Het Boze Oog van Jules Guende

Copy of fabreGeesten kun je niet oproepen. Of toch wel? Mocht er dan tóch contact aan gene zijde zijn dan mag Jules Guende het één en ander uitleggen. Jules, fotograaf in het ruige Marseille van rond 1900. Stad van hoeren, pooiers, zeelui, het Vreemdelingenlegioen én de Corsicaanse maffia. Ongure omgeving waar in stegen en sloppen de jongens van de French Connection zich al aan het warmlopen waren. Waar een mes trekken in een kroeg net zo gewoon was  als een goed glas absint achteroverslaan.
Inspiratie genoeg voor fotograaf  Guende, zal je zeggen. Nee dus. Jules, brave sul, beperkte zich tot stadsgezichten, saaie statieportretten van dorre mensen, maar maakte met zijn camera ook wel eens een uitstapje naar het wielrennen. Niet vaak. Een paar keer. Godzijdank, want om je als renner door Jules op de lichtgevoelige glazen plaat te laten zetten was een bloedlinke aangelegenheid. Jules Guende beschikte namelijk over Het Boze Oog. Studio Guende nam onbewust de term ‘vereeuwigen’ wel héél letterlijk. Albert Oreggia en Louis Fabre, twee jonge lokale stayers, lieten een foto van zich maken:  altijd leuk voor de supporters. Jules was de fotograaf van dienst.fabreknip
Oreggia en Fabre helden op de Zuidfranse wielerbanen, talenten op punt van doorbraak, wisten niet wat voor naderend onheil boven het hoofd hing. Nadat het vogeltje uit Jules’ kiekkast was ontsnapt, stierven Albert en Louis enkele weken later. Of de fotograaf een verbond met Jezabel had… In april 1904 was dat ieder geval aan de aandacht van de lokale exorcist ontsnapt.  Oreggia, Fransman van Italiaanse afkomst, in zalige onwetendheid samen met gangmaker Dantin, op het velodrome van Marseille. De macabere fotograaf,  aan de rand van de wielerbaan, hoofd onder een zwarte doek,  rechteroog voor de lens drukte op het juiste moment af.  Nadat  Oreggia, vierentwintig jaar, trots de eerste foto’s aan de fans  had uitgedeeld viel hij tijdens een stayerskoers op de plaatselijke velodroom hartstikke dood.
Copy of oregeaLouis Fabre, met zich zelf ingenomen, had zich zorgen moeten maken.  Opgetogen over de foto waarop hij verwachtingsvol, bijna aandoenlijk trots, in Jules’ lens kijkt, had een gewaarschuwd man moeten zijn. Louis, was veel te euforisch.Voor de openingskoers op de wielerbaan van Aix-les-Bains prijkte zijn naam als één van de vier stayers op de affiches. Die derde zondag van april 1905 zal ook Louis Fabres  laatste zijn op dit ondermaanse. Tijdens de koers kwam Fabre ten val en sloeg met zijn hoofd tegen de balustrade. Louis Fabre, ‘een jonge renner die veel beloofde voor de edele rensport’, zoals de krant schrijft,  werd  twintig jaar.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: