Slagersknecht maakte internationaal naam

Oersterk. Een schouderpartij als een Mechelse pronkkast. Tikkeltje Neanderthalertype. Kwam op dertienjarige leeftijd in dienst van een ‘vleeschhouwerij’ waar hij halve koeien in zijn eentje in de haak hing. Maar echt los ging Dirk van den Berg als slager op het Amsterdamse abattoir. Daar werd zijn kracht ontdekt.  Dirk sjouwde met kadavers  alsof het zakken gevuld met watjes betrof. Van den Berg ging zijn talent te gelde maken. 
Op een dag zag hij zichzelf terug als de ‘sterke man’ op kermissen, circussen en theaters. Dirk in zijn handsopje. Boven zijn hoofd zweefden loodzware halters. Gadegeslagen door boeren, burgers en buitenlui. Het is 1890 als de tweeëntwintigjarige Dirk van de Berg er achter kwam  dat je net zo makkelijk mensen kunt optillen. Dirk werd beroepsworstelaar. Bij zijn eerste wedstrijd in 1893 won de voormalige slager de derde plaats. Dirk, populair bij de massa, vertrok toch naar Duitsland. Voor een zak goudmarken lekker rollebollen in de ring.  Van den Berg won in iedere Duitse stad. Van een toenmalige bekende theaterdirecteur kreeg Van den Berg een massief gouden gordel.
Maar Dirks naam zong door heel Duitsland nadat hij de onoverwinnelijke Turk Kara Achmed van Jetje gaf. Dirk van de Berg, hard trainend, zijn lijf goed verzorgend, was ongetwijfeld weggesukkeld in de geschiedenis als ene Jan Mulder niet op zijn pad gekomen was. Jan was de machinist van de ‘quint Mulder’, een vijfmanstandem. Rond 1895 waanzinnig populair onderdeel op de Europese wielerbanen. Spektakel met vijf kerels op een fiets: niet in de laatste plaats door de verschrikkelijke ongelukken. Jan zag Dirk bezig in zijn ‘ijzerwinkel’ van halters en gewichten en wist meteen dat hij de ‘diesel’ voor zijn quint  gevonden had. Dirk van de Berg op de fiets tussen Mulder, Jan Slesker, Jan van der Tuyn en Piet Dickentman. Standplaats was Berlijn. Daarvandaan werd heel Europa bestreken.
Dirk stond garant voor legendarische verhalen.  Stopte hij een aambeeld in zijn valies en gaf deze nonchalant aan de treinconducteur die prompt een mitella kon bestellen. Dat was even lachen. Met de komst van de zware motor op de wielerbanen was het gedaan met de quint. Dirk, de voormalige wielrenner, en slagersknecht had wat je noemt boerenslimheid. Zijn centjes had hij goed belegd. De man had in de buurt van Kopenhagen een buitenhuisje met een lap grond. Dat wisselde hij af met een woning in Parijs.
Dirk van den Berg mocht dan wel spieren als gewapend beton hebben, in zijn bovenkamer zat het niet helemaal ‘snor’.  Dirk werd getroffen door, wat de toenmalige pers noemde, ‘een rare zenuwziekte’. Tijdens zijn laatste wedstrijd in Amsterdam beefde hij over zijn hele lijf, was sterk vermagerd en leek niet meer op ‘den kranige athleet’ van weleer’. 15 Maart 1913. In Bonn, zijn laatste verblijfplaats overleed de Hollandse versie van Hercules op vijfenveertigjarige leeftijd.

Foto 1: De quint Mulder met v.l.n.r. Piet Dickentman, Jan van der Tuyn, Dirk van den Bergh, Jan Slesker en stuurman Jan Mulder.

Bron: Dagblad van het Noorden jaargang  1913, Revue der Sporten jaargang 1913.

Eén reactie to “Slagersknecht maakte internationaal naam”

  1. Jan Zomer Says:

    André, deze Dirk van den Berg (volgens fotobijschrift Bergh) lijkt heel veel op Joop van Westrop in je eveneens mooie verhaal van 17 februari. Toeval, geest van die tijd, of het komt doordat ze hetzelfde type coureur ofwel mensen waren.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: