Wie de wielergod lief heeft wordt vroeg geroepen

Juni 1948! Russische troepen sluiten de aanvoerwegen naar Berlijn af: de Koude Oorlog is een voldongen feit. In Brussel slijpt een jonge tekenaar nog maar even zijn potlood, en een jaar later verschijnt zijn stripalbum Kuifje en De Zonnetempel, waarmee Hergé, in die donkere, sombere jaren vijftig, generaties babyboomers intens gelukkige uren bezorgde. En als in Palestina Ben Goerion de Israëlische staat uitroept is, in Zwitserland de lokale wielerronde in volle hevigheid losgebarsten.
Op de steile hellingen van de Süsten-Pas, een monster van ruim tweeduizend meter, rijden Stan Ockers en Richard Depoorter, in zalige onwetendheid voor de verschrikkingen die nog te wachten staan, achter de ontsnapte Ferdinand Kubler en Jean Robic aan. Stan en Richard, jagend op eeuwige wielerroem, maar hun levenslot lag al angstig vast. Voor Depoorter duurde het bestaan op dit ondermaanse nog hooguit een kwartiertje: vijftien harde minuten van pijn en afzien voor hij zijn plaatsje in de Tragische Galerij van Gesneuvelde Wielerhelden kon innemen. Voor Stan, doodgevallen in 1956, tikte de doodsklok traag, maar onverbiddelijk nog acht jaar door.
Als er een pechprijs was geweest voor de meest onfortuinlijke coureur kwam Depoorter daarvoor in aanmerking. Prof geworden in 1937, werd zijn carrière geknakt door de oorlog. Als soldaat gevochten tegen de Duitse troepen om daarna in krijgsgevangenschap te verdwijnen. Vrijgekomen, won hij in 1943 de gedevalueerde koers Luik-Bastenaken-Luik. Nadat Amerikaanse troepen in 1944 België bevrijden, pakt Depoorter zijn carrière eindelijk weer vol op. In 1948, drieëndertig jaar oud en in de nadagen van zijn loopbaan als prof, naakte eindelijk het succes. Winnaar van wederom Luik-Bastenaken-Luik en uitverkozen om deel uit te maken voor de nationale Tourploeg. Maar eerst nog even de ronde van Zwitserland.
Richard Depoorter, veteraan uit de Tweede Wereldoorlog,  wist Duitse kogels en granaten te ontwijken, maar werd uiteindelijk tóch door De Dood ingehaald. In een onverlichte tunnel tijdens de afdaling van de Süsten-Pas kwam Richard ten val. De achteropkomende ploegleiderwagen, een T-Fordje met Lomme Driessens en chauffeur Louis Hanssens kaggelde over Depoorter heen, met fataal afloop.
 April 2011! Berlijn bruist als nooit tevoren, de Koude Oorlog ligt alweer twintig jaar achter ons. Israel vecht nog steeds voor zijn voortbestaan en Kuifje is inmiddels cultureel erfgoed geworden. En Richard? Met een jaarlijkse koers, de Grote Prijs Richard Depoorter  wordt zijn naam in Vlaanderen  levend gehouden. En, o ja, 29 april is het zijn vijfennegentigste geboortedag.

Foto 1: Een sterfende Depoorter. Foto 2: Het doodsprentje van Depoorter, speciaal voor Stuyfssportverhalen ter beschikking gesteld door Nick Vanbraeckevelt, een jonge verzamelaar van militaria.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: