Kermiscoureur wint ronde van Vlaanderen

dhooghekopDe Vlaamse Kermiskoers. Ruige wereld van list, bedrog , en andere zaken, de wielergod onwelvallig. Tijdens het wielerseizoen, in ieder Vlaams dorp wel een kermis. Mét bijbehorende koers.  Soms twee. Honderden  renners aan het vertrek. Fatalistische kerels met littekens, op  knieën, en ellenbogen. Eelt op de ziel. Als ze deze niet al verpatst  hadden aan de duivel. Fietsende sujetten, bereid om voor een handvol franken de concurrenten in de hekken te rijden. Of erger. Leperikken, sluw van aard, in staat om mussen voor kanaries te verkopen. Michel D’hooghe was daar de beste van. D’hooghe, Oost-Vlaming, afkomstig uit Zele werd in 1936 met overwinningen in Westmalle, Waarschoot, Muizen, en Zwevegem, uit geroepen tot ‘Koning der Kermiskoersen’.
De Koning van een obscuur rijk, waarbij meteen  een beeld op geroepen werd van een kerel los van god.  Zo één die tubes met zijn tanden van de velg scheurde. Bij wie ‘d’n drog’ uit de oren spoot. D’ hooghe, flegmatiek, gesloten, was die ene uitzondering. Een eenzame wolf mee sluipend in het peloton, alleen koersend voor de poen. Geld bestemd voor zijn lieve moedertje. Want eerst zijn moeder. Dán de koersfiets. Die volgorde. D’hooghe, aanbeden door zijn ma, een lulletje rozenwater, met een oedipuscomplex.  Een introverte jongen, tikkeltje wereldvreemd,  waar niemand vat op kreeg. Tot frustratie van het Vlaamse journaille. Die hem als rancune in de kolommen van de sportpagina’s  weg zetten als een kermisman.dhoohgekermis
Een jaar later nam de Koning van de Kermiskoers wraak. D’hooghe liet de ruige kermiskoers voor wat die waard was en ging voor het echte werk. Ingeschreven werd voor dé grote klassiekers. Zoals de ronde van Vlaanderen.  Als opwarmertje een week eerder  de semiklassieker Antwerpen-Gent-Antwerpen. Waar in gewonnen positie de mysterieuze D’hooghe afstapte. Malheur aan zijn fiets want een gebroken frame. Om een week later af te rekenen met zijn imago én de pers. Na meer dan zevenenhalf uur over de keien te hebben gestuiterd komt Michel D’hooghe als eerste terug in finishplaats Zottegem, en neemt zijn plekje in de geschiedenis in als winnaar van ‘Vlaanderens Mooiste’, editie 1937. Om daarna direct op te lossen in de tijd. Waar een traumatische gebeurtenis aan vooraf ging. De braverik D’hooghe, moedersjantje, blij met zijn grote overwinning fietste direct naar huis om de bloemen aan zijn mammie te overhandigen. Die vrijwel direct een rolberoerte kreeg. Drie dagen later luidde de doodsklok, en stierf zij. Michel D’hooghe, prompt favoriet voor Parijs-Roubaix van een week later, stopte met koersen.
Copy of dhoogeLang hoefde moeder D’hooghe niet op haar jongen te wachten.  Daarvoor was wél die ene piloot van de Luftwaffe voor nodig. 12 Mei 1940 de tweede dag van de oorlog valt een eskader Stuka’s het station van Lokeren aan. Aan  het perron een troepentrein. Onder de tientallen doden ook de man die een enge band met zijn moeder had. Michiel D’hooghe de koning van de ruige kermiskoers, werd 28 jaar. 

Foto 1: Michel D’hooghe, foto 2: D’hooghe tweede in de kermiskoers van Namen, foto 3: winnaar ronde van Vlaanderen 1937.

 Bron: De Vlaamse Sportrevue jaargang 1935. Het Rijke Vlaamsche Wielerleven van Karel van Wijnendaele, uitgave 1943.

 

2 Reacties to “Kermiscoureur wint ronde van Vlaanderen”

  1. Velo Club Karel Van Wijnendaele Says:

    De aankomst in 1937 lag te Wetteren.
    Lees meer over de Ronde van Vlaanderen op http://www.karelvanwijnendaele.be

  2. D'hooghe Toon Says:

    Foto nr. 3 is naar mijn mening niet Michel D’hooghe. Ik bezit een foto na zijn overwinning in Wetteren in de RvV waarop hij
    met zijn palm op de schouders van supporters getilt wordt. Hij klopte in de sprint o.m. de toenmalige wereldkampioen Louis Hardiquest.
    Hij als fondrenner, als niet sprinter, waardoor hij de 2de en 3de plaatsen opstapelde. Volgens Karel van Wijnendaele
    was hij de renner die het uurrecord op zijn naam moest zetten, maar volgens D’hooghe was koersen een beroep, roem
    kwam op de tweede plaats. Een volbloed Flandrien. Noteer ook zijn derde plaats in K.ampioenschap van Belgie
    beroepsrenner in Braschaat, waar Jean Aerts als volleerde pistier in de laatste haakse bocht voor de rechte lijn van
    de aankomst een pistefiets onder hem werd geschoven, om uit het wiel van D’hooghe te komen en zijn vierde plaats
    in het Belgisch Kampioenschap te Brugge st. Andries. Zijn zevende plaats in het wereldkampioenschap te Kopenhagen
    waar hij van de Waalse bondsleiding niet naar de twee ontsnapte renners mocht rijden, omdat een Waal voorop lag.
    Zijn overwinning in de Ronde van Limburg, Grote prijs St. Niklaas, waar hij alleen voorop lag, en mijn vader bij de
    passage in Zele met de achtervolgde groep meereed als volger vanin Zele(hij moest hem enkel een drinkbus aangeven) om te vermijden dat de begeleidende auto’s de achtervolgens zouden bijtrekken. HIj was als jong renner de meest beloftevolle in Belgie, met als de bekroning ‘de ster der juniors’.
    D’hooghe was geen toevallige winnaar in de Ronde in 1937. Op de voorpagina van Sportwereld, de dag na de
    Ronde, staat geblokletterd ‘ Michel D’hooghe, ONZE FAVORIET, wint de Ronde van Vlaanderen beroepsrenners’.
    Hij was trouwens al 10de in 1936. Hij won de Ronde van Vlaanderen in het hoogste wedstrijdgemiddelde, dat pas
    in 1954 door Rik van Steenbergen werd verbeterd. De plotse dood van mijn grootmoeder in de week van zijn
    overwinning in de R.v.V. is naar mijn gevoel geen pyrrusoverwiinning. Het is tragisch, maar zij heeft het besef
    ervaren dat haar zoon bereikt had, wat hij altijd wou bereiken.
    Uit zelfrespect heeft D’hooghe nooit willen deelnemen aan de Ronde Van Frankrijk (hij was niet in dienst van een
    Franse ploeg), renners werden daar behandeld als slaven. Men moest zelfs zijn haar van de benen scheren, omdat
    de luizen op de povere slaapplaatsen (stallen) een verschrikking was. Bovendien waren de Fransen zeer onsportief.
    Onze West-Vlaamse renners konden deze omstandigheden beter verdragen.
    D’hooghe was vooral een zeer sterk renner.(tiype Hennie Kuiper). Hij werd dikwijls van de eerste plaats afgehouden,
    door renners die meer snelheid aan de meet hadden. Vergeet niet, op de erelijst van de Ronde van Vlaanderen,
    staan alleen echte kampioenen, die niet van het zweet van de anderen hebben geprofiteerd, daarvoor is de koers
    te lang en te hard, Vlaanderen waardig.

    Toon D’hooghe, Opwijk.
    tel: 052350947


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: