D-Day, én het graf van Hank Williams

reis2007 028Weet je wat nou zo vreselijk is? Dat ik, na vijftig jaar,  al die namen nog moeiteloos kan opdreunen.  Max van Praag, Corrie Brokken, Teddy Scholten, de Spelbrekers, en Eddie Cristianie, ze zitten nog steeds in mijn hoofd.
Het waren dan ook zware tijden want je  kon de buizenradio niet aan zetten of daar waren ze! ‘Muziek’ van een ontstellende lulligheid. Maar het kon nog véél erger! De Selvera’s! Mijn god de Selvera’s… twee vroegoude, stoffige, en zwaar betrutte meiden met een boterzachte ‘g’ die lispelend zongen over postkoetsen of  reebruine ogen.
Zwevend langs de afgrond van een jeugdtrauma was daar opeens die reddingsboei: Radio Luxemburg.  Dé zender voor in Europa gelegerde Amerikaanse militairen. En daar hoorde ik voor het eerst, dwars door een zachtjes meehuilende Mexicaanse hond, Jerry Lee Lewis, Gene Vincent, Chuck Berry, Fats Domino, Roy Orbison en natuurlijk Elvis!
Mijn leven is nooit meer het zelfde geworden. Na vijftig jaar ben ik mijn helden nog steeds trouw. In Huize Stuyfersant staat een Wurlitzer jukebox, bouwjaar 1955, vol met de ‘juiste’ muziek, en mijn cd-kast puilt uit met hedendaagse rockabilly.
Schatplichtig als ik was heb ik ook de roots opgezocht. Mijn vele reizen door de States werden zó gepland dat ik de tastbare herinneringen daaraan kon ‘opsnuiven’. Zo stond ik, op een morsige begraafplaats, ergens in Alabama, op het graf van Hank Williams. Williams was dan niet echt rock ’n’ roll maar componeerde wél de mooiste nummers daarvoor. En buiten dat: alleen al zijn dood was een ultiem staaltje rock ’n’ roll.
Om tjokvol met dope en drank, op de achterbank van een Cadillac je laatste adem uit te blazen is slechts voor weinige weg gelegd. Er zijn slechtere manieren om te gaan ‘hemelen’…
Ook de plaatsen waar Buddy Holly, Elvis én Johnny Cash op de jongste dag liggen te wachten heb ik gecontroleerd.
In de Sun Studio, de kraamkamer van al dat ‘lekkers’, stond ik goedkeurend te knikken.
En op een bloedheet, stoffig  en zinderend landweggetje, ergens op het platte land van Tennessee, belde ik aan bij de Lewis-Ranch:  het optrekje van Jerry Lee. De Killer deed niet open. Ik had niet anders verwacht. Dan maar even een kijkje nemen bij zijn geboortehuis, vierhonderd kilometer zuidelijker. In Ferriday,  Louisiana,  mocht ik wél naar binnen. Daar  moest dan wel  tien dollar voor betaald worden aan de bewoonster. En die was niemand minder dan Frankie-Jean Lewis, de-zus-van.
Een knotsgek wijf bij wie de agressie uit d’r oren spoot. Binnen een paar minuten had ik bonje met haar en werd eruit gegooid. Er zijn toch maar weinig fans die daar prat op kunnen gaan…
Even ter kennisgeving: in Austin, Nashville en Mempis werden de nachten in honkytonktenten doorgebracht.
Maar ik ben net gek! Want zo ver hoef je niet te gaan. Amsterdam kent namelijk zijn eigen honkytonk: de Cruise Inn.
Een zaterdagavond in de Cruise? Dat is een ritje in een door adrenaline voortgestuwde vijfbaan want lekkere ‘vette’ en ruige rockabilly. En één keer per jaar gaat de Cruise Inn los want dan is het D-Day! En dat heeft niets met de oorlog te maken heeft. D-Day is de enige grote openlucht rock ’n’ rollfestival van Nederland. Dat het gratis is, is mooi meegenomen.
Zes bands uit het betere genre komen naar het Zeeburgereiland. Er is een grote fifties
markt en de liefhebbers van Amerikaanse oldtimers  lopen geheid kans op een spontaan orgasme.
Kortom, kwak wat brillantine in je haar en neem je chicky mee.
Zaterdag 13 juni. Aanvang 14.00 uur tot diep in de nacht. De Cruise Inn  Zuiderzeeweg 29, (tussen de Schellingwouderbruggen in) te bereiken met bus 37 en tram 26, halte Zuiderzeeweg. Info: http://www.cruise-inn.comflyer9

De optredende bands:
Jack Rabbit Slim
Ray Kay Trio
Domestic Bumble Bees
Rockin Bonnie & the Rot Gut Shots
Carl & Rytm All Stars
Lawen Stark & the Slide Boppers


Geplaatst in Columns. 3 Comments »

3 Reacties to “D-Day, én het graf van Hank Williams”

  1. Bert Spoor Says:

    Mooi stukkie Andre! Zie je de 13-de, vertel dan hoe dat ging met het jongste zusje van THE KILLER.
    Groeten van Bert

  2. Harry Walstra Says:

    Mooi verhaal André! Mooie site ook. Volgens mij ben je net als ik ook een echte sportliefhebber. Alleen…, waar staan op deze site de voetbalverhalen?

    Ook veel succes met je verdere wielerverhalen en blijf fietsen!

    Groeten van Harry

  3. Grietje Says:

    Ik kreeg ineens een mail met link in mijn mailbox, was stomverbaasd! Niet dat ik ermee zit hoor, maar… Hoe kan dat?

    Leuk stuk! Ik schrijf zelf ook over rock ‘n’ roll, in het clubblaadje ‘Gelatine’ van dansvereniging Gel, (Wat heeft gel met rock ‘n’ roll te maken zult u wel denken, het was toch enkel vet? En dat ben ik helemaal met u eens…) en de komende uitgave zal twee stukken van mij bevatten over Jerry Lee Lewis: een biografietje en de geschiedenis van een van zijn nummers. Vindt u het goed als ik een link plaats naar uw stuk?

    Op mijn blog staan een paar van mijn betere stukken over R&R, verder schrijf ik over allerlei andere dingen. Neem maar een kijkje als u dat leuk vindt.

    Tot ziens op D-Day!
    Grietje


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: