Prachtige palmares bleek een pyrrusoverwinning

hennybrommerTwee, met letters  bedrukte linten, bijeengehouden door een strik. De tekst, in gouden letters, onthult  dat het een trofee betreft,  gewonnen tijdens een koers achter Batavusmotoren, in juni 1965. De linten, stoffig,  jarenlang vergeten in een schuur, behoorde bij een overwinningskrans. Wat een mooie herinnering aan langvervlogen tijden had moeten  zijn, roept bij Henny Marinus tweeslachtige gevoelens op.
In zijn woning,  hartje Jordaan,  mijmert Marinus,  nog vaak over die ene gedenkwaardige week, waarin hij, als modale wielerprof, was gecontracteerd voor een zesdaagse koers achter kleine motoren, met finale in het Olympisch Stadion. Een week waarin Marinus als outsider gereputeerde  internationale baanrenners ‘les gaf’. Van de zes koersen gingen er drie overwinningen richting Jordaan. Wat een prachtige palmares had moeten zijn werd uiteindelijk een pyrrusoverwinning. Had hij maar niet gewonnen.  Misschien, héél misschien, was de  profcarrière van Henny Marinus anders verlopen. Was er meer gewonnen dan die twaalf koersen.
Tijdens die zesdaagse, bijna vijftig jaar geleden, stond Marinus daar helemaal niet bij stil. Henny Marinus een jonge Amsterdamse profrenner, in bloedvorm, soepel draaiend  achter Batavusbrommertjes, vernederde  onbewust kampioenen als een Peter Post en Rik van Steenbergen. Zonder kwade bijbedoelingen. Marinus wilde gewoon laten zien wat hij kon. Gaf  waar voor zijn verdiende contract.OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Een halve eeuw verder, ziet hij nog  Post, met een woedende kop, zittend in de kleedkamer strak kijkend naar de grond. Henny Marinus, trainingsmaat van Post, lid van dezelfde club, makkers, had in de belevingswereldje van de Zesdaagse Keizer een grote fout gemaakt. Een fout die hem niet alleen zijn carrière, maar de rest van zijn leven bleef achtervolgen. Peter Post, de grote Zesdaagserenner, de man die Parijs-Roubaix won, en later het begrip ‘ploegleider’ een nieuwe dimensie gaf, heeft het Marinus zijn hele leven kwalijk genomen dat hij door hem te kijk werd gezet. Peter Post dus, een monument in het Nederlandse wielrennen, bleek een miezerig,  geborneerd, rancuneus kereltje te zijn. Die geen gelegenheid voorbij liet gaan, ook in het latere maatschappelijke leven, om Marinus dwars te zitten.
Gooide Post wel eens wat kruimels naar zijn trainingsmakkers, ook beroepsrenners door, samen met hem, een grote baankoers of een zesdaagse te rijden. Marinus werd overgeslagen. Aan zo’n geschonken contractje hing wél een prijskaartje. De door Post benaderde renners dienden wél de zolen van Posts koersschoentjes schoon te likken. Wat gebeurde. Henny Marinus géén opportunist, miste deze eigenschap. Was daar te trots voor.
Henny Marinus, telg uit een oeroud Jordanees geslacht, kijkt niet met wrok om. Rancune is hem vreemd. In de herfst van zijn leven, 76 jaar oud, brengt hij zijn dagen alleen door in zijn knusse ‘woninkie’ aan de Goudsbloemstraat. Hoewel zijn gezondheid hem in de steek laat maakt hij ieder dag met zijn hondje een wandeling door de buurt.  Daarbij denk hij aan Annie zijn grote liefde, tien jaar geleden overleden. Marinus mist haar ieder minuut van de dag.
lintknipHenny Marinus en Peter Post wiens sportlevens elkaar kruisten. Twee tegenpolen. Al was het alleen maar om de lichaamslengte. De boomlange Post versus de kleine Marinus. De zesdaagse kampioen en de ‘kleine kampioen uit de Jordaan’. 
En wie van die twee als mens écht groter was? Stuyfssportverhalen weet nu al het antwoord…

Foto 1: Op kop Henny Marinus gevolgd door Peter Post. Affiche, van een andere koers,  uit de collectie van Hans Middelveld waarvoor dank.

Dit verhaal, evenals alle andere verhalen op Stuyfssportverhalen, mag niet zonder mijn toestemming elders geplaatst worden noch op Facebook.

3 Reacties to “Prachtige palmares bleek een pyrrusoverwinning”

  1. Rob Duin Says:

    Leuk om deze Batavus brommers te zien ….ooit in 1967 reden deze brommers bij de opening van de Betonnen Alkmaarse wielerbaan….in een koers met o.a. Cees Stam maar die moest achter gangmaker (stayer) Pelser rijden maar die man kon onmogelijk schakelen met die Batavus ….na geruime tijd in zijn 1 te hebben gereden bij het inrijden zag iedereen wel dat het met Pelser niet ging lukken …Gelukkig bracht Herman Krott (wijlen) uitkomst Herman trok de witte overall aan van Pelser sprong op de Batavus en reed met Cees Stam een super koers op het beton van de net geopende Alkmaarse wielerbaan….

    Overigens was gangmaker Pelser een gerespecteerd vakman op de motor ……maar niet op de Batavus brommert….

    gr. Rob Duin…..

  2. Bap van Breenen Says:

    Hoi André.
    Mooi stukje over Marinus maar hetzelfde verhaal stond al in deel 1 van mijn serie
    ,,Klasbakken en mindere goden”. Ik heb er echter niet bij vermeld dat het niet zonder
    mijn toestemming mocht worden overgenomen. Verschil moet er zijn!
    Groeten,
    Bap van Breenen

    • stuyfssportverhalen Says:

      beste Bap
      Dat is dan louter toeval. Van het bestaan van jouw boek ‘Klasbakken en mindere goden’, is mij totaal onbekend.
      Laat staan dat ik dat gelezen had. Mijn stuk is gebaseerd op een interview die ik met Hennie Marinus had.
      Dus ik heb jouw toestemming helemaal niet nodig.

      vr. gr.
      andré


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: