Op een knecht wordt niet gewacht

floriantje1Welk weldenkend mens jakkert op zijn racefiets, tijdens stromende regen, achter een brommer over een parkoers van nog geen achthonderd meter lang en door bochten die zo glad zijn als de praatjes van een politicus? Dat doet alleen een wielrenner die meedoet aan het dernycriterium op het Purmerplein, afgelopen Hemelvaartdag, zoals Florian Smits (24) afkomstig uit Amsterdam-Oost.

Een beetje potsierlijk is het wel een vadsige gangmaker op een miniatuur motorfietsje maar dat kan Florian Smits, heel even, geen moer schelen. Zo’n ‘dikbil’ fungeert namelijk als één groot windschild. Smits koerst op de millimeter achter het spatbord van de vervaarlijk knetterende derny en met snelheden waarvan een gemiddelde pizzabezorger een patent op heeft.
Het fietsen achter motoren is niet Smits’ zijn stiel. Dat hij op het Purmerplein zijn lijf en leden in de waagschaal stelt dat heeft te maken met iets dat bijna uitgestorven is: clubliefde. Het is dat zijn kluppie, Ulysses, de koers organiseert, maar anders…
Geef hem maar een bloedhete avontuurlijke etappekoers in Afrika, en als dat niet voorhanden is dán een fijne ‘windklassieker’zoals Olympia’s Tour waar Smits zojuist aan deel heeft genomen. Barstensvol zin en moraal stond Smits aan de start van deze etappekoers door Nederland. De ronde van Overijssel vormde daarvoor een lekkere opwarmer want dat ging goed, en in een Vlaamse klassieker eindigde de afgestudeerde fysiotherapeut toch maar even bij de eerste tien. En had hij niet, afgelopen winter op schema’s van een inspanningsfysioloog getraind?
Florian Smits heeft een goed voorseizoen gehad, maakt deel uit van een gesponsorde ploeg, rijdt op prachtig materiaal gehuld in flitsende en blitsende fietskleding, maar een klein beetje geluk moet hem wél vergund zijn. Dan moet je niet, op de Afsluitdijk, in een kopgroep zitten als de sluizen van de dijk open gaan. De koers gaat vervolgens verder en met wind mee voel je, als geroutineerde renner, aan je ‘theewater’ dat het peloton achter je op breken staat en dan is het zo’n lullig kiezelsteentje in je tube die alles in de war schopt.
Smits kreeg van de mecanicien een ander wiel maar probeer maar in je eentje een op hol geslagen peloton te achterhalen: Florian Smits fungeert in zijn ploeg als knecht en daar wordt niet opgewacht. Mentaal kreeg hij een klap en in de zevende etappe staakte Smits gedesillusioneerd de strijd.
Een beetje renner is een onverwoestbare optimist. Ook Florian Smits want die kijkt nu al uit naar de ronde van Hongarije, eind juli. Als voorbereiding maakt hij lange duurtrainingen en de criteriums vormen daarbij de intervaltraining. Vier van dergelijke koersen rondom ‘de kerk’ heeft hij gedaan en drie keer eindigde hij bij de eerste tien.
Smits is niet zo’n coureur die alleen maar zijn ‘ballen afdraait’ in koersen in Nederland én Vlaanderen. Zijn Nirvana bevindt zich in Afrika waar in het najaar de rondes van Burkino Faso en Senegal verreden worden. De rondrit door Senegal heeft de Oost-Amsterdammer al een keer gedaan. Koersen door de bush, onder een gloeiend hete zon met Afrikaanse juryleden die reglementen niet zó nauw nemen, en collega renners afkomstig uit exotische wielerlanden als Angola, Nigeria en Eritrea daar verdien je als modale Amsterdamse wielrenner niet echt een kapitaal mee. Maar de verhalen die Smits dáár over te vertellen heeft zijn onbetaalbaar en garanderen zijn toekomstige kleinkinderen heel veel plezier

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: