De tragiek van het oude circuspaard

alavoine6Geboren en getogen in Roubaix. Waar de ‘kassei’ zo’n beetje onder zijn wieg stond. Krijgt-ie  op een dag de roeping naar de koersfiets. Een carrière als kasseienstoemper gloort. Dan gebeuren er van die onbegrijpelijke dingen. In plaats van de strontpaden in Noord-Frankrijk en Vlaanderen vertrekt hij mét zijn fietsje naar het zuiden. Richting hooggebergte. De Alpen, en de Pyreneeën lonken. Jean Alavoine, jongen van de gestampte kassei, was namelijk een gevleugelde grimpeur. In de Tour van 1909, danste Jean, net negentien jaar,  richting hemel en staat  sindsdien op de uitslagenlijst als de winnaar van de achtste etappe.
Dat iedere blinde kip zijn graantje meepikt, ging met Jean niet op.  Tussen 1912 en 1914 bedwingt de Nordisc zo’n beetje alle cols met gemak en wint twee etappes. Dan breekt de Eerste Wereldoorlog los. Net als zoveel van zijn makkers brengt Jean Alavoine,  in de Vlaamse sportpers steevast Jan genoemd, die door in de loopgraven. Dat de bergkoning taai als gelooid hondenleer was, bewees hij na de oorlog. Waar andere renners, gesloopt door Duitse beschietingen en andere ontberingen, definitief de koersfiets afzweren, weet Alavoin als één van de weinigen zijn plekje in het peloton in te nemen. Alsof Jean de oorlog op hoogtestage had doorgebracht.  alavoinberg
Tijdens de Tours van  1919 en 1922  fladdert en stoempt hij zich in de Alpen en de Pyreneeën  omhoog. Zeven keer staat Jean met de overwinningsruiker.
Maar ook voor de jongens van het hooggebergte telt de  biologische klok genadeloos door.  Jean Alavoine, inmiddels vijfendertig jaar, staat in 1923 in Parijs weer aan het vertrek.  Nog één keer gaat hij zijn ouwe karkas op z’n sodemieter geven. Nog één keer sterven in grootsheid en glorie. Jean de oorlogsveteraan, de man van vele frontgevechten, overstijgt zichzelf, en  wint de zesde etappe Bayonne-Lucxhon  mét de gevreesde Tourmalet.
alavoinromp Dat Jean ook de zevende en negende bergetappe op zijn erelijst bijschrijft is aardig voor de eeuwige ranglijsten. De tiende etappe is het ‘eindje bobijntje’. Tijdens de afzink van de altijd bloedlinke Izoard komt Jean ten val. Met een gebroken arm neemt de inwoner van Roubaix afscheid van ‘zijn’ bergen.
Twintig jaar later. Zomer 1943. Criterium voor veteranen gehouden in Parijs. Op de  deelnemerslijst ook de naam van de gewezen bergkoning. Jean Alavoine, inmiddels hotelier in Parijs, kon het koersen niet laten. Wat tevens  de tragiek is van het oude circuspaard, dat de geur van de piste en het applaus niet kan missen. Tijdens de koers krijgt  Alavoin, vijfenvijftig jaar, een hartaanval.  Een paar uur later overlijdt één van de eerste engelen van het hooggebergte in het ziekenhuis van  Argenteuil.

 

Bron: Geïllustreerde Sportwereld jaargang 1923.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: