Jan Derksen definitief een legende

De uitslag was glashelder. Jan Derksen kwam als eerste over de streep. Tegenstander George Senfftleben niet. Vlak voor de finish kwam hij ten val, en brak zijn sleutelbeen. Hoewel niemand van de twintigduizend toeschouwers iets  onreglementairs hadden gezien kwam er een protest uit het Franse kamp. Voor de UCI aanleiding met een oplossing te komen waar alleen de Internationale wielerunie een patent op heeft. De finale om de wereldtitel sprint bij de professionals, gehouden op 25 augustus 1946, op de Oerlikonbaan in Zurich, werd bijna twee maanden uitgesteld.

Voor de hele internationale sportpers was George Senfftleben dé favoriet. Die Derksen vonden ze maar een zenuwlijer die op de beslissende momenten geblokkeerd werd door spanningen. Helemaal ongelijk hadden de scribenten het niet.  In de revanchewedstrijden, ná die geannuleerde finale, verloor Jan Derksen keer op keer. Amsterdammer Derksen had alles en iedereen tuk. De man waarvan Piet Moeskops, zelf vijfvoudig gewezen wereldkampioen sprint,  beweerde dat hij ‘veel meer kan dan dat hij liet zien’ had wekenlang in het Olympisch Stadion hard getraind.
Met sparringpartner Arie van Vliet werden honderden messcherpe spintduels uitgevochten. In bloedvorm  reisde Derksen, 27 jaar,  af naar Zürich,waar zondag 6 oktober de beslissing moest vallen wie de regenboogtrui mee naar huis kon nemen. Maar door aanhoudende regen werd de titelstrijd een dag uitgesteld.
Terwijl heel mannelijk Zurich in de plaatselijke wapenfabrieken  de befaamde Oerlikonmachinegeweren in elkaar knutselden startten Senfftleben en Derksen voor vrijwel lege tribunes hun beslissende rit. Baandirectie en UCI hadden nog geprobeerd om de strijd in de avonduren te laten verrijden. Jan Derksen had daar geen trek in. Die wilde niet langer wachten.  Geld gaf voor Jan daarbij de doorslag.  Om maandagmiddag één uur vertrok zijn vliegtuig richting Holland en de ticket had hij al geboekt én betaald.
In de eerste rit waarbij Derksen de koppositie had geloot, hield hij Senff goed in het oog, ving diens aanval in de voorlaatste bocht op en rekende koel met de Fransman af. De tweede en beslissende rit klopte Jan Derksen met drie lengten zijn tegenstander. Getooid in de regenboogtrui reed de verse wereldkampioen een ererondje, pakte zijn ‘boeltje’ en stapte drie kwartier later in het vliegtuig richting Mokum.
Van het  thuisfront, via de buizenradio,  ‘gewaarschuwd’ door  de Nieuwsdienst van het ANP,  kreeg Derksen een heldenontvangst. In een open landauer werd Jan aan het volk getoond en in het Olympisch Stadion gaf hij de verzamelde pers nog even uitleg hoe hij dat allemaal had geflikt.
Jan Derksen, is afgelopen zondag op 92-jarige leeftijd overleden. In  ‘zijn’ Stadion, waar Jan is opgebaard, kan donderdagavond afscheid genomen worden. 

Foto 1: George Senfftleben grijpt naar zijn gebroken sleutelbeen. Jan Derksen kijkt, en moet uiteindelijk nog twee maanden wachten op zijn wereldtitel.
Foto 2: Aankomst op Schiphol. Foto 3: In een open landauer gaat de verse wereldkampioen door de Amsterdamse  Albert Cuijpstraat.

Bron: Weekblad Sportief jaargang 1946 nummers 39, 41, en 45.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: