Hector Heusghem, de ‘zedelijke’ winnaar

Copy of hesghemhoofdHector Heusghem, met afstand dé schlemiel uit de wielergeschiedenis. Hector, eindigde  in de Tour van 1920 en het jaar daarop als tweede in de eindklassement. Geen lulliger uitslag. Het waren koersen vol malheur en andere ongemak. Schrale troost voor Hector Heusghem als hij evengoed drie  bergetappes wint. Hector, tweeëndertig jaar, een borrelend vat vol frustratie. Zoekend naar erkenning. Een gevaarlijke combinatie. Een mix die opeens kan ontploffen.
Zeker in juli 1922 want de start van een nieuwe Ronde van Frankrijk. Voor Hector Heusghem, biologisch gezien zijn laatste kans. Nog één keer had hij zijn ouwe lijf gemarteld. Maanden van zware trainingen op zijn Thomann-koersfiets: calavarietochten door de Ardennen.  Afgetraind tot het schaambeen meldde Hector zich in Parijs. Nu moest het lukken. Winst in die voor hem zo gehate Tour de France. Dan kon hij eindelijk definitief zijn koersfiets opbergen. Wat bijna lukte.
Bijna is niet helemaal: om een onbenullig gezegde aan te halen. Want aan ‘bijna’ was die ene koerscommissaris debet. Een reglementenneuker avant la lettre. Dat Hector die ene  onbekende bobo tot aan zijn laatste uur vervloekt zal hebben, dát is zeker. Of zoals de Geïllustreerde Sportwereld in 1922 schrijft: ‘Waarlijk stond Hector Heusghem er schitterend voor en alles duidde in hem de glorierijke overwinnaar als die koerskommissaris zwaar en onheilspellend over hem het doodvonnis uitspreekt’.1923HectorHeusghem
Een doodvonnis was het bijna letterlijk. Geestelijk minder sterke renners kregen onmiddellijk suïcidale gedachten. Ga er maar even aan staan. Met de gele trui aan zijn knokige lijf, stevig op de eerste plaats én slechts drie etappes te gaan gebeurd er namelijk iets vreselijks. Zijn frame breekt. Dan was er nog niets aan het handje. Instinctief reageerde Hector wat ieder renner deed: hij wisselde van fiets. En dat ontging die ene oetlul van een commissaris niet. Die moest formeel eerst toestemming geven. Hector Heusghem kreeg een uur straftijd en eindige geestelijk gebroken op de vierde plaats in Parijs. De een zijn dood is de ander zijn brood: ook voor landgenoot Firmin Lambot. Die kreeg de eindoverwinning zomaar cadeau. Voor de Geïllustreerde Sportwereld, met veel gevoel voor onrecht, was Hector ‘de zedelijke overwinnaar’. hectorbloemDat het in de Belgische nationale ploeg op de terugreis een jolige stemming was is niet duidelijk. Wél dat ploeggenoten Firmin Lambot, Theofiel Beeckman en Alfons Standaert, in hun woonplaats een heldenontvangst van tienduizenden kregen. En Hector Heusghem? De arme Hector werd uiteindelijk toch een winnaar. Na een lang en gezegend leven stierf de dappere en inmiddels uit het collectieve geheugen gewiste ‘genaaide renner’ op tweeënnegentig jarige leeftijd. Waarmee hij Firmin Lambot met vijftien jaar klopte.

Foto 1 en 2: Hector Heusghem, Foto 3: Aankomst van de Belgische ploeg, zonder Hector Heusghem. Links met bloemen Lambot. 
 
Bron: Geïllustreerde Sportwereld jaargang 1922.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: