. Ik heb nog steeds nachtmerries van dat beeld. ’ Niet veel later wordt een bewusteloze Wouter met de ambulance weggevoerd. Sandy stapte ook in.  Ondanks alle verdriet is zij, achteraf, heel blij dat ze meeging. In het ziekenhuis had ze nog afscheid van hem kunnen nemen. Wouter Dewilde haar lief, stierf in d’r armen.
Twee jaar later kan Sandy Aspeslagh het nog steeds niet loslaten. Eén groot trauma. Haar gedachten gaan steeds terug naar die ene fatale dag. Waar méér opvallende zaken gebeurden. Een paar minuten voor de fatale sprint maakte een vader van een andere renner een foto van Wouter. De laatste keek recht en strak in de lens, alsof hij een definitief laatste beeld van zich zelf achter wilde laten.
wouterdewildesteenNadat de fotograaf afgedrukt had, werd hij vrijwel direct gebeld door zijn vrouw die bij de finish stond. Wouter was gevallen. De fotograaf, tevens ziekenverpleger, rende onmiddellijk naar de finish, waar hij probeerde Wouter te reanimeren. Dat de man ook werkzaam was in het ziekenhuis waar Wouter overleed, is zo’n vreemde toevalligheid.
Wouter Dewilde, liefdevol echtgenoot en warme vader voor zijn dochter, is nog steeds niet vergeten. In het dorp Veldegem, vlak naast de eindstreep waar hij dodelijk verongelukte, is vorig jaar een gedenksteen van Wouter onthuld, waar regelmatig een diep bedroefde weduwe treurt.

 

Foto 1: Wouter Dewilde. Foto 2: Wouter met zijn lief Sandy. Foto 3: Gedenkplaat in Veldegem.

Speciaal woord van dank aan fotografen Gino Coghe en Roland Desmet.

 

Eén reactie to “‘Toch niet mijn Wouter’?”


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: