Wessel Van Keuk ruikt het gevaar

Een eerzame Amsterdamse huisschilder die al meer dan twintig jaar meerijdt in de voorste gelederen van Tour de France, de Giro d’Italia en alle grote internationale wielerklassiekers. Dat is geen woeste fantasie maar realiteit. Meer dan honderd keer per jaar verruilt hij jaarlijks de witte overal en verfkwasten voor een fotocamera. Achterop een motor maakt hij zijn foto’s die kolommen vullen van de nationale en internationale pers. Amsterdammer Wessel van Keuk realiseerde zijn jongensdroom.

Op smalle, stoffige kasseipaden, midden in akkerland, staan tienduizenden mensen uren  te wachten. Er wordt gegeten. Dorst wordt weggedronken met liters bier. Dan gaat het beginnen. Zacht klinkt het geluid van een helikopter. In de verte verplaatst zich  één grote stofwolk. Het circus van Parijs-Roubaix maakt zijn jaarlijkse boetedoening door de Hel van het Noorden. Als renners dwars door een walm van bierlucht en stof voorbijstuiteren, worden de grenzen van de hectiek ver opgeschoven. Amsterdammer Wessel van Keuk, als wielerfotograaf gepokt en gemazeld, is nog steeds verbijsterd.
‘Daar staan echt duizenden supporters op heel smalle weggetjes en ze doen geen stap opzij. Renners en motoren scheuren vlak langs. De  achteruitkijkspiegel van de motor kleppert met een ritmisch geluid tegen de mensen op. Dat daar geen ernstige ongelukken gebeuren, verbaast mij nog steeds. Parijs-Roubaix staat bekend als aanslag op mens en materiaal. Maar ook voor fotografen. ‘Na deze koers moet mijn Canon naar de fabriek. Die zit dan helemaal onder het stof’.
Zijn baan is zwaar, of, om in wielertermen te blijven: een hard labeur. Het is keihard werken waarbij, soms wekenlang, uit de koffer geleefd wordt. Tijdens de Ronde van Frankrijk maakt hij dagen van meer dan vijftien uur. Klagen doet Wessel van Keuk, 51 jaar, niet. Daarvoor houd hij te veel van het wielrennen, zit hij te graag midden in de koers. Na twintig jaar verveelt het nog steeds niet. Zelf ooit gekoerst maar te licht bevonden. En dan zijn er van die toevalligheden die het lot bepalen.
 ‘In 1984 ben ik als wielerfotograaf erin gerold. Ik had nooit een foto genomen. Na een kampioenschap waar ik aan meedeed werd ik door Cor Vos, van het gelijknamige fotobureau, gevraagd of ik, tijdens koersen chauffeur wilde worden. Ik kreeg gelijk een fototoestel in handen gedrukt. Hetzelfde jaar gingen we naar het wereldkampioenschap in Barcelona. Ik maakte, puur toevallig, een foto die aansloeg want werd overal geplaatst’. Twee jaar later mocht Van Keuk, als duvelstoejager, naar de Tour de France waarbij zijn voornaamste opdracht was om fotorolletjes op te halen en naar Nederland te brengen. In 2000 zat zijn leerproces erop.
Wessel van Keuk, huisschilder uit Amsterdam, was wielerfotograaf geworden. Als één van de twaalf officiële geaccrediteerde fotografen, én als enige Nederlander volgt Van Keuk, achterop een motor, de koers. ‘Ik heb een vaste motorrijder, Jos Verschuur, zo’n ruige biker die helemaal onder de tatoos zit. We zijn een hecht team, helemaal op elkaar ingespeeld. Jos rijdt de motor en ik moet op van alles letten maar ook nog een keer de foto’s maken. Het is een heel professioneel wereldje, een samenspel van renners en fotografen. Als Verschuren  claxonneert gaan renners meteen opzij, de motor remt niet eens. Die renners weten gewoon wat ze moeten doen’.
En soms gaat het wel eens fout. Zoals in de Omloop van het Nieuwsblad, de openingskoers van het jaar, waarin heel België en Nederland op de televisie Wessel en Jos Verschuren een schuiver zagen maken. Hoewel maanden later Jos nog in de lappenmand zit, blijft Van Keuk daar vrij laconiek onder. Kan ook niet anders als je tijdens bergetappes met meer dan honderd kilometer langs diepe afgronden scheurt. Valpartijen, met het dodelijke ongeluk tijdens de Ronde van Italië actueler dan ooit, worden ook op de plaat gezet, hoe gruwelijk soms ook. Als voormalig wielrenner ruikt Van Keuk waar het gevaar schuilt. Zoals bij de afdaling van de Kemmelberg in Gent-Wevelgem van twee jaar geleden, waar hij wist dat daar verschrikkelijke dingen stonden te wachten.
‘ Bij die steile afdaling over een kasseiweg gingen daar een paar renners afschuwelijk onderuit. Ik stond daar als enige fotograaf en deed mijn werk. Een dag later stonden in de kranten honderdtwintig foto’s waarvan er tachtig van mij.’
Als fotograaf heeft Wessel van Keuk, duizenden koersen gevolgd. Maar wat zijn mooiste en meest spannende momenten waren, weet hij feilloos. De Giro d ‘Italia door zijn eigen Mokum. ‘Dat vond ik zó leuk, zo apart. ‘s Morgens, tijdens het controleren van het parkoers, was de stad angstig stil. Ik hield mijn hart vast. Dat wordt één grote flop. Maar die middag,’ roept hij nog steeds verbaasd uit. ‘Het was één groot spektakel, Italiaanse toestanden  met rijen dik volk.’
Voor Van Keuk is het fotografen een hobby. Bewust maakt hij daarvan niet zijn broodwinning. Als huisschilder runt hij zijn eigen bedrijfje. ‘Ik zie mijzelf niet jarenlang op de motor zitten omdat het steeds gevaarlijker wordt, maar ook omdat ik mijn werk als schilder veel te leuk vindt’.

Foto’s: Hilco Koke en Cor Vos.

Eén reactie to “Wessel Van Keuk ruikt het gevaar”

  1. Maurice Willems Says:

    In zijn nadagen en mijn begin nog mee gekoerst bij de A.S.C. Olympia…
    Fantastisch dat zo’n geweldige Amsterdamse jongen langs deze weg zijn
    Passie heeft kunnen volgen! Ik heb nog cassette-bandjes met de fantastische verhalen over de koers van zijn vader, die dan b.v. de ploegleidersauto bestuurde….Heerlijke Amsterdamse humor, zoals Wessel die ook heeft.
    Ciao,
    Maurice Willems


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: