Elvire’s grote geheim

Terwijl in het stiekeme, achterbakse, door dominees geregeerde Nederland het vrouwenfietsen verboden was liepen ze bij de zuiderburen lichtjaren voorop. In Vlaanderen waren koersende meiden volkomen geaccepteerd. Liefst honderdduizend toeschouwers waren in 1933 naar Hoboken getrokken om getuigen te zijn van het Europees kampioenschap voor vrouwen.

Ze geloofde het zelf niet. Maar het stond echt op het aanplakbiljet vermeldt. Meiden, woonachtig in het dorp Ermebodegem werden op 25 juni 1930, uitgenodigd mee te doen aan de jaarlijkse lokale kermiskoers voor dames. Een wielerkoers waar nog eens tweehonderdvijftig frank te verdienen viel. Zoveel geld verdiende ze als fabrieksarbeidster in een maand niet. Tóch had ze haar bedenkingen. Ze was pas veertien jaar, en had niet eens een fiets. Vriendinnen maar ook collega’s van de fabriek, die het al waren opgevallen dat Elvire de Bruijn, veertien jaar, zo gespierd was, haalden haar over om mee te doen.
Dan is het zover. Kermisdag, koersdag! Met een ‘geritselde’ oude fiets en zonder dat haar ouders het wisten, haalde De Bruijn in het lokale staminee haar rugnummer op.  Met zeven minuten voorsprong op de vier andere rensters schreef  Elvire haar eerste koers op naam. En dan gebeuren er zaken die een regisseur van een hedendaagse soap niet had kunnen bedenken.  
Met bloemen en een dikke gevulde enveloppe werd ze door haar ontroerde ouders bij thuiskomst ontvangen. Pa en ma De Bruijn zagen wel toekomst in de wielercarrière van hun enigste kind. Besloten werd daarin te investeren. Het baantje in de fabriek werd opgezegd en een koersvelo besteld.
Vijf dagen later, nauwelijks getraind, werd het voormalige fabrieksmeisje in een sterk veld derde bij de Grote Prijs Schoonaarde. De Bruijn, inmiddels trainend met koersende kerels uit de streek won een maand later haar eerste grote wielerronde: wat ook het kampioenschap van België was. Aan het eind van het seizoen 1930 stond de teller van gewonnen wedstrijden op negen. Het seizoen daarop ging Elvire bijna veertig keer met de bloemen naar huis. Goed de winter doorgekomen moest 1932 haar doorbraak worden.  De Bruijn stelde niet teleur.
In Vlaanderen met zijn vele, door toeschouwers druk bezochten  dameskoersen, waarbij goed geld viel te verdienen won de Erembodegemse, zevenendertig koersen. Als De Bruijn het dameskoersen ringeloorde draaide ook het fluister én geruchtencircuit op volle toeren. Bij de concurrentie, de pers én de supporters waren vreemde dingen opgevallen.  Haar zware stem. Die bovenmatig gespierde dijbenen. En dan die mannenkleren die ze altijd aan had. Ogenschijnlijk trok Elvira zich daar niet zó veel van aan. Met koersen verdiende ze lekker, won waar ze wilde en grossierde in titels. Werd vier keer Belgisch kampioen, pakte meerdere keren de officieuze de Europese, maar ook de wereldtitel.
Ondanks al die successen was Elvire de Bruijn een diep ongelukkig eenzaam mens. Ze droeg een groot geheim met zich mee. Volgens de burgerlijke stand was ze vrouw maar zelf wist ze beter. Alles in haar schreeuwde dat ze een man was. In een tijd dat seksuele voorlichting zwaar taboe was liet Elvire de Bruijn zich opereren tot man. Als Willy de Bruijn heeft ze nog een aantal jaren bij de mannen gekoerst maar het grote succes bleef uit. In 1989, op vierenzeventig jarige leeftijd overleed Elvire ‘Willy’ de Bruijn.

Bron: Sportrevue jaargang 1934, Les Sports Illustres jaargang 1931.

Foto 1: Elvire de Bruijn, Foto 2:  Start Europees kampioenschap 1931,  Foto 3: De Bruijn oppermachtig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: