Le Roi daalde als een gemankeerde schildpad

ezsquarklimStuyfssportverhalen had nóóit van hem gehoord. Maar een stapel  Franse sportbladen uit de jaren dertig, op de Deventer boekenmarkt gescoord, bracht uitkomst. Sportblaadjes, op slecht papier gedrukt maar met adembenemend mooie foto’s. Zoals van die ene klimmer in een duidelijk vooroorlogs decor.  Federico Ezquerra was dan ook niet zomaar een grimpeur maar de Koning van het Hooggebergte.

Hij was de wegbereider voor een heel lange rij Spaanse klimgeiten. Van die donkerharige mannetjes met strakke, uit de vel stekende jukbeenderen, donkerbruine ledenmaten en diep in de kassen weggezonken ogen. Kerels die met moeite het peloton konden volgen maar bij het opdoemen van de cols nerveus werden, van prettige opwinding wel te verstaan. Le Roi de la Montagne kopten de sportblaadjes over hem. Mooie en toepasselijke bijnaam voor Federico Ezquerra. Federico, de onbetwiste heerser van de Galibier, waarmee hij een haat-liefdeverhouding had.  Op de flanken van de meedogenloze Galibier, zevende etappe,  Tour editie 1936,  liet Federico, drie jaar achterheen  zien waarom hij in zijn land meer dan dertig zware klimkoersen had gewonnen. In het desolate landschap van de Galibier, tussen de sneeuwvelden, over met losse steenslag bezaaide slechte wegen, danste Le Roi, pompende longen vol ijle zuurstof, met minuten voorsprong alleen omhoog. Om de 2650 meter hoge top met ruim drie minuten voorsprong op landgenoot Berrendere te scheren. 
Federico Ezquerra had ongetwijfeld in het rijtje Tourwinnaars voorgekomen, als… als Federico niet die éne grote makke had: hij daalde als een gemankeerde schildpad.  Federico was bang. Trok zijn remmen aan tot de velgen roodgloeiend stonden en het rook van de remblokjes kwam. Geef hem eens ongelijk. Dalen, met doodsverachting rakelings langs enge afgronden,  over met puin bezaaide wegen was alleen weggelegd voor desolate, op roem jagende idioten. eszquicitroen
Federico Ezquerra, tragisch figuur. Stond tijdens zijn zestienjarige profcarrière die duurde van 1928 tot 1944, maar drie keer aan het vertrek van een Ronde van Frankrijk. De Spaanse burgeroorlog gevolgd door de Grote Wereldbrand voorkwam dat hij maar één etappe in La Douche France won. En wie de bewuste etappe over de Galibier gewonnen had? Dat was een kerel die nooit van zijn leven één berg gezien had. In Zeeuws-Vlaanderen is de steilste beklimming die van de opgang naar de dijk van de Westerschelde, maar dat weerhield Theofiel Middelkamp niet om eeuwige roem te schrijven. Theofiel was de eerste landgenoot die een touretappe won.  

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: