’Als de klap valt, dan valt die’

Copy of benbril9Afgelopen maandag vond in het Amsterdamse Koninklijke theater Carré de achtste Ben Bril Memorial plaats. Een boksgala met zeven partijen waaronder twee wereldtitelgevechten. Stuyfssportverhalen was daarbij.

 Op de stoep speelt een straatorgel. Waarmee de toon letterlijk is gezet. Het boksgala ‘Ben Bril Memorial’ is dan ook een avondje zonder kapsones. Doe maar gewoon dan doe je gek genoeg. Evengoed zijn de VIP-tafels tot de laatste plaats bezet. In de coulissen staan obers in slagorde opgesteld. Terwijl het tot de nok uitverkochte theater volstroomt, schroeft trainer Henny Mandemaker, in de krochten van Carré, de potjes vaseline open. Henny Mandemaker, milde blik van iemand die het allemaal al heeft mee gemaakt. De man is een eiland van rust in een kleedkamer waar de spanning van de muren afspat. Maar het gaat dan wél ergens over. Zijn twee pupillen hadden zich niet voor niets jarenlang, iedere dag, uren de pleuris getraind. Kom op zeg. Probeer daar maar eens rustig bij te zijn. De meest verstokte IJzeren Hein had naar valium gesnakt.Copy of zackyoogopslag
Voor Zacky Deriouch en Rafik Haratjunan  is dan ook het uur U aangebroken. Zacky, zijn eerste gevecht als professionele vuistvechter, mag de avond openen. Een prelude die hij tot aan zijn laatste levenssnik nooit meer zal vergeten. De warming-up begint. Zacky Deriouch, met de duistere bijnaam ‘Hitman’, gaat dansen zoals alleen geoefende boksers dat beheersen. De voetenchoreografie is perfect. Adrenaline giert door aderen. In zacht Brabants accent praat Mandemaker vaderlijk op zijn jongen in. Geeft aanwijzingen waar hij op moet letten. Zacky knikt. Maar lijkt niks te horen. Bokshandschoenen gaan aan.
De temperatuur in de kleedkamer roept herinneringen op aan het reptielenhuis van Artis. Het is bloedheet. Ondanks dát roept  Zacky, dat hij nog niet warm is. Mandemaker laat zijn pupil stoom afblazen. De trainer trekt een paar platte handschoenen aan. Zacky gaat daar op slaan.
Copy of benbril3De klappen zijn snel. Angstaanjagend hard. Je moet er toch niet aan denken dat hij mis slaat. Zacky, zachte oogopslag, vuistvechter van professie, beseft dat hij op een unieke plek  zijn debuut gaat maken. Mooi hé, verzucht hij bij het feit dat hij straks in de ring staat in één van mooiste arena’s van het land. Er wordt op horloges gekeken. Het belangrijkste gevecht in de korte loopbaan van de Hitman breekt aan.
In het theater barst bombastische muziek los. Zacky komt de ring in. Trekt zijn T-shirt uit. Zacky Deriouch, jongen uit Den Bosch, weet van wanten. Heeft een titaniumharde rechtse in de aanbieding. En slaat daarmee in de  tweede ronde het licht bij zijn tegenstander uit. Carré ontploft. De Hitman wordt door de ringmicrofonist geïnterviewd. Voor zijn toekomstige tegenstanders doet de Hitman een onheilspellende mededeling door te vertellen dat dit nog maar het begin is. Als Omroep Brabant in de kleedkamer Zacky Deriouch aan het interviewen is, is Mandemaker bezig de handen van Rafik in te tapen. Trainer en pupil zitten vlak tegenover elkaar. Henny Mandemaker heeft een simpele maar effectieve bokstheorie.
Als de klap valt, dan valt die, vertelt hij. Rafik Haratjunan stond als amateur meer dan negentig keer in de ring. Won vijfenzeventig keer. Als prof wordt het zijn achtste partij. En de belangrijkste want een gevecht om de wereldtitel bij de World Box Federatie. Tegenstander Ilya Prymak. Een man die je liever niet in een donker steegje tegen wilt komen.
Copy of benbril5Rafik Haratjunan, Armeense roots, en wonend in Den Bosch, was gewaarschuwd. Evengoed kreeg de Bosschenaar tijdens het gevecht acht tellen rust. Maar wist zijn tegenstander ook pijn te bezorgen. Over aanmoedigingen geen klagen.
In de geschiedenis van Carré heeft het gebouw niet zo staan te schudden van opwinding als bij de laatste twee ronden van het gevecht. Rafik, snel, goed verdedigend, vecht en knokt zich letterlijk naar de wereldtitel. De orkaan van geluid dat het ontploffende publiek daar bij maakte deed in het centrum van Amsterdam de dakpannen los trillen. Voor Rafik Haratjunan de nieuwe wereldkampioen kwam  een jongensdroom uit. Ergens in de hemel zat zijn allergrootste supporter goedkeurend te knikken. Rafik  Haratjunan droeg zijn wereldtitel dan ook op aan zijn acht jaar geleden overleden vader. 

Foto 1: ‘Je moet er toch niet aan denken dat hij mis slaat’. Foto 2: Rechts  Zacky  Deriouch. Foto 2:  Mandemaker met Rafik Haratjunan.

Foto’s Hilco Koke. Speciaal woord van dank aan  perschef Marina Witte.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: