Jean Brunier was er gek genoeg voor

recordman9Hij schoof zijn hoed achterover, krabde gedachteloos aan zijn ‘klokkenspel’ en keek met voldoening naar het monster dat hij geschapen had. Even daarvoor had Leon Lauthier, gangmaker én constructeur, het laatste moertje in het aluminium gedraaid. Drie maanden was hij bezig geweest met het bouwen van de ultieme gangmaakmotor. Maanden van noeste arbeid, maar dan had je ook wél wat. Hoewel het begrip aerodynamisch nog uitgevonden moest worden had Lauthier met behulp van aluminium schermen, zijn gangmaakmotor getransformeerd tot een huiveringwekkend projectiel op twee wielen, compleet met windscherm én de meedraaiende rol vlak tegen de motor aan. 
Ondanks de euforie had hij toch een vervelend knagend gevoel. Want waar vind je een renner die goed, maar ook gek genoeg is om achter zijn gemotoriseerde monster te rijden, om het werelduurrecord van die Leon Vanderstuyft te verbeteren. Een jaar daarvoor, in 1924, had de Vlaming, op het autocircuit van Monthléry het van 1909 daterende record van de Fransman Guignard verbetert tot honderdvijftien kilometer. Schande voor Frankrijk. Op Frans grondgebied notabene werd de ganse natie vernederd door een Belg. Of Jean Brunier daar ook zo over dacht is niet duidelijk.  Jean was namelijk een beroepsrenner die alleen koerste voor de poen en niet voor ‘volk en vaderland’. Brunier geen ‘weggooier’, want was een gewezen nationaal kampioen op de weg, won de semi-klassiekers Parijs-Bourges, Parijs-Soissons en werd in 1922 tweede  in de ronde van Vlaanderen. En toen was de koek op. Jean, 28 jaar, reed geen platte prijs meer, stond stil. Voor Lauthier een buitenkansje.lauthier
De voormalige nationale wegkampioen hoefde niet lang na te denken. Een paar dagen na zijn overstap naar het stayeren, raasde Brunier, achter Lauthier, naar de angstaanjagende snelheid van over de honderdtwaalf kilometer.
En op zondag 1 november 1925, zo had Brunier aan de pers verzekert,  was hij van plan het record van Vanderstuyft erop te leggen.   Terwijl de tribunes van Monthléry stampendvol zaten, Brunier nog op de massagetafel lag, was gangmaker Lauthier bezig om het door hem ontworpen communicatiesysteem te installeren. Op zijn hoofd een soort laskap, die door middel van een tuinslang verbonden was aan een op zijn rug bevestigde trechter, kon de gangmaker al oortoeterend zijn poulain opjutten. Door de harde wind, die pas rond vier uur in de middag ging liggen, vond start plaats om half vijf. Binnen twee kilometer lag de snelheid boven de 127 kilometer en na drie kwartier stond de kilometerteller op negentig.
Fietsen op twee centimeter achter een projectiel, bloedlink, maar in het donker is het Russisch roulette. De laatste vijftien kilometer van de recordrace vond in het pikkedonker plaats. Gangmaker Lauthier, die de aanwijsborden langs de baan niet meer kon lezen, besloot de vuurspugende motor midden op de weg te gaan rijden, wat meer meters betekende.
fietsbrunierVoor Brunier maakte dat allemaal geen reet uit. De man stond op scherp, zag alleen maar de roem en het geld wat dat opleverde en rouleerde lekker door. Na een uur  klonk over de autopiste het eindschot en was de eer van Frankrijk gered.  Leon Lauthier én  Jean Brunier mochten hun plaatsje in de sportgeschiedenis innemen: de kilometerteller stond honderdtwintig kilometer. 
Jean Brunier moet ongetwijfeld tot in 1981  met veel genoegen aan zijn desolate race gedacht hebben. In dat jaar vertrok Jean, 84 jaar, naar een Betere Wereld. 

Foto 1: Leon Lauthier en Brunier, Foto 2: ‘Oortoeterend zijn poulain opjutten’. Foto 3: Jean Brunier.

Bron: Les Miroir des Sports, jaargang 1925.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: