‘Rozen verwelken en scheepjes vergaan…’

Copy of Project1Met verontrustende regelmaat kwamen de telegrammen binnen. De telegrambezorger was er kind aan huis. Als zo’n boodschap geopend werd klonk bij drukkerij én uitgeverij Franz Martin in de Querstrasse 1 in Leipzig een klein juichkreetje. Werk aan de winkel.  Dan was er weer een stayer dodelijk verongelukt. Voor Martins typografen  was het een routineklus. De cliché’s lagen klaar. Het was een kwestie van een ander tekstje zetten, en wat foto’s plaatsen. Het ‘dodenkaartje’, een lugubere ansichtkaart van zo’n gesneuvelde renner kon de pers op. En laat die laatste maar draaien. Prentbriefkaarten van  dood gevallen stayers in oplages van honderdduizenden. Uitgeverij Martin beleefde hoogtijdagen.  Franz Martin had sowieso niet te klagen. Voor hem was  het leven toch maar een pijp kaneel. Waar hij een groot deel van opeiste. Martin dobberde genoeglijk mee op de waanzinnige populariteit van de stayerskoersen. Het  begrip merchandising moet in de Querstrasse, Leipzig, zijn uitgevonden. Van ieder beetje stayer werden ansichtkaarten gedrukt. Van beeldrecht had geen mens gehoord. Die arme jongens waren allang blij dat hun kop op publiciteitskaarten stond. En mocht zo’n stakker onverhoopt dodelijk verongelukken, dat zette Franz Martin de tering naar de nering. Net zo gemakkelijk.Fritz_Theile_Trauerzug
 ‘Rozen verwelken en scheepjes vergaan, maar jouw naam zal altijd bestaan.’ Wat natuurlijk poëziealbum-geleuter is. Namen verdwijnen. Worden vergeten. Ook van Fritz Theile: op de burelen én drukkerij van Martin bekend. Fritz Theile dus.  In het Duitsland van vóór de  Eerste Wereldoorlog wereldberoemd. Fritzie, een vroeger leerling-opticien,  won in twee jaar tijd dertig grote stayerskoersen. Verdiende ruim tachtigduizend goudmark. Fritz, mooie jongen uit Berlijn, lag lekker bij het grote publiek. Zijn publiciteitsfoto’s waren niet aan te slepen. Ook Fritz tartte iéts te lang De Dood. Tijdens de Grote Pinksterprijs van Berlin, zondag 4 juni 1911, was Fritz niet alleen dé favoriet, maar beleefde hij ook zijn laatste koers. De voormalige opticien nam definitief afscheid van dit aardse tranendal. Wat groots en dramatisch gebeurde.  In de dertigste ronde kreeg Fritz een klapband. Precies ter hoogte waar zijn moeder op de tribune zat. Fritz, gelanceerd, kreeg de achteropkomende zware motor met gangmaker Reckzeh in zijn nek.
Fritz Theile, 27 jaar werd onder massale belangstelling begraven op Friedhove zu Wilmersdorf, nabij Berlijn. Waar de  gebruikelijke hysterische taferelen afspeelde. In toespraken werd gememoreerd dat Fritz nooit vergeten gaat worden.
Terwijl in de Querstrasse de persen roodgloeiend stonden, kreeg Fritz een monsterlijk gedrocht van een grafmonument, waar hij tot in eeuwigheid onder mocht rusten.
Copy of SCHEUERMANNgrafFritz werd ook herdacht met zijn dodenkaartje. Waar de jongens van Martin schijnheilig het tekstje ‘Deutschlands beliebster Rennfahrer’ op geplaatst had. De doodsengel leukte het geheel op.
Fritz Theile is al lang en breed vergeten. En zijn ‘eeuwige rust’ is ook maar betrekkelijk:  in de jaren zestig van de vorige eeuw werd zijn graf geruimd.

Foto 1: Het lugubere ansichtkaartje van Fritz Theile. Foto 2: De begrafenis van Fritz, wiens kist werd gedragen door zijn stayerende collega’s. Foto 3: Richard Scheuermann kreeg zijn kaartje in 1913.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: