Als ze dat staartje zien willen ze mee

staartjeDe Marmotte, een sullige naam voor een helse koers, want zij voert over vier alpencols. En dan niet van die gewone, maar de Croix de Fer (2068m), de Telegraph (1750m), de Galibier (2648m) en finish op de top van Alpe d’Huez (1850m). Heilige wielergrond uit de Tour de France. Meer dan vierduizend renners waaronder profs en topamateurs staan begin juni aan de start. Onder hen ook Laura Verhoeven (50) die pas een paar jaar gelden op de racefiets zit en bij de eerste 140 eindigde.

Voor die ‘jongens’heeft ze ontzag gekregen, waarmee ze de cols in het Franse hooggebergte bedoelt. Volgens Laura Verhoeven kan niemand zich er een voorstelling van maken hoe zwaar het op een fietsje kan zijn. Kou, mist, en soms sneeuwbuien op de toppen. En dan moet er ook nog gedaald worden. Over veredelde geitenpaden, langs peilloos diepe afgronden op weg naar het broeierige warme dal. Fietsen in het hooggebergte is voor Laura Verhoeven emotie. En dan speciaal die ene koers begin juli: De Marmotte.
,,Ik ben pas acht jaar geleden begonnen met wielrennen. Als fysiotherapeute gaf ik een cursus aan buschauffeurs van het GVB. Ik leerde ze omgaan met stress. Een van die jongens had een fietsclubje en vroeg of ik een keer wilde meegaan.’’ Een wereld ging voor haar open. Op een oude en te grote racefiets reed ze niet alleen die goed getrainde jongens van het vervoerbedrijf het snot voor de ogen, maar ontdekte ook de geneugte van het sporten in de natuur.
,,Het ging meteen goed. Ik reed mijn eerste tourtocht van 180 kilometer makkelijk uit. Daarna heb ik nog een paar keer gefietst. Een jaar later heb ik de knoop door gehakt, een koersfiets en de juiste kleding aangeschaft en ben mij gaan toeleggen op het rijden van toertochten.’’
En tijdens zo’n tocht in de Ardennen ontdekte ze tot haar verbazing dat ze iets kon waar een renner uit de polder de meeste moeite mee heeft: klimmen.
,,Ik reed Luik-Bastenaken-Luik en op die steile hellingen ging ik met de snelste mannen mee omhoog. Ik kreeg het advies om de cyclosportieven-wedstrijden te gaan rijden. Dat zijn koersen met vrije inschrijvingen die zich voornamelijk op geaccidenteerd terrein afspelen.’’
Verhoeven, slank en pezig, behaalde in de Belgische Cyclo’s een rits overwinningen wat haat het laatste zetje gaf om mee te doen aan de Marmotte.
,,Ik ging met de bus naar Frankrijk, een zogenaamde flitsreis. Vrijdags gebroken aankomen, je rugnummer halen en een dag later starten. Het was één drama. Ik had nog nooit in het hooggebergte gereden, maar wist ook niets van sportvoeding. Ik had twee bidons met water en een muslikoek die ik prompt niet weg kreeg. Op de Alpe d’Huez ging ik drie keer dood. Met mijn kop onder het stuur ben ik omhoog gekropen. Ik werd nog derde dame in een tijd van 8.39 uur.’’
Gepokt en gemazeld vertrok Verhoeven een jaar later aan haar tweede Marmotte.
,,Ik had mij goed verdiept in de voedingsleer, maar startte ook met een hartslagmeter. Het ging die dag perfect. Ik ging met de eerste mee omhoog. Mijn vriend reed op de motor mee en bovenop de Croix de Fer gaf hij mij eten en drinken. De afzink van de Croix is bloedlink maar ik kan goed afdalen.’’
Nadat ze de Telegraph spelenderwijs had genomen ‘sprong’Verhoeven op de Galibier van ploegje naar ploegje. En op de Alpe d’Huez gefinisd liet ze de klok stil staan op 7.44 uur en werd niet alleen tweede vrouw maar eindige in een veld van meer dan vierduizend renners als 140.
,,Inmiddels ben ik redelijk bekend bij de cyclowedstrijden. Als ze dat staartje van mij langs zien komen willen ze mee. Maar dat gaat niet altijd en dat is heel leuk.’’
Volgens haar speelt dan het machogedrag van sommige mannen daar een rol in. Een renster die tegen de steilste hellingen als een vlinder omhoog fladdert, die gaat niet ongemerkt voorbij. Een bondscoach drong bij haar aan om mee te doen aan het nationale kampioenschap op de weg. Verhoeven nam een wielerlicentie en reed haar eerste officiële koers: tegen de allersterkste dames van het land.
,,Dat kampioenschap vond plaats op een heuvelachtig parkoers in Limburg. Ik was een eenling en moest het tegen die grote gesponsorde ploegen opnemen.Op de Gulperberg was een spervuur van demarrages waardoor alles uit elkaar spatte. Ik zat vlak achter het kopgroepje. In de klimmetjes speelde ik met mijn tegenstanders, maar op het vlakke kwam ik toch tactisch tekort. Niemand wist wie ik was. Langs de kant hoorde ik de mensen roepen ‘wie is dat’.
Verhoeven zorgde voor sensatie door als elfde te eindigen. Wat haar een contract in de wielerploeg van Leontien van Moorsel op leverde.
,,Ze hadden mij genomen om Van Moorsel te helpen in het gebergte. Maar ik kreeg een darminfectie waardoor ik drie maanden buitenspel stond. Ik had terug kunnen komen, maar was inmiddels behoorlijk op de sfeer en mentaliteit bij het damesfietsen afgeknapt. Het geroddel en gescheld, vreselijk. Bij mannen hebben ze meer respect voor elkaar. Ook de koersen lagen mij niet. Veel op het vlakke waar de afstand voor mij te kort was. Ik moet het van het klimmen hebben, maar daar bestaat niet ieder koers uit,’’ stelt ze nuchter vast.
Na een jaar hield zij het voor gezien en bedankte. Iets waar ze nooit spijt van gehad heeft.
,,Toen ik stopte bij Van Moorsel was het een grote opluchting. Alles was daar verplicht. Voor mij is er meer dan alleen maar sporten. Ik drink graag een glas wijn, heb een grote vriendenkring en ook mijn baan. Mijn sociale leven komt op de eerste plaats en dan pas het fietsen. En met dat ‘fietsen’bedoelt ze haar eerste liefde de cyclo’s.
,,Ik ga dit seizoen alle grote wedstrijden in België rijden. Door de week heb ik geen tijd om te trainen, maar ga ieder weekend naar de Ardennen. Daar is altijd wel een toertocht te vinden. Ik begin al goed in vorm te komen voor de Marmotte.’’
En als je zoveel wint als Laura Verhoeven dan moet je iedere keer met een goed gevulde beurs naar huis gaan.
,,Prijzen?’’ Roept ze uit. ,,Het kost mij alleen maar geld. Ik heb een keer een frame gehad, voor de rets niets. Fietsen is voor mij een manier van leven.’’

Geplaatst in Wielrennen. 1 Comment »

Eén reactie to “Als ze dat staartje zien willen ze mee”

  1. Herman Says:

    Ja, inderdaad ik heb haar aan het fietsen gekregen, want ik zag aan haar dat zij heel wat in haar mars had. Uiteindelijk is dit ook uit gekomen, want zij is vaak de winnares geworden b.v. 10x Cyclo Eddy Merckxs 8x Cyclo Claude de Criquiellon, 5x Cyclo La Magnifique, 5x Cyclo Fiets Challange, 5x Cyclo La Charly Gaul, 1x Cyclo Buffelo 1x Ronde van Vlaanderen, 1x Cyclo Lucienv.Impe enz. enz.
    Ik ben blij dat ik haar aan het fietsen hebt gekregen en zou zij absoluut nog veel in staat zijn om diverse prijzen te halen waar anderen enkel maar van kunnen dromen.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: