Op bietensap naar een wereldrecord

Overeenkomsten zijn treffend.  Want beiden getroffen door kanker. En alle twee zijn ze genezen. Dan ga je compenseren, wil je jezelf bewijzen dat je het kunt. Dat je maling had aan die vreselijke ziekte. Dat je lichaam de hele wereld aan kan.  Dat doe je dan op de racefiets. Waarbij de één dat deed met behulp van een apotheker, en de ander met zo iets simpels als bietensap. Lance Armstrong en Maas van Beek. Hoe het met Lance vergaan is weten we. Maas van Beek nog niet helemaal.
Over Van Beek had Stuyfssportverhalen als eerste regelmatig geschreven. De man is namelijk  een fenomeen. Ga er maar even aan staan. Van Beek zevenenvijftig jaar. Met een lijf van een jonge Griekse god. Liet de hele wielerwereld versteld staan door in Moskou, het  werelduurrecord achter de derny, met 66.288 meter, te verpulveren. Waarbij hij het oude record verbrak van Mathé Pronk, een jonge beroepsrenner. En dat laatste stak. Althans bij Pronks begeleiders. Die deden alles om Van Beek in het diskrediet te brengen. De verdachtmakingen waren niet van de lucht. Gesuggereerd werd dat Van Beek dat deed op een fiets die niet  voldeed aan de UCI-normen. Van Beek strafte dat af om door nogmaals het record te verbreken. Maar dan wel onder toezicht van de UCI.
Maas van Beek, mag dan wel de constitutie hebben van een jonge kerel, ook voor hem tikt de biologische klok genadeloos door. Als een grootste finale, maar ook als afscheid van de topsport wil hij nog één keer knallen. Komende woensdag, 24 oktober,  krijgt dat ouwe, maar gespierde lijf nog één keer op zijn sodemieter: Van Beek gaat op de wielerbaan van Moskou zijn eigen record aanvallen. De voorbereidingen, meer dan een jaar, waren Spartaans. Een blik op zijn trainingslogboek doet een gereputeerde professional wit wegtrekken. Met als finale drie helse weken in het Sierra Nevada-gebergte.
Een uur lang voluit fietsen achter een derny, die tegen de zeventig kilometer loopt. Die pijn! Moet vréselijk zijn. Middeleeuwse beulen loopt daar het kwijl van uit de mond. Volgens Van Beek kan dat alleen maar met een surplus aan extra zuurstof. Van Beek sliep daarom thuis weken in een hogedruktent.
In de Siërra’s, op een hoogte van drieduizend meter, werd er iedere morgen drie uur gerend. Onder extreme weersomstandigheden, gegeseld door sneeuwbuien, klauterend over ijs- en sneeuwvelden  richting top. Haalde mountainbikers in. Maas van Beek was niet alleen. Zijn trainingsmaatjes waren leden van de nationale Russische Skicrosscountryploeg. Trainde met drie wereldkampioenen en een Olympisch kampioen. In de middag ging de recordhouder nog even een uurtje los op de fietsergometer. Van Beek heeft niet alleen extra zuurstof nodig, maar ondersteunt zijn lijf ook met bietensap. Volgens hem hét probate middel om te herstellen.
Komende woensdag weten we meer…

Foto 1: beschikbaar gesteld door Maas van Beek. Foto 2 en 3: Rob Duin

Eén reactie to “Op bietensap naar een wereldrecord”


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: