Na eeuw verdwijnt stuk cultureel sporterfgoed

Het pand is al verkocht. In de framebouwerij wordt de laatste hand gelegd aan het allerlaatste frame. Na bijna een eeuw actief te zijn geweest sluit Rih-Sport eind mei voorgoed de deur. Dan verdwijnt er niet alleen een stuk cultureel erfgoed maar ook een brok vaderlandse wielergeschiedenis. De Amsterdamse Westerstraat, thuisbasis van Rih, zal nooit meer dezelfde zijn.

Hij moet wel, roept Wim van der Kaaij, eigenaar van Rih-Sport. Van der Kaaij wordt er ook geen jaartje jonger op. Vijfenzeventig jaar is hij. Niet dat je hem dat geeft. Zelf fietst hij nog regelmatig zijn toertochtjes. Op wel merk? Wat dacht je zelf!  Van der Kaaij gaat nog iedere dag opgewekt naar de Westerstraat, heeft er nog steeds zin in. Maar ook voor hem tikt de klok  genadeloos door. Zelf probeert hij het merk Rih nog voort te laten bestaan. Met drie geïnteresseerden kopers  is hij in onderhandeling. Er wordt gezocht naar een pand ergens in Amsterdam.
Van der Kaaij, drieënzestig jaar betrokken bij zijn Rih, wil dan adviseur blijven. Maar het begrip ‘Rih Westerstraat’ is dan over en uit. Eén brok wielergeschiedenis, bijna een eeuw oud, is voorgoed voorbij. Rih liep parallel met de historie van de vaderlandse wielersport. Het aantal wereldkampioenen  op het Amsterdamse merk loopt in de zestigtal. Er was een tijd dat ieder zichzelf serieus noemende renner een Rih onder zijn kont had. Met de komst van bulkladingen kunststofframes uit het Verre Oosten kwam de klad. Van der Kaaij bleef trouw aan de stalen Reynoldsbuis. Beetje gelijk had hij wel. Na een decennia carbon- en aluminiumfietsen komt heel langzaam de belangstelling voor het stalen frame weer terug. Voor Rih te laat.
Speciaal voor Stuyfssportverhalen laat Van der Kaaij zijn framebouwerij zien. Via een gangetje en trap te bereiken. Alleen al die trap. De treden zijn uitgesleten van miljoenen stappen. Hoeveel kampioenen hadden deze al niet beklommen? De framebouwerij. Meer dan zeventig jaar de kraamkamer van Rih. Ooit het heiligdom van Willem Bustraan, legendarisch framebouwer. De geest van Ome Willem Bustraan waart nog altijd rond. Je verwacht hem elk moment in zijn stofjas te trap op te horen stommelen. Willem van der Kaaij pakt nog maar even een vijl en slijpt en werkt een frame bij. Zijn allerlaatste.
Rih-Sport. Je voelt, ondergaat en ziet om je heen de historie. Foto’s van al lang vergeten kampioenen. Fietsen! En niet zomaar een karretje. Achteloos in de hoek staat de stayersfiets van Gerrit Schulte. De voormalige Zesdaagsenkeizer dacht zo’n zestig jaar geleden furore achter de motor te maken. Helaas voor Gerrit werd het een mislukking. De liefhebber die bereid is achttienhonderd euro neer te leggen, kan Gerrits fiets mee krijgen.
Van der Kaaij heeft zijn verhaal verteld. Hij gaat weer verder met de veil.  Stuyfssportverhalen heeft nog één vraag. Wie en wat de nieuwe eigenaar van het pand wordt. Het antwoord is onthutsend: een modewinkel.
Historie, pure geschiedenis, nóg tastbaar, wordt dus ingeruild voor het zoveelste boetiekje gerund door één of andere nitwit.

Foto 3: De stayersfiets van Gerrit Schulte. Foto 4: Wim van der Kaaij bezig met zijn allerlaatste frame.

11 Reacties to “Na eeuw verdwijnt stuk cultureel sporterfgoed”

  1. Maurice Willems Says:

    In mijn goeie tijd stond ik er zomaar 2x per week voor reparaties aan mijn fiets…..brackets, spaken aan de lopende band……Tot Ome Wim mij adviseerde om een 2e frame te laten maken, daarna werden de krachten enigzins verdeeld….
    Mooie tijd beleefd aldaar!
    Ciao,

    Maurice Willems

  2. Rick Ruiter Says:

    Ik stond aan de start bij ned kampioenschap sprint op n oude fiets van Peter (mn broer) toen Frans Mahn( die mij vasthield) n veelzeggende blik wierp naar ‘ome’Wim vd Kaaij en na twee weken kon ik n sprintfiets op komen halen in de winkel (superstijf!!!). en dat terwijl ik eigenlijk nooit bij RIH kwam. dit zegt denk ik genoeg over ‘ome ‘Wim.

    ome Wim Mocht je dit lezen… bedankt voor alles!!!!

  3. Theo van Kouteren Says:

    Heb ooit de eer gehad om samen met mn vader de trap, naar de werkplaats van ome Willem bustraan en Wim v.d. Kaay, hun heiligdom, te mogen betreden. Denk omstreeks 1967. Heb zelf, denk ik zon 20 jaar, vanaf begin van mn nieuwelingen tijd, op RIH gereden. Een racefiets, lees RIH diende rood te zijn.
    Mooie tijd, was dat, met veel leuke herinneringen.
    Wim v.d. Kaay, ome Wim zoals hij tegenwoordig door velen wordt genoemd, het gaat u goed en wordt minimaal 100 jaar oud, in goede gezondheid.

    Theo van Kouteren, Wijk aan Zee (Toen uit Velsen-Noord, renner (60 plusser) bij WV Amsterdam) reed bij BRC Kennemerland.

  4. Mieke Sanders-Schepers Says:

    Beste mensen,
    Wat jammer zeg ,tja alles verandert,maar de mooie verhalen blijven gelukkig bestaan!
    Vanavond zag ik bij RTV NH jullie intervieuw en hoorde ik voor het eerst dat de RIH fiets genoemd is naar dat paard uit de Arendsoog -boeken ! Wat leuk om te weten zeg ! Die boeken kennen we inderdaad allemaal ! Ook ik rijd al aardig wat jaren op een gewone (geen race) RIH damesfiets ,vanaf vandaag heeft hij een extra” tintje” gekregen , hij is nog als nieuw ! Toch kocht ik hem 2 de hands ! Bij de fietsenmaker in ons dorp. Sterkte met het komende afscheid van jullie pand ! MJS

  5. Adrian Jong Says:

    Mijn eerste RIH kocht ik in 1968
    Mijn tweede net voor ik naar Australia emigreerde in 1977
    Mijn derde twee jaar geleden.
    En daarom zeg ik nu:

    The only bike for me
    Will always be
    Made in the Jordaan
    First by the brothers Bustraan
    And lately a Van Der Kaay RIH

    Nu dat ikzelf 59 ben zal ik wel geen nieuwe fiets meer nodig hebben.
    Mij voorlaatste heb ik meer dan 30 jaar mee gedaan, en word overigens nog steeds gebruikt om even het dorp (latrobe, Tasmania, Australia) in te rijden.

  6. RIH moet stoppen | Life is simple. Eat. Sleep. Cycle. Says:

    […] Styufs sportverhalen kijkt met veel nostalgie terug Vind ik leuk:LikeWees de eerste om post te waarderen. Dit bericht werd geplaatst in fietsen en getagged met Hangemaakte fietsen, RIH. Maak dit favoriet permalink. ← Twee etmalen op de fiets […]

  7. Bert Griffioen Says:

    Bij ons in de familie zijn 5 RIH racefietsen aanwezig : eentje van pa uit 1964, van mijn oudste broer uit halverwege de zestiger jaren , van ondergetekende uit 1978 en 2009 en een exemplaar van mijn jongste broer uit 1979. U zult begrijpen dat gisteren , 20 mei , een trieste dag was. Ondanks dat pluvius gisteren redelijk aanwezig was hebben mijn zoon en ondergetekende uiteraard meegedaan aan de ”RIH ride” over de Amsterdamse grachten . Mijn zoon op de fiets van mijn overleden vader. Opa had eens moeten weten dat zijn fiets na 48 jaar weer even terug was bij de roots in Amsterdam , en dan werd bereden door zijn kleinzoon.
    Ik wil de heer van der Kaaij en zijn familie het allerbeste toewensen en bedanken voor de altijd goede service en genoten kwaliteit door de jaren heen. Misschien volgend jaar , en de jaren daar op weer een herinneringstocht maar dan wat kilometers langer om met zijn allen wat langer de RIH sferen extra op te snuiven. Een jaarlijks evenement dus.
    Een geweldig idee lijkt mij dat de heer van der Kaaij al zijn wielerverhalen van uit de RIH historie laat opschijven door een goede schrijver en dit dan in de markt laat zetten. Zodoende blijft dan nog veel behouden uit de gouden RIH periode.

    Bert Griffioen / Wijk bij Duurstede.

    • stuyfssportverhalen Says:

      …aardig idee ware het niet dat er geen verhaal is. Het enige verhaal is dat van de berijders, die op zo’n fiets geschiedenis schreven.

      • Loek van Hal Says:

        In 1939 stond ik 11 jaar oud iedere zatermiddag te kijken voor het winkeltje van RIH. Een keer kwam Wim Bustraan naar buiten en vropeg wat ik wilde, ja een fiets. Of ik geld had? nee dat niet. !5 jaar later stapte in de winkel binnen en voor de tweede male vroeg Wim Bustraan wat ik wilde: EReen fiets antwoordde ik pamantig. Ben nu 83 jaar oud en gebruik nof seeds die eerste RIH als hometrainer. Later bouwde Wim Bustraan er een voor mijn vrouw, zoon en dochter. Bij de laatste was Wim van der Kaay. Fijne man net asl Bustraan.
        In 2007 begon mijn jongste dochter te trainen, ze kreeg veel commentaar van haar maatjes dat ze reed op een Opa’s fiets.
        Ze kreeg een nieuwe en in april gingen we naar Wim van der
        Kaay en hij zorgde voor een wel zeer mooie fiets, alles met
        Campangola. Was gelijk faiiliet. Nu traint ze meer dan ooit en rijdt met de Luchtmachbasis Woensdag een route waarvoor de opbrengst is voor de Stichting Vlinderkind, die geld werft voor zieke kinderen. Web-site http://www.Vlinderkind.nl Een Vader? die is trots, zijn jongste dochter op een RIH! en wat voor een.
        Loek van Hal

  8. Willy Leeners. Says:

    ERG JAMMER , 30 JAAR GELEDEN LIET IK NOG EEN MOOIE RACEFIETS
    MAKEN MET HOGE FLENSNAVEN , KLEUR ROOD .IK BESTELDE DAARBIJ CLEMENT TUBES EN EEN VAST VERZET 48-18 (72) BOVENBUIS 52 CM. PRECIES Z ON FIETS WAAR IK ALS AMATEUR OP TRAINDE ,
    IK HEB HEM NOG ALS PRONKSTUK IN MIJ ZAAK STAAN. IK HEB DE FIETS LATEN MAKEN ALS HERINNERING AAN MIJN AMATEUR JAREN,
    (DE 50 ER JAREN)IK WAS LID VAN ASC DE GERMAAN EN LATER VAN OLYMPIA .
    VRIENDELIJKE GROET
    wILLY lEENERS.

    II

  9. Wim Says:

    Rode RIH

    Als 13 jarige b-junior (in 9151) was mijn eerste racefiets een rode Locomtief, (uit de tourploeg) die mijn vader van Hein van Breenen had overgenomen. Het was een woutje wagtmans framemaat dat mij wel paste.
    Hein had altijd wel wat materiaal te in de “aanbieding”.
    Maar een jaar later werd het toch een “aangemeten” rode Rih, “transparant” gespoten, zoals dat toen in de mode was, Campagnolo afgemonteerd, Een ‘rib uit me lijf’, zei mijn vader.

    In die tijd bracht je vrijdags in de morgen je fiets (als daar nog iets aan mankeerde) voor “klein onderhoud”naar ome Willem en kon je hem zaterdagmiddag (er mocht beslist niet getraind worden op zaterdag) komen ophalen. De trainingswielen met “vast verzet” werden dan omgeruild en de “lichte” wielen met freewheel 18 tands gemonteerd, voor de (club)wedstrijd of via inschrijving bij de KNWU/Wielersport in de z.g. “open ritten” op zondag. Voorblad was 47 tands 47×18, “zeventighalf” noemden wij dat. Zwaarder mocht toen nog niet.
    In die tijd waren er voorafgaande aan de amateurs en ‘nieuwelingen’ vaak ‘junioren’ wedstrijden, o.a. ook bij de “straatcriteriums”, rondjes om de kerk dus.

    Één van mijn maatjes in die tijd, Ente (beertje) Bouwman had ook een aangemeten fiets, maar dan van ome Jan Nieuwenhoff, die vlakbij om de Hoek van de Westerstraat een wielerzaak bezat. Stond in Amsterdam ook bekend als een uitstekende fietsenbouwer. Daar kwamen ook veel prominenten en zoals b.v. Henk Faanhof en genoemde Hein van Breenen over de vloer.
    Bij Ome Jaap van de Berg, een fietsenmaker in de Kinkerbuurt was het altijd lachen geblazen, niets was daar serieus.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: