De man met de stalen kin

Eigen schuld dikke bult. Moet je maar niet je  hoofd boven een loopgraaf uitsteken, zelfs niet voor één seconde. Grote kans dat je dan kogels terug kunt koppen. Aan het front bij Verdun waren de sluipschutters goed ingeschoten. Ondanks die waarschuwing deed hij dat toch. Een buitenkansje voor die ene Duitse soldaat. Vlak nadat Heinz de haan van zijn geweer overhaalde ontdekte een verbijsterde Eugène Criqui dat hij voortaan als  kaakloze door het leven moest. Heinz’ kogel was verwoestend. Criqui’s complete onderkaak was weg geschoten.
Eugène, voor de Eerste Wereldoorlog een Franse profbokser. Had ondanks zijn jonge leeftijd al zestig keer in de ring gestaan en won al zijn gevechten. Criqui, vedergewicht én knock-outspecialist in 1914 als vrijwilliger in Franse legerdienst gegaan, verdween voor twee jaar in een lazaret waar hij door een chirurg werd opgelapt.
De laatste maakte van een geitenbot opgevuld met vlees uit Criquis been, een nieuwe kaak. Boksers per definitie tikkeltje rare jongens. Ook Eugène. De man met een gammele nep kin wilde weer de ring in. De chirurg die de bui zag hangen nam de jonge bokser  opnieuw onder het mes, en knutselde een nieuwe kinnebak. Van staal!  Een stalen kaak, de ultieme droom voor iedere bokser.
George Cravat in 1917 eerste tegenstander van Criqui,  had zo zijn twijfels aan de kwaliteit van het metaal, en plaatste in de eerste ronde een verwoestende rechtse op dé kin. George brak bijna zijn hand. En verloor het gevecht. Eugène Criqui moet dat euforische gevoel van onoverwinlijkheid hebben gehad.  Na George Cravat stond de oorlogsinvalide nog drieënzestig keer in de ring, verloor twee keer op punten maar sloeg wél  tweeënvijftig  keer een tegenstander knock-out. En werd ook nog eens Europees kampioen. Zijn naam vloog door de wereld. In het Amerika van 1923 zagen ze goud in de Fransman. Promotor O‘Rourke regelde een gevecht om de wereldtitel. In een kolkend en kokend New Yorkse Polo Ground voor meer dan vijftigduizend liefhebbers trof  de inwoner van Parijs heersend wereldkampioen Johnny Kilbane. Voor de man die de hel van Verdun overleefde moet die brullende massa niet meer zijn geweest dan wat prettig geroezemoes en haalde vervolgens in de zesde ronde Johnny neer.
Wereldkampioen Eugène  Criqui, contractueel vastgelegd dat hij binnen zestig dagen zijn titel in New York moest verdedigen.  Uitdager was Johnny Dundee. En die wist wel een antwoord op die stalen kin. Dundee, een sluwe Ier, had zijn handbandages ondergedompeld in een bak gips.  Met cementen vuisten brak Johnny Dundee in de eerste ronde de stalen kin.  Frankrijks hoop, hield het nog vijftien ronden vol maar verloor toch op punten. 
Eugène Criqui, slechts vierenvijftig dagen wereldkampioen, stierf in 1977 op vierentachtig jarige leeftijd. In 2005 werd hij opgenomen in the International Boxing Hall of Fame.

Foto 1: De zesde ronde om de wereldtitel vedergewicht. Johnny Kilbane wordt zojuist wakker. Foto 2: Eugène Criqui, Foto 3: Ondanks zijn nederlaag kreeg Criqui in Parijs een groots welkom.

Bron: Geïllustreerde Sportwereld jaargang 1922 en 1923,  Revue der Sporten jaargang 1923, Les Sports Illustress jaargang 1919, de site Boxing Records.

3 Reacties to “De man met de stalen kin”

  1. eric van oostrom Says:

    Even een aanvulling en een correctie. Johnny Dundee was een geboren siciliaan. Een grote naam in de historie van de bokssport. Zijn echte naam was Giuseppe Carrora en zijn bijnaam was de Scottisch Wop. Vrijvertaald betekend dat zoiets als de schotse ( Dundee is een schotse naam ) spaghettivreter. Veel niet anglo-amerikaanse boksers namen in die tijd om commerciele redenen een engels klinkende ringnaam. Toen hij Eugene Crique in 23 na 15 ronden op punten versloeg en ondertussen nog 4 knockdowns scoorde, had hij al bijna 300 gevechten als professional achter de rug. Dat verhaal van de bak cement komt uit de duim van een of andere persmuskiet. Hoewel geharde bandages met het zog. plaster of paris wel degelijk af en toegebruikt werden, had Dundee ze tegen Criqui absoluut niet nodig. De siciliaan was een uiterst behendige bokser, die afgetraind uit een hogere gewichtsklasse kwam en al veel grotere en betere tegenstanders als Criqui in de ring had ontmoet. Hoewel Criqui als een fusilier 15 ronden naar voren marcheerde, was het een monotoom gevecht. Criqui miste een paar stoten, Dundee trof, Criqui´s reactie was weer in het luchtledige en hij liep weer op een paar treffers.
    Johnny Kilbane, de bokser waarvan Criqui de titel won had helemaal geen trek in Dundee gehad, maar had om zijn titel tegen Criqui te kunnen verdedigen contractueel moeten beloven, dat de winnaar binnen 60 dagen de titel tegen de belangrijkste uitdager (Dundee) op het spel moest zetten. De 34 jarige Kilbane, die de vedergewichttitel al 11! jaar in zijn bezit had liep al lang op zijn laatste benen en was al sinds 1921 niet meer in de ring verschenen. Hij wilde zijn lucratieve titel wel zo lang mogelijk uitmelken. Criqui was daarom de ideale uitdager. De amerikanen hadden uit ervaring weinig ontzag voor de europese bokstop, maar Criqui was met zijn oorlogsverleden en prothese een prachtig te verkopen human interest story aan het amerikaanse publiek, die de onbekende grootheid ondanks zijn 122 geleverde gevechten nog nooit in de VS in actie hadden gezien. Kilbane bleek echter niets meer in de kast te hebben en werd verrassend eenvoudig afgedroogd. Vervolgens was het dan wel aan Criqui om de ondankbare taak op zich te nemen om de number one challenger een halt toe te roepen. Zo heeft hij uiteindelijk maar weinig financieel rendement uit zijn kampioenschap weten te halen.
    Hoewel Criqui publicitair bekend stond als de man met de ijzeren kaak, was het restant van zijn onderkaak waarschijnlijk herbouwd met een zilveren plaat, draad en -hierop lopen de lezingen uiteen- een stuk bot van een geitendijbeen. In elk geval was Criqui na zijn rentree een veel agressiever gaan boksen. Voor de oorlog was hij al in het bezit van een meer dan pittige stoot, maar juist – zo luidt de lezing-om zijn kaak te beschermen ging Criqui er na de oorlog vol in. Het idee was om een snelle beslissing te forceren zodat hij dan zelf minder hoefde te nemen. Blijkbaar werkte dat voor hem. Een chronische handblessure zorgde ervoor, dat hij na zijn titelverlies nog maar 7 partijen bokste.

  2. stuyfssportverhalen Says:

    Dag Eric en bedankt voor je reactie. Mijn bronnen zeggen iets anders: De manager van Criqui, Robert Eudeline, verzuimde, voor het gevecht, de bandages van Johnny Dundee te controleren. Een blunder die Criqui hem, voor de rest van zijn leven, nooit meer vergeven had. Nog even over die ‘stalen kaak’. Zowel de Geïllustreerde Sportwereld, Sport-Illustratie en Les Sports Illustres, hebben het wel degelijk over een stalen kin, want stalen platen. Dat Dundee een geboren Siciliaan was werd nergens in de verslagen genoemd, wel, in de Revue der Sporten, dat hij van Ierse afkomst was.

  3. eric van oostrom Says:

    Hallo André,
    Dat ze in de Revue der Sporten Dundee als ier aanduiden, geeft maar weer eens aan, dat ze bij de Revue nog maar weinig wisten over de bokssport. Google Johnny Dundee maar eens.
    Deze algemene sportbladen zijn als bronnen niet maatgevend en vaak zelfs slecht geinformeerd. Heb er veel voorbeelden van. Dit soort verhalen verdienen crosschecking bij kranten en specifieke boksbladen. De Revue en de ander genoemde bladen zijn algemene sportbladen met journalisten, die de bokssport er een beetje bijdeden. Je kan het vergelijken met de huidige situatie bij de dagbladen. De boksboeken maken melding van de zilveren plaat, maar een stalen kaak klonk publicitair beter.
    Het verhaal van Eudeline en Crique is een klassiek verhaal, waar de bokser na zijn nederlaag totaal in ontkenning blijft leven en de schuld in externe zaken zoekt. Ik kan er uit mijn hoofd zo nog 1000 oplepelen. Als Dundee werkelijk 15 ronden op Criqui had ingebeukt met – zoals hierboven beweerd- cementen vuisten- had Criqui het niet overleefd. Hij was niet van beton, maar alleen maar taai. Wedstrijdverslagen geven een duidelijk beeld van een eenzijdig gevecht waar Criqui, die de slagenwisseling zocht, geen vat kreeg op zijn veel bewegelijkere tegenstander, die hem deed missen en bestookte met een slagenregen. Vergeet niet, dat Criqui voor de lang uit roulatie gewezen Kilbane slechts bedoeld was als een opwarmpartijtje voor diens onvermijdelijke ontmoeting met zijn gedoodverfde opvolger.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: