Loensende arend wint op Quartorze Juillet

Copy of ideeklimVoor héél even in het Nirwana. Renners zijn bereid daar een jaar van hun leven voor te geven. Want niets beklijft zo als winst in een touretappe. Garantie voor eeuwige roem. Al was het alleen maar voor de kleinkinderen. Het is de ultieme ontlading. Een orgasme die een leven lang duurt. Wat dat betreft kon Emile Idée zijn lol op. Maar eerst even vertellen wat er die veertiende juli 1949 gebeurde. Dat het de nationale Franse feestdag betrof, dat weet de grootste halfgare. Maar dat het nou  juist dé dag was die Emile Idée zijn leven op z’n kop zette daar had hij, als modale Franse profrenner, geen flauw benul van.
Niet dat Idée een ‘weggooier’ was. Als hij die ochtend aan de start staat van de dertiende etappe over 289 kilometer van Toulouse naar Nîmes, was hij al vierentwintig keer juichend over een finishstreep gekomen. En niet in lullige kermiskoersjes. Overwinningen in het Criterium International én kampioen van Frankrijk, daar kan je jezelf mee in de spiegel aankijken. Ongetwijfeld had Emile deze zeges onmiddellijk willen inruilen voor één etappewinst in de Tour.
Als  kopman van Île de France, een regionale ploeg van twaalf renners met de oude Louis Caput als bekendste,  lagen zijn beste jaren al achter hem. Emile, profrenner geworden in 1940, had niet zó’n beste start. Nog maar amper was zijn proflicentie op de deurmat geploft of het Duitse leger rolde in een maand tijd zijn land op. Zijn geliefde La France bezet door die gehate broche.  Dat hij niet naar Duitsland werd afgevoerd  om te werken in de oorlogsindustrie  had hij aan zijn koersfiets te danken.Copy of idee
Geef het volk brood en spelen. Wielerkoersen tijdens de oorlog, daar was geen status in te behalen. Het waren wedstrijden om de  kat zijn ‘derde oog’. Emile Idée’s carrière start pas in 1947 als hij al zevenentwintig jaar is. Zoveel tijd had hij niet meer. Maar op die veertiende juli 1949 werd zijn dag. Op zijn Peugeotfietsje, goed geprepareerd, met de oogopslag van een loensende arend, en  in godsgloeiend hete omstandigheden, komt Emile Idée in Nîmes winnend over de streep. Waarmee hij Roger Lambrecht en Marcel Dupont zijn twee medevluchters, verslaat.
Emile Idées ster flonkert nog even als hij een jaar later tweede wordt in Parijs-Roubaix. In 1950 hangt hij zijn koersfiets aan de haak.  Dat Old soldiers never die, dat is dus gelul. Maar uitzonderingen bevestigen de regel.  Emile Idée, die ouwe strijder, inmiddels drieënnegentig jaar geniet nog iedere dag, en dat al meer dan vijfenzestig jaar van die ene memorabele Quatorze Juillet in 1949.
 
Bron: Miroir Sprint, jaargang 1949.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: