Via Dolorosa

huisink9-006De weg is vrijwel verlaten, doodstil, en de plek is door mij met zorg uitgekozen: strategisch sta ik opgesteld. Naast mij, in de berm geprikt, staat een bordje met de tekst ’33 km’. Het is er Spartaans, maar voor mij tóch een soort VIP-loge.
Hoewel de kopgroep al uren geleden voorbij is geijld gevolgd door verdienstelijke amateurs blijf ik geduldig op wacht staan en verkneuter mij, maar huiver ook op wat er nog gaat komen: ik ben namelijk een echte liefhebber.
En dan…, dan is het klokslag twee uur en dat is zo’n beetje de tijd voor waar ik al die tijd op heb staan wachten: de jaarlijkse optocht van Jeroen Bosch, de martelgang van Kromme Leendert gaat een aanvang nemen. En dat is een eindeloze stoet van zwijgzame, rochelende, hijgende, lijdende en in het niets starende kreupelaars die strompelend aan mij voorbij trekt.
Maar eerst moet ik even vertellen dat er achter mij zich het gebouw van een technische hoge school bevindt. Hoewel het zondag is klinkt van daaruit opeens, totaal onverwacht, het angstaanjagende geluid van drums en trommels.
De Ghanese Pinkstergemeente blijkt, daar, Hem te prijzen en gaat helemaal los, zingt zich de longen uit het lijf. Na de psalm ‘Welcome in the Heaven’ hoor ik een brullende preek waaruit de woordjes ‘lijden, hel en verdoemenis’ uit de speakers spetteren en spatten.
Op dat moment besef ik héél goed dat ik ook aan een Via Dolorosa sta, en geraak daardoor echt in de stemming en ik klap mijn handen blauw. Prompt grijpt een voorbijtrekkende man naar zijn milt en gooit er een ongezond uitziende rochel vlak voor mij neer. Ook klinken er enge piepgeluidjes dat op hol geslagen hartslagmeters blijken te zijn.
Allé het gaat hartstikke goed en je bent er bijna’ roep ik niet geheel naar waarheid, naar een man met wapperende baard en krakende schoenen. Ik weet dat ik ze niet allemaal kan aanmoedigen want de meute is eindeloos en fiets daarom een eindje met ze op.
Als ik een spoortunnel onderdoor kom beland ik in een scène waar Stephen King het water van in de mond loopt. De straat is kaarsrecht, stil, omzoomd met bladeren uitvallende bomen, nevel: er hangt de geur van bladrotting. En in die grote leegte staat er een draaiorgel zonder draaier zijn deuntjes spookachtig te spelen.
Rationeel gesproken moet ik het mij verbeeld hebben maar verdomd waar, ik zag echt de orgelpoppen afkeurende bewegingen naar de ‘atleten’ maken wat ook het speelmechanisme geweest kan zijn.
Ik moedig nog even een loper getooid met een zilveren hoed én tijgerhandschoenen én twee rennende bananen aan en ga dan moe maar voldaan op huis aan.
De achterhoede van de marathon van Amsterdam: jullie missen iets.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: