Omer’s raderwerk was niet goed gesmeerd

Slechts drie gewonnen koersen prijken op zijn erelijstje dat dan ook zo dik is als een shagvloetje. Hij had totaal weggezakt in het moeras van de herinnering als hij niet in 1924 de touretappe naar Bayonne op zijn naam wist te schrijven. Legio profs zijn  bereid om voor dat laatste een vinger bij zich af te laten hakken  om dat op hun palmares te krijgen.
Omer Huysse was, wat renner betrof, een rare snuiter. Geboren en getogen in Kortrijk, pas begonnen op zijn tweeëntwintigste met koersen. Getrokken uit de vette Vlaamse klei wist Omer feilloos waar Abraham de mosterd haalde en dat was in zijn geval net over de grens. Won op de Noord-Franse kasseiwegen als amateur veertien grote koersen waaronder de hoog aangeschreven klassieker Cambrai-Lille. Voor manager Karel Steyaert aanleiding om Huysse direct in te lijfen bij het extra sportieve merk ‘cycles Marcel Buysse’. Steyaert, die als journalist schreef onder het pseudoniem ‘Karel van Wijnendaele’, beweerde dat Huysse ‘sterk naar de natuur’ was, wat de laatste onderschreef door als onafhankelijke, met overmacht de ronde van België 1923, te winnen.
Of Omer Huysse, een kasseienstoemper was? Nee!  De man bleek niet voor één gat te vangen. In 1925, tijdens de beklimmingen van de Galibier, Aubisque en Tourmalet klauterde  de Kortrijkenaar,  over prehistorische geitenpaden, zich als eerste op de top. Eigenlijk maakte het voor Omer geen moer uit wat voor koersen hij reed. Als het maar ‘schoof’. Alléén daardoor kwam Omer Huysse, die Vlaamse kasseienknuppel mét klimmersbenen, ongemerkt in de Amsterdamse sportgeschiedenis terecht. Als winnaar van de ronde van België kreeg de man uit Kortrijk, samen met streekgenoten Lucien Buysse en Amaat Dossche een contract voor de Hollandse versie van het criterium der Azen, gehouden in het Amsterdamse Vondelpark.
 Voor een kaartje van 1.20 gulden kon Amsterdam zesendertig renners, behorend tot de toenmalige wereldtop, aan het werk zien.  Buysse was de sterkste maar in gewonnen positie brak zijn ketting. Met een mazzeltje schreef Omer Huijsse zijn derde en laatste koers op zijn erelijstje. Uiteindelijk bleef Omer Huysse als renner ‘hangen’. Volgens diezelfde Karel van Wijnendaele kwam dat omdat bij Omer ‘een klein, zeer klein wieltje in ’t ingewikkelde raderwerk van het menselijk lichaam niet naar behoren gesmeerd was’.
Dat kon wel zijn maar evengoed bereikte Omer Huysse de gezegende leeftijd van 87 jaar.

Foto 1: Omer Huysse (1898-1985) met manager Karel Steyaert, alias Karel van Wijnendaele. Foto 2: Drie Vlaamse kasseienstoempers in het Amsterdamse Vondelpark. Links Omer Huijsse, Lucien Buijsse en Amaat Dossche. Foto 3: Tour de France 1925 de beklimming van de Aubisque. Omer Huijsse, links met Lucien Buijsse.

Bron: Geïllustreerde Sportwereld jaargang 1923, Le Miroir des Sports jaargang 1925, ‘Het rijke Vlaamsche Wielerleven’ jaargang 1943. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: