Veldrit, mix van cultuur, traditie en topsport, tenminste…in Vlaanderen

In Tabor, Tsjechië wordt dit weekend het wereldkampioenschap veldrijden gehouden. De kans dat een niet-Europeaan met de titel aan de haal gaat, is vrijwel nihil.
Vanaf het eerste wereldkampioenschap, in 1950, met winnaar Jean Robic, was, is en blijft het kampioenschap een onderonsje tussen voornamelijk Belgen, Zwitsers, Duitsers, Fransen wat Tsjechen, Italianen en, vooruit, Nederlanders. Om de sport te mondialiseren mag, in 2013, de Verenigde Staten het kampioenschap organiseren. Je behoeft geen waarzegger te zijn om te voorspellen dat daar geen Vlaamse ‘toestanden’ te verwachten zijn. Bij de zuiderburen is de veldrit vanaf 1910  een mix tussen cultuur, traditie en topsport waar iedere week tienduizenden supporters op af komen. Dat is nu, maar ook vroeger.   Absolute vedetten als  Sven Nijs, Niels Albers, Bart Wellens en Kevin Pauwels worden op straat herkend, zijn bekende Belgen. Tachtig jaar  geleden had Maurits Seynaeve (foto rechts) deze status. In de jaren dertig was de Vlaming vijf keer nationaal kampioen. Op de foto linksboven  het kampioenschap van Brabant, 1934, met de start in de straten van Thienen, met de latere winnaar Seynaeve.

Nederland heeft nooit een traditie van de cyclocross gekend en al helemaal niet voor de oorlog. Verstopt ver weg buiten de bebouwing, zoals bij Kraantje Lek in 1929, (foto links)  werden hier en daar werden wat veldritjes gehouden,  wat niet meer was dan folklore.

Foto’s: Archief Stuyfssportverhalen


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: