De Blonde, een held zonder glorie

Ronde van Frankrijk, synoniem met vakantiegevoel. Drie weken iedere dag topsport op de televisie. Mooie verhalen én foto’s in de bladen. Stuyfssportverhalen gaat ook mee met de waan van de dag. Even geen horrorverhalen over doodgevallen stayers. Tijdens de Tour  mooie en unieke ‘plaatjes’ uit zijn archief. Uiteraard met betrekking tot de Tour. Vandaag de vierde etappe van de Tour 1923, Le Sables-d’Olonne. Dé etappe waarin Albert de Jonghe eindelijk eens won.

Twee overwinningen tijdens een carrière die  dertien jaar duurde.  Een erelijst zo dik als een shagvloeitje. Niet om over naar huis te schrijven.  En toch zijn er legio hedendaagse beroepsrenners die voor zo’n uitslagenlijstje  bereid zijn om bij zich zelf een vinger af te laten hakken. Winst in Parijs-Roubaix en een etappe in de Tour de France: garantie  voor eeuwige roem en bekendheid. En met dat laatste is het met  Albert de Jonghe helemaal mis gegaan.
‘Berte’ de Jonghe,  is totaal weggezakt in de Vlaamse modder der vergetelheid. Ten onrechte. Stuyfssportverhalen gaat die ouwe kasseienvreter daar even uit trekken.  De Jonghe, blond struis, fietste meer dan dertien jaar bij de profs. Stond negen keer aan de start van een Ronde van Frankrijk. De West-Vlaming had als een ‘groot’ renner de geschiedenis ingegaan als  hij niet een sprint van een geamputeerde schildpad had.  Berte moest het van de aanval hebben.  En de juiste moraal. ‘Als ik  geen goesting heb laat  ik het steken’, liet hij ooit een journalist opschrijven. De Blonde afkomstig uit Middelkerke, had in Parijs-Roubaix wél goesting. Met zeven minuten voorsprong en met een gemiddelde van vierendertig in het uur, stuiterde hij door De Hel. Zijn naam staat sinds 1922 op de erelijst van deze klassieker.  
Zijn tweede en laatste overwinning kwam een jaar later. Vierde etappe van de Tour de France, editie 1923. Albert de Jonghe had eindelijk weer eens van die ouwerwetse fijne goesting. Voelde de benen niet en klapte vanuit de start weg. Bij de finish zagen ze hem pas terug.
Ongetwijfeld heeft Berte aan zijn twee overwinningen tijdens zijn lange leven nog vaak en met veel genoegen aan terug gedacht. De Jonghe, een held zonder glorie, stierf in 1981 op zevenentachtig jarige leeftijd. In Middelkerke zijn ze De Blonde nog niet vergeten. Jaarlijks wordt daar de ‘Grote Prijs Albert de Jonghe’ verreden, een wielerkoers voor amateurs.

Foto 1 en 2: De Jonghe op de col de Izoard, en na zijn overwinning in Parijs-Roubaix.

Bron: Geillustreerde Sportwereld jaargang 1923, ‘Het Rijke Vlaamsche Wielerleven’uitgave 1942.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: