Laat de Giro maar komen…

En nee, het parkoers kent geen kasseien, heuvels of macadamwegen. Ook zijn er geen staminees, noch een frituurkot. En toch… met een beetje fantasie heeft het kampioenschap van Amsterdam voor veteranen een heel hoog Vlaams gehalte.
Op wielerparkoers Sloten hangt namelijk het juiste volkse koerssfeertje. Alsof het een staminee in Dendermonde betrof voor aanvang van de lokale Grote Prijs, staan in het clubhuis van Wielervereniging Amsterdam ook tafels aan elkaar geschoven met daarachter  officials die rugnummers uitdelen. En net als in zo’n Vlaamse volkskroeg staan de renners in een rij om zich in te schrijven.
Het kampioenschap van Amsterdam voor veteranen dus. Meer dan honderddertig ouwe fietstijgers aan de start wat een fascinerend gezicht is. ‘Oudere jongeren’ naast echte oldies
. Duizenden keren hebben ze hun rugnummer afgehaald maar nog steeds even nerveus als betrof het een nieuwelingenkoers.
Het koersen blijft trekken, ‘jongens’ onder elkaar, dat werk dus… Dat lekkere gevoel van kolkende adrenaline door de aderen laten gaan:  tot hun dood willen ze dat voelen. In hun carrière hebben ze alles meegemaakt of juist weer niet. In de rij ook  Jan de Nijs, een gewezen  wereldkampioen stayeren, met voor hem Jan  van der Horst, in de sixties een begenadigd beroepsrenner.
Het is een kwartier voor de start. Uit de kleedkamer komt een lekkere pittige lucht afkomstig van masagemiddelen. Op een stoeltje  Herman van Bruggen (foto rechts) die zich mentaal zit op te laden. Van Bruggen, 75 jaar, al meer dan vijf decennia op de koersfiets, en  nog even fanatiek als betrof het de Hartjesdagronde in 1959. Ook Theo Oudshoorn, (foto links) van wie ik, meer dan 45 jaar geleden op de Haarlemmerweg, fietsles kreeg. Theo, scherp van geest, weet niet meer hoeveel koersen hij gereden heeft wat hem te vergeven valt. Het moeten er duizenden zijn geweest…. De vlaggen staan strak,  grijze donkere wolken vliegen langs het zwerk, en buitjes ijskoude regen kletteren op rennersruggen.
Kortom, ‘wolvenweer’, om maar even een Vlaamse wieleruitdrukking van stal te trekken. Het peloton wordt door de sterkere renners op de kant gezet en breekt in vier stukken. Koersen op  het ‘kantje’ want  iedereen met zijn snufferd in de volle storm. Hangend in de bochten van het stuur met opengesperde monden wordt afgezien, geleden. Maar ach,  wat maakt dat voor ze uit, dat willen ze, dat is pas het echte leven.
Dat was dus het kampioenschap van Amsterdam, tevens de opening van het hoofdstedelijke wielerseizoen.
Laat de Giro ‘d Italia  maar komen. En als die duurbetaalde profs net zo’n koersinstelling hebben als die ouwe knakkers op Sloten gaan we, begin mei, een paar leuke fietsdagen meemaken…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: